باد در کدام پرچم می وزد؟ کرزی به سوی پاکستان دست درازی می کند؟! مهسا طایع گستره جغرافیای افغانستان، زاد گاه حوادث زیادیست، و مسیر تحولات آینده منطقه از همین نقطه آغاز شده است. همچنانی که آمریکا برای یک دست کردن قدرت منطقه و ایجاد تغییرات سیاسی، افغانستان را به عنوان گزینه نخست انتخاب کرد و پس از عراق گوش چشمی هم به ایران نشان داد. رویداد های اخیر حاکی از آن است که امریکا در ادامه روند تثبیت قدرت بلامنازع خود در منطقه، به زودی سراغ هم از پاکستان خواهد گرفت. اکنون که جامعه جهانی علت تزلزل و عامل تزلزل و نشان تزلزل در افغانستان را بیرون از مرز های جغرافیای این کشور رد یابی کرده است، و طشت پاکستان از بام اش افتاده، باید دید که موضع گیری رئیس جمهور کرزی در این خصوص چگونه خواهد بود؟ و از خلال قدرت تحلیل یافته اش چه نگاهی به محیط و منطقه خواهد داشت؟ وی که از ابتدای حکومت خویش تااکنون، هرگز نتوانسته سیاست معقول و منطقی ای را دار خصوص پاکستان ارائه کند و در تغییرات یک شبه دیدگاهایش نسبت به این کشور و رفت و برگشت های شتاب آلود سیاسی طنز های تاریخی و ماندگاری را خلق کرده است؛ گاه در برابر اقدامات اعتراضی مردم نسبت به سیاست های پاکستان اعلام داشته که نباید مسائل داخلی افغانستان را به پاکستان منتسب کنیم و این را بدترین توهین به پاکستان می داند و گاه در برابر هشدار های آقاهای سیاسی ناپرهیزی کرده و از پاکستان می خواهد که دست از مداخله در امور افغانستان بردارد، اکنون چه رویه و سیاستی را در پیش خواهد گرفت؟ آقای کرزی خوب می داند که برای انتخاب مجدد با مشکلاتی جدی مواجه است؛ دیگر نه در مدار اعتماد مردم قرار دارد و نه جامعه جهانی، سکویی را برای پرتاب مجدد او به صحنه قدرت افغانستان تدارک دیده است، از طرفی رقبای سر سختی هم بال و پر می گیرند که آقای کرزی از همین حالا نمی تواند ادعای هم وزنی سیاسی با آن ها را داشته باشد، آیا برای تسلط مجدد بر نهاد مجریه کشور می تواند از حمایت های پاکستان چشم پوشی نماید و همنوا با جامعه جهانی، پاکستان را مقر اصلی تروریستان معرفی نماید؟ به یقین نداشتن یک استراتیژی مشهود در قبال پاکستان که باعث ایجاد استهلاک سیاسی وی گردیده اکنون او را بر سر دوراهی قرار خواهد داد. واقعیتی در افغانستان وجود دارد که در شرایط فعلی هیچ کس بدون حمایت جامعه جهانی نمی تواند در رأس حکومت قرار گیرد، شاید کسانی در قدرت آینده جای بگیرند که به نظر مردم نزدیک تر باشند. اما در حال آغاز حرکت به جانب قدرت آینده باز هم از مدار اعتماد جامعه جهانی آغاز خواهد شد. که در این صورت شانس آقای کرزی را نزدیک به صفر می توان یافت. آقای کرزی با آگاهی از همین امر در برنامه های نمایشی برای جلب حمایت های مردمی تقلا می کند که به یقین از سر نا چاریست از فراخوانی علما برای مبارزه با فساد های رایج رساه ای گرفته تا جلب توجه و نظر دانشجویان و شعرا و .... که در تمام دوران حکومت آقای کرزی حتی در حاشیه ذهن وی هم جای نداشتند. آقای کرزی بدون احتساب رویداد های منطقه و خواست جامعه جهانی برای فرار از این حقایق حرکت به جلو را آغاز کرده و به مردم پناه می آورد و پس از مدت ها کرنش در برابر حاکمان بزرگ، ناپرهیزی می کند و علاوه بر تغیر سیاست های داخلی، می خواهد تغییرات اجتماعی و فرهنگی د رخارج از محدوده زمان باقیمانده ریاست جمهوری اش ایجاد کند و معلوم نیست که برای کسب بحبت مردم و کسب دوستی جامعه جهانی حاضر است چه هزینه هایی بپردازد. شاید آقای کرزی با اتکا به این اصل که سیاست مداری که تغییر نکند، مخلوق عاقلی نیست، برای اثبات عقل سیاسی خود، این روز ها مرتبا" در حال تغییر و تحول باشد و به پاکستان هم نگاه دگرگونه ای حاصل نماید. اما این سیاست ها نمی تواند فرآیندی صادقانه تلقی شود. سال هاست که لشکریان پاکستانی مثل موریانه به جان مردم ما افتاده و روح و روان و زندگی آنان را می جوند و در واقع ریشه تمام ناامنی ها و بحران ها از سیاست های پاکستان نشئت گرفته اما وقتی که آقای کرزی به عنوان رئیس جمهور این کشور قادر به درک مسئله نبوده و بر سر تعریف مبانی سیاست با پاکستان، بر سر نقد گذشته دخالت های این کشور و بر سر استراتیژی آینده هنوز هم مشکل دارد، صدای مردم افغانستان شنیده نشد تا این که امروز کشف لانه های تروریستی در خاک پاکستان، دستاورد بزرگ هوشمندی سربازان آمریکایی قلمداد می گردد. رئیس جمهور کرزی اما، این را رد می کرد تا منبع ارتزاق مجزایش از پاکستان قطع نشود و تنها د رزیر پرچم های در اهتزاز، قدرت خود را جستجو می کرد و بر اساس شرط و شروط نا نوشته ای آنان اقدام نمود، باید دید دراین یک سال عمر باقی مانده از قدرت خویش وی قادر خواهد بود حد اقل به جهت وظیفه ملی و در هم سویی با جامعه جهانی و مردم افغانستان سیاست های روشن و شفافی را در قبال پاکستان اتخاذ کند و یا خیر؟

بالا Up

بازگشت Home