|
|
بنام
خداوند عقل و
خرد آشیانه میر احمد
لومانی کو ه
بابا ،ای مرا
تو اشیانه
ای
تو بام اسمان ای
نرده بان ای
مرا تو از نیا
کا نم نشانه
عشق
من ،ما وا من
سنگر
دیروزو هم
فردا من شعر
من شور من و
غوغا من در
دلت تندیس
بودا افریدیم
ما
تمدن اویستا
افریدیم بو
میانیم،بام
دنیا افریدیم
کاوه
ایم ما با کنیشکا
افریدیم کو
ه با با ای
بلندبالا
ومغرور ای
پناه گاه
عقابان ای
نماد صبر
،همچون
مادرانم نسل
اندر نسل داغدیده
زخمهائی
هم ترا برتن
رسیده دامنت
الوان دمیده
وز
شهیدان
هزاره نسل اندر
نسل کوه
با با خاک
اوردیم به
دامان
برفراز قله
هایت اشیان
کردیم در
انجا دانه
های سبز گندم
با حیات است
ارمغان ما
سنگ
سنگ دره هایت
رود
جاریت شامخ
هر قله هایت
شاهد
دیرینه رنج
من و اجداد من
م،
لومانی |
|
