تأمین حقوق زنان پاداش شیر مادرانست دکتر صاحبنظر مرادی مادران، خواهران وخانمهای عزیز، سلام وعلیکم! نخست از همه به تقرب روز هشتم مارچ، روز همبستگی جهانی زنان تبریکات وتمنیات مرا بپذیرید. من نمیخواهم با استفاده ازین روز که بنام، روز جهانی "زن" مسمی گردیده وهمه ساله در کشورهای جهان و افغانستان تجلیل میگردد، سرنوشت زنان را حل شده وحقوق آنانرا تأمین گردیده اعلام نمایم. در مورد جایگاه اجتماعی وحقوق زنان همواره سخنان، صحبتها ونبشته های ناهمگونی را می شنویم ومیخوانیم، که بنظر من هیچکدام ازین داوران حقوق زن حرف آخر را نگفته اند واین بحث هنوز هم ادامه دارد. بایست خاطر نشان نمود که زن ومرد هردو یکجا همزاد زندگی وآغازگر حیات بشریت هستند وبصورت مشترک چنبره دوار زندگی را از سپیده دم حیات تا روزگار ما رسانیده اند. با اینکه اعمال ملاطفت بار زن بحیث مادر، خواهر، دختر وهمسر هیچگاهی از سر لوحه زندگی عملی انسانها بدور نبوده است، اما سوگمندانه این سرتاج هستی در پویه تاریخ جایگاه مناسب خود را احراز نکرده است، وقسمیکه باین روند پر چالش می نگریم تاریخ حضور ملموس زن را در زیر پرده ابهامات ناشی از ملاحظه کاریها وتیوریهای وجودی نظامهای حاکم کتمان نموده ومرد سالاری را بصورت روشنی آینه داری کرده است. از سپیده دم تاریخ تاکنون گاهنامه زنان بر کلک اقتدار مردان میچرخد، یعنی می خوانیم ومی بینیم که مردی میجنگد، مردی صلح میکند، مردی پیمان می بندد و مردی پیمان می شکند وجنگها ودرگیریهای جهانشمول وتباهی آور توسط مردان وآنهم از تبار قلدران تاریخراه افتاده اند. در نتیجه اینهمه تحولات وتبدلات که خونبهای پیمایش ناپذیری را ارمغان تاریخ نموده اند، دل مادران، خواهران وهمسران را درهر وصف به طپش آورده ویا شکسته اند. طبیعست همه میدانیم که این فرزندان مادران جایگاه های متبانی نیز داشته اند. جنگهای خانمانسوز بوسیله مردان ملیتاریست وهژمونگرا راه اندازی شده اند. بمبهای تباه کن را از آشویتس تا نگاساکی و هرویشما، از ویتنام تا فلسطین وصربستان واز عراق تا افغانستان اینگونه مردان بر سربشریت ریخته اند. براثر این عملکرد ها چهرة پر تشعشع تاریخ را به سیاهی هول انگیزی آلودند واز زن ومرد وپیر وجوان که همگی اعضای خانواده های بشریت هستند دست پختی آراستند که نامش تباهی وخفقان حق وعدالت اجتماعی وبشری بوده است. اگر از اینهمه جستارها وجولانها حلاوتی وکامرانی عایده شده است، در خدمت اقتدار های توسعه طلبانه ودرخدمت محدود آدمهای بوده، که از همین آبشخور تغذیه میکرده اند. در تاریخ اگر زمانی از زنان نامی بمیان آمده است تهمینه ای بوده که فرزند رشید وجوانمرگش" سهراب" در هنگامه نامجویی وکامجویی بدست پدرش جهان پهلوان "رستم تهمتن" بقتل رسیده است، یا همان رابعه دخت کعب قزراری بلخیست که خون عاشقانه او پس از گذشت اینهمه قرنها وسده ها هنوز بر رخسار تاریخ فرهنگ وادبیات ما جاریست. اینها نشان میدهند که جایگاه وجودی زن در گستره تاریخ خیلی ها گنگ، مبهم وخون افشان باقیمانده است. نظامهای ائدیولوژیک وسخنها فکری وفلسفی نیز نتوانسته اند مرز های مشخص حقوقی زن بصورت متناسب ومتوازن با مردان را شفاف نمایند. اگر نظامی خواسته است تا از برابری وتأمین حقوق زن شعار های را فریاد کند، در عمل دیده می شود که افراط وتفریط گرائی درین عرصه بیشتر نقش، مقام وتوان زن را ضربه زده است و از زن بحیث عنصر تجملی در عرضة متاعهای بازرگانی بصورت ابتذالی آن استفاده شده است. در جای دیگری می بینیم که افراطی گرایان مدعی گویا تطبیق شرعیت زن را با همه حق وحرمت مادریش به شلاق تعصب وعقب گرائی به چار دیوار منزل رانده اند وبصورت مطلق منکر حق اجتماعی او بوده اند. درین میانه اسلام به مثابه دین حق وعدالت جایگاه مناسب زن را در خانواده واجتماع معین نموده وارج گذاشته است. پیامبر بزرگ اسلام (ص) بر مصداق (بهشت زیر قدم مادرانست) خود به زن حرمت ومقام ارجمندی قایل بودند وآن بگونه ایست که در جایی مقام زن را بالاتر از مردان ودر جایی آنرا نه کمتر و نه همطراز با مردان دانسته اند. این وابسته به ایفای نقشیست که زنان در عرصه تشبثات اجتماعی واشتراک در کار های تولیدی بصورت فزیکی ایفا میکند. خداوند برای زنان طبیعیت جداگانه از مردان را در صبر وشکیبائی، ساختار فزیکی وتقسیم وظایف تولیدی آفریده است ومردان بایست با مطالعه ودرک عمیق از نظام آفرینش زن ها نقش او را در تحولات تاریخی، تقسیم کار واشتراک در روند تولید اقتصادی رعایت کنند و پاس بدارند و از حقوق متوازن آن طفره نروند. واقعیت اینست که مشارکت عملی زن با مرد در طول تاریخ امر محسوس وملموس میباشد همین حالا زنان روستایی در باغ ومزرعه در کنار اعضای مرد خانواده خود زحمت میکشند ودر امور تولیدات زراعتی سهم ارزنده ای را ایفا میکنند. زنان روشنفکر وتحصیل کرده نیز در امور اداره وپیشبرد پروژه های اقتصادی ملی کار وفعالیت میکنند، اما اینها وابسته بدرجه ابتکار وخلاقیت خانواده ها ارزیابی میگردند ودر مجموع خط روشن وشفاف حقوقی زنرا آنسانکه لازمست توضیح نکرده اند. زن مظهر لطافت وزیبایهای زندگی ورکن مهمی از کانون خانواده وجامعه بشمار میرود. تاریخی که در آن عطوفت، صحبت، زیبایی وشگوفایی زن بحیث مادر ومحور اصلی خانواده مطرح نباشد، تاریخ قاهر وفاجر خواهند بود. وچنین تاریخی ناقص ویکسو نگرانه میباشد. خود خواهیها، حسادتها وجاه طلبیهای برخی از مردان خود بین ونوع سالارسبب گردیده است تا زنان را به موجود دست نگر وانسان دوم در جامعه بشناسند. گویند "زئوش" شاه خدایان یونان باستان بدرجه ظرفیت خلاقه زن آنچنان حسود بود که نمی توانست زیبائی وجمال دخترش را بدون پیوند یا خویش اعتراف کند ومیگفت که (آتنا) دخترش از پیشانی رو پریده است، وجمال او مظهر زیبائی پدرش میباشد. چنین روانهای مریض ونا سالم وآنهم از دهلیز قدرتهای جبروتی محموله حقوق زن را به اجتماع وتاریخ پرافراز وفزود انسان ها سوق داده اند واز آن طفره بینش های مجروح وفاجعه باری را بذهنیت مجموعی تاریخ ومردم راه داده اند. باور ما اینست که علی رغم برداشتهای معتاد وناهمگون پیرامون حقوق زن، حضور این طیف گسترده بمثابه نیمی از پیکر جامعه در نظام دولتداری، فرهنگ وسیاست، کار وتولید وخلاصه مشارکت عملی زن یا مرد در همه عرصه های حیات واقعیت انکار نا پذیر آینده خواهد بود. امروز ما نمونه های درخشانی از مشارکت زنان را در همه امور زنده گی در کشور های اسلامی بخوبی می بینیم وعلاقمند هستیم که در چار چوب احکام اسلام زنان جامعه ما هم بتوانند دارای حقوق ووجایب اجتماعی ملی واسلامی باشند. زیرا بدون مشارکت زنان در در کار وفعالیت های تولیدی پیشرفت جامعه نا ممکن میباشد. چیزیکه در راه تحقق این مأمول زنان را در جامه مطرح خواهد کرد، همانا تشبث، تحرک وخود جوشی زنان جامعه ماست تا بر خلاف باور های زن ستیزان استعداد وتوانائی خود را برای مدیریت شایسته در تمام امور اداره دولتی وفعالیتهای تولیدی به نمایش بگذارند واثبات نمایند که آنها میتوانند مثل مردان کار کنند، ایجاد نمایند ونعمت بیآفرینند. روند های خونبار ناشی از جنگ وپرخاشهای اجتماعی دهه های اخیر در کشور ما نه تنها منجر به سلب حقوق زن گردیده که حق بشری مردان را نیز غصب نموده است. حالا در جامعه ما جریان تأمین وتساوی حقوق زنان یا مردان به یک واقعیت سیال ومتحرک تبدیل شده است واین حرکت لازم است تا به مضمون زمان در آمیزد وگامهای متین وشمرده خود را به سوی سر زمین مقصود بر دارد. زنان بایست خود فرزندان با مسولیت، مسلمان، وطندوست وپاسدار ارزشهای اسلامی وملی را تربیت نمایند تا در قدم اول آنها حق مادران را پاس بدارند و بدانند که تأمین حق زنان، پاداش شیر مادرانست.

بالا Up

بازگشت Home