به نام خدا

بگذار بمیرند،
بعداً می شماریم

مهساطایع

شکرنعمت، نعمتت افزون کند

کفر، نعمت از کف ات بیرون کند

با این بیت معروف شروع کردیم به گفتن ونوشتن تا از همین منظر به جامعه خودمان نگاه کنیم، جامعه ای که با داشتن سردمدارانی شایسته، الحمد الله روز به روز در حال ترقی وشکوفایی است ولی الحق که ما مردم قدرنشناسی هستیم و هی سرهرچیز بهانه می آوریم، خرده گیر ومشکل تراش هستیم، ذره بین را گرفتیم دست مان ومرتب از کاه، کوه می سازیم.

در حال حاضر همه جناح ها در افغانستان در حال حل مشکلات کشور می باشند، حتی آن هایی که خودشان هم مشکل محسوب می شوند!!!

تغییر در صف بندی ها وا ئتلاف نیروهای متعدد هم که رونما گردیده است، امواج دیگرهم که گاهی می روند، گاهی می آیند، گاهی تند می شوند، گاهی کند می شوند وبا این که بمب ساعتی به کار افتاده، بزرگواران ما همه در حال مشت زدن به یکدیگر هستند و تمام قضایا در آرامش مطلق به سر می برند. اگرهم خرده و ریزه مشکلاتی هست، بهتر است من بعد، خیلی سخت نگیریم، مگر نمی بینید که این روزها همه ی حکومت های دنیا دارند اشتباه رفتار می کنند، اما این که این همه اشتباه سیاسی که در تاریخ دنیا سابقه ندارد، یک جا در افغانستان اتفاق می افتد، جزو آن دسته پیشرفت هایست که دنیا را به غبطه علیه ما وا می دارد. تمام کشورهای دنیا سال ها خون جگر می خورند تا بتوانند یک چیزی را در کشورشان نهادینه کنند، اما با نبوغ دولتمردان ما ( هر روز از این باغ بری می رسد) مثلاًعلی رغم این که مدیران ومسؤولان ادارات کشور، اغلباً در حال سفر وسیر وسیاحت هستند، اما همین که به محل کار خود بر می گردند، توانستند درمدت کوتاهی به صورت دسته جمعی گرفتن رشوه وفساد اداری را در کشور نهادینه بسازند، شما تصور کنید که اگراین عزیزان، زمان بیشتری رادر دفترهای کارشان سپری کنند، افغانستان از خلق چه شاهکارهای بهره مند خواهد شد!

انصاف داشته باشیم وقدری هم به سیاست خارجی مان نظر بیاندازید، این همه نبوغ را تاریخ هیچ کشوری به خاطر ندارد، سروران شایسته ی ما بیانیه هایی رادر رابطه های مختلف، با صلابت واستحکام صادر می نمایند، اما چون خیلی رقیق القلب هستند ودلشان نمی آید، کسی را از خود برنجانند، فوراً از موضع خود عقب نشینی می کنند، این که چیز بدی نیست، اصلاً چرا راه دور برویم؟ .. همین مسأله گروگانگیری که مجصول درایت وهوشمندی سیاسی رییس جمهور ما و مشاورین عالی مقام شان می باشد، ببینید که چگونه در حال امتداد و شکوفایی است، که پیشنهاد می شود به خاطر آن یک جشن ملی بگیریم وبگذاریم مخالفین هرچه می خواهند گروگان بگیرند و ببرند وبکشند، آخر سر می شود آمار شان را گرفت و داد به مردم که خدای نکرده موجب دل نگرانی وتشویش واضطرابی نشود.

اراضی کشور را هم که بعضی ها به هرکس می خواهند می دهند وبعضی های دیگرهم از هرکسی می خواهند می گیرند، تا اطلاع ثانوی از معنا ومفهوم قانون هم که خبری نیست، آخر انصافاً یک مشت کاغذ باطله به چه دردی می خورد؟ اگر جریان امور به همین منوال ادامه پیدا کند و همه چیز معادل اراده های ملوکانه حل وفصل شود، انشأ ا لله خیلی از موضوع های جنجال برانگیز هم ختم به خیر می شوند: سیاست فینش، اقتصاد فینش، فرهنگ فینش، امنیت فینش...

راستی گفتیم امنیت، این روزها در همه جای دنیا راجع به رییس جمهورمان مطلب می نویسند که چطور روی یک بمب در حال انفجار نشسته و از امنیت سخن می گوید، کسی نیست به این رسانه های خارجی، حالی کند که این رییس جمهور ما حق دارد که اگرهم روی یک بمب در حال انفجار نشسته، باز نتواند از روی چوکی اش بلند بشود، ولااقل نظری به اطراف کاخش بیاندازد.... اگر بعدها جایی را برای نشستن پیدا نکند، چه تضمینی وجود دارد؟ این خارجی ها که به امور مملکتی ما بلدیت ندارند، از دل خودشان آسمان و ریسمان بافی می کنند، در این بازار گرمی که حتی شیریخ فروش محله ما هم ادعا می کند که بهتر از رییس جمهور می تواند حکومت کند، بیچاره کرزی صاحب حق دارد که از مایملک خود پاسبانی کند، این همه برای این مقام وموقعیت خون دل خورده و مرارت کشیده، حالا هر کس می گوید: هرچه باشم آز او که بهترم!

عجب زمانه ایست، بیچاره رییس جمهور ما را فقط به دلیل این که سوار لفت شده و با استفاده از آن بدون خستگی، زحمت کشیدن ، از پله بالا رفتن و... به سرعت بالا رفته ودر جایگاه مرتفع ومناسب قدرت قرار گرفته، ملامت می کند، چه می شود کرد، بعضی ها چشم دیدین این نابغه ی بی همتای سیاسی را ندارند، واعتراف نمی کنند که وی مکتشف ومخترع شیوه های نوین سیاست در دنیا بوده است.

واگر خدای نکرده روزی او نباشد و افغانستان دوسال، ده سال، بیست سال یا صدسال رییس جمهور نداشته باشد چه اتفاقی می افتد؟.... آیا فکرش را می کنید که اوضاع واحوال افغانستان نهایتاً چیزی می شود شبیه همین که هست؟

پس از گذشت آن دوره پرتلاطم و به وجود آمدن این شرایط جدید، از شر گژدم به افعی پناه برده ایم وبازهم شاکی هستیم، کمی انصاف داشته باشید...

القصه این ها را گفتیم که بعضی ها بدانند در خلق این روزگار خوش وسعادت های مدید، عزیزان دیگری هم جانفشانی کرده اند که هیچ وجدان بیداری، نمی تواند زحمات شان را به بوته نسیان وفراموشی بسپارد، به زودی آژیرپیمان بیخ گوش این سالاران والامقام که شامل وزرا و سفرا ورهبرها و داکترها و انجنیر ها و روشنفکرها و... می باشند، به صدا در خواهد آمد.

تابه نحوی شایسته و در خور حضرات کرام از آنان قدردانی وسپاس و تجلیل به عمل آورد و برای شان خسته نباشید، بگوید....

تا بعد...

بالا

بازگشت