قاصدک! بگو که نطفه ی احساس جنـــگ را بکشید همان که میـــکشد انسان، تفنگ را بکشید ز اقتــــضای زمان شیشه ها شکسته شدند بس است شیشه شکستن و سنگ را بکشید بپرورید بگو صــــــــــاف و سا ده بودن را ز ذهن آدم صدرنگ، رنـــــــــگ را بکشید مجــــــــال زیستن گندمی هنوز هم است در این معامله شـــــــک و درنگ را بکشید فضای خانه ی انسان مکدر است ولـــــــی پر از صـــــــفا شود، ار فکر تنـگ را بکشید بگو ز شر مصیبت ره خلاصـــــــــی هست اگر تفـــــــــــاوت و تبعیذ رنگ را بکشید عبدالقدیر "رحیمی" کابل تابستان 1387 rahimiqadir@gmail.com

بالا Up

بازگشت Home