عبدالقدیر "رحیمی" ای تنها بهانه ی زیستن! شب سیا مرا مژده سپیده تویــــــــــــــی نگاه منــــــــــــــتظرم را سواد دیده تویی به تاروپود تنم در حـــــــــــریم بینش من چه جادوییست به مهر اندر آفریــــــده تویی به پای بوس تو دستم نمی رسد هیــــــهات که بس زدستـــــــــــرسم دور آرمیده تویی دلم از ایـــــــن غم جانکاه سخت بیزار است که من هلاک تو و ازبرم رمیــــــــده تویی اگرمجــــــــــال دهی این به ابر ویت گویم به چاک کردن دل تیغ آبدیــــــــــده تویی قضابه عشق توام سوخت این چه انصاف است گهی کـــــــــه غیر مرا قدس برگزیده تویی به جرم آنکه دل از عشق می نـــــــــپرهیزد دریغ قامت من همچونون خمیـــــــده تویی اسیر سحــــــــــر نگاه تو سخت گشته منم به زره زره وجــــــودم چه خوش تنیده تویی عبدلقدیر رحیمی کابل تا بستان 1378 rahimiqadir@gmail.com

بالا Up

بازگشت Home