مواد مخدر ابزار سیاسی برای تخریب یکدیگر نوشتهء: سیدحسین مهران آلودگی کشور به مواد مخدر باعث گردیده تا هرکسی از این آلایش متضرر شود. رییس جمهور در برابر مردم از اینکه مردم سایر کشورها او را به حیث رییس جمهور مملکت کوکنار می شناسند، ابراز شرم می کند . از سوی دیگر دیده می شود که همین پدیده به حیث یک حربه سیاسی از سوی حلقه های سیاسی نیز مورد استفاده قرار می گیرد و در جهت تضعیف و تخریب طرف مقابل، به کار بسته می شود. سخنگوی جبهه ملی اعلام کرده است که اطلاع یافته، لیستی از دست اندرکاران تولید، ترافیک و قاچاق مواد مخدر از سوی منابع گوناگون در اختیار رییس جمهور قرار گرفته و رییس جمهور علیرغم آگاهی از این مساله، از افشا کردن حقیقت خود داری می کند. وی در خواست جبهه ملی مبنی بر انتشار و افشای حقیقت این لیست را نیز به دولت یاد آور شده است. با انتشار سخنان سخنگوی جبهه ملی، دولت نیز واکنش نشان داده و معاون سخنگوی رییس جمهور گفته است که این شایعه حقیقت نداشته و چنین لیستی در اختیار رییس جمهور قرار ندارد. سیامک هروی این در خواست را مطرح کرده است که اگر کسی در مورد دست داشتن مقامات در کار و بار مربوط به تریاک، معلوماتی در اختیار دارد، به مقامات دولتی ارایه کند تا در مورد آن کار صورت گیرد. اصرار و انکار در مورد دست داشتن شماری از مقامات دولتی در تولید، قاچاق و ترافیک مواد مخدر، از دیر زمان در کشور وجود داشته و با گذشت زمان شکل یک ابزار سیاسی را به خود گرفته است. در دوره ای که علی احمد جلالی به حیث وزیر امور داخله انجام وظیفه می کرد، شایعاتی بوجود آمد که گویا وی لیستی را در اختیار دارد که شماری از مقامات دولتی در کار مواد مخدر دست دارند. با کناره گیری آقای جلالی از پست وزارت امور داخله، چنین پیش بینی می شد که وی با بیرون رفتن از کابینه، به جرات در این مورد سخن خواهد گفت و با توجه به جدیتی که در آقای جلالی دیده می شد، انتظار می رفت که این لیست افشا شود. اما چنین نشد و این معما همچنان حل ناشده باقی ماند. چند ماهی پیش یک بار معاون اول رییس جمهور نیز در یک مراسم رسمی که از یک قطعه پولیس مربوط به مبارزه با مواد مخدر بازدید می کرد، سخنانی را بر زبان آورد که استنباط کارشناسان و تحلیلگران از آن سخنان این بود که گویا معاون اول رییس جمهور نیز به این باور می باشد که مساله دست داشتن شماری از مقامات دولتی در کار مواد مخدر، صحت دارد. آن زمان رییس جمهور نسبت به اوضاع واکنش نشان داده و دست داشتن مقامات دولتی در این مورد را رد کرد، یا حد اقل تاکید کرد که وی اطلاعی در این مورد ندارد. انکار اینکه دست اندرکاران مواد مخدر، بدون حمایت های لازم و تضمین شده مقامات قدرتمند شریک در حاکمیت، دست به تولید و تجارت در این عرصه می زنند، نمی تواند برای مردم قانع کننده باشد. هرگز نمی توان تصور کرد که دست اندرکاران مواد مخدر، بدون کمک یا ارتباط با حد اقل چندین مقام یا مامور مرتبط با مقامات قابل اتکا در دولت بتوانند این کار را انجام داده و آن را پیش ببرند. وقتی تحقیقی در این زمینه صورت نمی گیرد و زمانی که علاقه ای در نزد دست اندرکاران دولت مبنی بر کشف و افشای حقیقت در این موضوع وجود ندارد، چنین استنباط می گردد که دولت افغانستان نیز از دست یافتن به حقیقت در این موضوع عاجز بوده و یا آن را بالاتر از توانایی های خود می بیند و یا به این باور هست که چوکات تعیین شده استقلال عملی شان اجازه دخالت در این موضوع را نمی دهد. آنچه می تواند در این مورد قابل اهمیت باشد، این است که این موضوع که اکنون برای هیچ کس پنهان باقی نمانده است، نمی تواند به حیث یک حربه سیاسی برای جبهه ملی یا هر تشکل سیاسی یا اجتماعی دیگر مفید واقع شود. وقتی جبهه ملی رهبری دولت را در این زمینه ملامت می کند، به این معنا می باشد که تیم رهبری کننده حاکمیت در افغانستان در این مبارزه ناکام بوده است و در این ناکامی جبهه ملی نیر نقش عمده دارد. زیرا شماری زیادی از اعضای این جبهه در رده های بالای حاکمیت نقش دارند. شکی نیست که تشکل های سیاسی از هم اکنون برای قبضه کردن قدرت در دوره انتخاباتی آینده چه در عرصه انتخابات ریاست جمهوری و چه در انتخابات پارلمانی، خیز برداشته اند و کوشش دارند که اگر نتوانند قدرت را قبضه کنند، سهم عمده ای در آن داشته باشند. مبادرت به این عمل برای تشکل های سیاسی، هرگز ناپسندیده نمی باشد و برای مردم نیز مخالفت بر انگیز نیست. اگر قرار شود که تشکل های سیاسی به این موضوع باور کنند که مردم افغانستان ممکن است تا سه سال آینده از حلقه های با گرایش های قومی، سمتی، محلی، زبانی و ... خارج می شوند، بدون شک دست یازیدن به ابزارهای تخریبی نمی تواند برای تشکل های سیاسی مفید واقع گردد. اگر احزاب سیاسی باور کنند که در دور آینده مردم به اساس درک سیاسی از حق رای خویش استفاده خواهند کرد، باید پی ببرند که برای تامین رضایت مردم، باید برنامه های بدیل برای آنان ارایه داد. تشکل های سیاسی بایستی برای مردم این معلومات را ارایه کنند که اگر با تکیه بر آرای مردم، قدرت را بدست بیاورند، چه راه حل هایی را برای فایق آمدن بر مشکلات، از جمله آلودگی به مواد مخدر دارند. با درک این موضوع باید قبول کرد که مردم هم به این تشخیص رسیده اند که تخریب نظام تحت رهبری حامد کرزی، هرگز نمی تواند به بهبود اوضاع منجر گردیده و زمینه اصلاحات را بوجود بیاورد. آنچه می تواند اصلاحات را بوجود بیاورد، تهیه کردن برنامه های موثر در مقابله با مشکلات و ارایه آن برای مردم برای ایجاد اطمینان در نزد آنان می باشد.

بالا Up

بازگشت Home