|
|
در
فصل اشک عبدالقدیر
"رحیمی" برای
رفتـــــــنت
شعری سرودم سرشـــکم
هدیه ی ر اهت
نمودم در
آن ساعت
گپـــی
آیینه ام گفت که
من پاییز را
مانـــــــــند
بودم سیـــــاهی
پوشش دیوارو
در بود نداستم
که مـــن
بودم نبــــــــودم یکی
آهنـــــگ
پایی پشت در
بود به
امید تو جستم
در گشــــــودم ولــــــــی
دیگر ترا
پیدا نــکردم نشستم
کاشـتم اشــــک
و درودم تو
فکر الـــــــتماســم
را نکر دی بــه
یاس انـدوده
کردی تارو
پودم فقط
عطــــــــرت
زگـــلدان
اتاقم هــــنوزم
مـیدمد جـان
در وجودم عبدالقدیر
"رحیمی" کابل
تابستان 1387 |
|
