استقلال ملی

بنیاد فرهنگی شقایق

سالگرد آزادی افغانستان از پنجهء استعمار پیر انگلیس مبارک روزیست که باید به همه هموطنان، افغانستانیان عزیز، مبارکش گفت. این روز مبارک تان باد هموطنان!

 نعمت آزادی از استعمار انگلیس به برکت شمشیر مردم گرفته شد. چنانچه امیر حبیب الله کوهدامنی در یگانه روز استقلالی که شرکت کرد، آنرا به مردم خویش تبریک گفت وحق مردم را به آنها برگردانده بیان داشت: "... این روز از شماست که با زور شمشیرتان آزادی راگرفته اید، و با زور شمشیر تان آنرا نگه میدارید!"

ما با آن امیر برهنه پا همنوا هستیم که آزادی مال مردم است. همانگونه که آن شاه عیاران، آن نمک شناس با سپاس حق و سهم امان الله خان در گرفتن استقلال را فراموش نکرده برایش در روم  مبارکی روز آزادی را مخابره کرد، ما هم درحالی که مردم کشور خویش را گیرندهء اصلی استقلال میدانیم، سهم وهمت شاه امان الله را که برای بدست آوردن استقلال کشور اعلان جهاد کرد، به دیدهء قدر مینگریم و به روح شاه و امیر دعای نیک میداریم.

میماند این پرسش که آیا این روز یک روز ملی هست یاخیر؟ واگر ملی نباشد، چیست؟ قومیست؟ سمتی است؟ خاندانی است؟  حزبی است... کدامش؟

پاسخ ما اینست که،  این روز یک روز ملی است. دلیل ما اینست که استقلال کشور در سال 1298 در اثر مبارزات عامهء مردم کشورو به خصوص مردمان کابلزمین تحقق یافت. این کابل بود که همیشه مرکز داغ مبارزه ضد استعماری بوده است. به خصوص در زمان جنگ سوم افغان و انگلیس که کانون مبارزات ضد استعماری در کابل شکل گرفته و شهزاده امان الله نیز در حلقهء مبارزان روشنفکر و ضد استعماری یی که به مشروطه خواهان مشهور اند، گرد آمده بود. شهزاده یی که به گفتهء استاد خلیل الله خلیلی " امیر ابن امیر ابن امیر" بود در اثر همنیشینی باهمین حلقهء کابلیان و کابل نشینان آزاده است که دگر گون میشود و از روابط سیاسی برده منشانهء پدری رو می آورد به روابط آزادیخواهانهء ملی.

پس اگر قرار باشد شخصیت ها را به مثابهء نماد آزادیخواهی بستاییم، حقدار این ستایش نه تنها امان الله خان بلکه همه کسانی اند که امان الله خان  در اثر تماس و همسنگری با آنها از نفع خاندان به نفع مردم و آزادی کشور گذشت- .ولو برای یک مدت کوتاه. اما همین مدت کوتاه کافی بود که شاه با مردم برای تامین استقلال به منافع خاندانی پشت پا بزند و با مردم همنوا شده استقلال تحقق یابد. این که شاه پسانتراز یاران روی برگشتاند و خود به دکتاتوری که که خواست های خود را با زور برمردم تحمیل میکرد، داستان دیگریست.

نا گفته پیداست که برای آزادی از چنگال خونریز انگلیس، درگذشته نیز خون هایی ریخته است. افغانستان سه بار در برابر تجاوز انگلیس قرار گرفته بود. در دو جنگ نخستین قهرمانی ها و رشادت های مردم کابلزمین پیش زمینهء خونینی بوده است که قهرمانان جنگ سوم را نه تنها الهام بخش، بلکه نیرو دهنده نیز بوده است.

وقتی میگوییم این روز ملی است، معنی آن اینست که مردم کشور صرفنظر از هرگونه تعلق قومی، زبانی، گروهی، سمتی و مذهبی، همه برای بدست آوردن آن زحمت کشیده و قربانی داده اند. آزادی از چنگال انگلیس مال مشترک همهء مردم کشور است.

بلی، این روز یک روز ملی است. اما باید پرسید و دید که آیا دولت کنونی این روز را به مثابهء یک روز ملی به تجلیل می نشیند یا یک روز قومی؟

دولت امروزی که زیرتاثیر حزب فاشیست افغان ملت درصدد قومی ساختن هرچیز و سجل کردن همه افتخارات این مرز و بوم به نام یک قوم است، تلاش دارد تا با چشمپوشی از سهم شخصیت ها و گروه های قومی دیگر همهء افتخارات جنگ های آزادی را در پای یک شخص بنویسند. این کار نه تنها خیانت ملی و چشم پوشی از خون های ریخته شدهء هزاران شهید آزادیست، بلکه ایجاد کنندهء نفرت و بد بینی در میان مردم کشور نیز می باشد.

تجلیل یک جانبه از روز آزادی و غصب افتخارات و قهرمانی های مردم به نفع یک فرد یا یک قوم به خصوص این روز را از محتوی ملی خالی می سازد. بالعکس، تجلیل بایسته ازین روز و قدرشناسی از همهء مردم و شخصیت های ملی، عامل مقدس و موثریست برای ایجاد و استحکام همدلی میان مردم. به هراندازه یی که در روز ها وپدیده هایی که "ملی" خوانده میشوند، مردم خود را سهیم بدانند به همان اندازه درخت وحدت ملی رشد میکند و میبالد. هرقدر این روز ها قومی شده و مردم نتوانند خود را دران سهیم ببینند، به همان اندازه از ایجاد وحدت ملی جلوگیری خواهد شد.

دیده شود که دولت چه میکند. استقلال ملی را تجلیل میکند یا به فرمایش فاشیزم افغان ملتی، استقلال قومی را؟

زنده باد آزادی!

شاد باد روان شهدا و قهرمانان راه آزادی درکشور!

بنیاد فرهنگی شقایق

28 اسد 1387

بالا Up

بازگشت Home