پیامدهای پارسی ستیزی درافغانستان دریاباری وقتی یک فرهنگ زبانی واژهء معادل زبان بیگانه را داشته باشندعدم استفاده ازآن- بی هیچ گزافه ای- خیانت به آن فرهنگ است. فرهنگ پدیده اجتماعی است وزبان حافظ وناقل آن. بخش بزرگ از سرمایه های معنوی انسان درسمبولهای ضوتی واشارتی به نام (زبان)؛ است که حفظ وبه آیندگان انتقال داده میشوند. امروز اگر رودکی، مولینا، حافظ، به بیان دیگر – اگرگذشته ای داریم مدیون همین زبان فارسی؛ شکست ناپذیرترین سنگری که از نیاکان ما به ارث مانده است، میباشیم. دوسال پیش دریک مجتمع روشنفکران مهاجر افغانستانی در بلژیک یکی از کارمندان رادیو (بی بی سی)؛ گفت: رئیس ما (رادیو بی بی سی) که یکنفر امریکایی (استونیایی الاصل) میباشد وبه زبانهای فارسی وپشتو آشنا است، جدیدا" مقرر گردیده است. (وی) درنخستین اقدامش خبرنگاری را که بجای (پوهنتون)؛ دانشگاه گفته بود- را- احضار واخطار کرد! چندماه پیش در دانشکده حقوق دانشگاه کابل هنگام توضیح القاب علمی به تعدادی از اساتید توسط کرزی آقای (استانکزی) استاد دانشکده حقوق پیشنهاد داده بود به آنانیکه بجای پوهنتون دانشگاه میگویند باید جزا داده شود!؛ که با مقاومت دانشجویان واساتید بخصوص استاد (جلال)؛ ومداخله شخص کرزی موضوع خاموش شد. چند هفته پیش مسئله جدایی مکاتب پشتو وفارسی را آقای (اتمر) وزیز آموزش وپرورش علم کرد. و درین آواخر آقای (خرم)؛ درتداوم این پارسی ستیزی پیشگام شد وبا جسارت بی نظیر- شبیه گستاخی – چند تن از فرهنگیان کشور را به جرم استفاده از زبان مادری شان از کار برکنار وبرخی را به پرداخت جریمه محکوم نمود. چرا که به قول حضرت فردوسی با زبان پهلوانی سخن گفته اند. اگرپهلوانی ندانی زبان تو، اروند رود رادجله خوان! این وقایع واگویه ای طرح تراژیک پارسی ستیزی است که توسط بیگانگان- به ویژه انگلیسها- پی ریزی وتوسط مجریان پشتون/افغانستانی با شعار حفاظت از سرحدات زبانی!؛ وحدت ملی!... و بهانه های گوناگون به آزمایش گرفته شده است. انگلیسها باداشتن تجربه پارسی ستیزی درشبه قاره هنددیروزی؛ درافغانستان امروزی نیز بنای برچیدن تذریجی زبان پارسی رادارند.که درحقیقت یکی از اهداف استراتیژیک آنان میباشد. برای تسلط بر ذهن نسلهای آینده و استعمار زدهء جهان به اصظلاح آزاد،ضرورت قطع پیوند باهر گذشته ای حتمی مینماید.در،راستای تحقق این هدف همیاران داخلی آنها عقده مندانه جهره مینمایند زیرا؛ به بی بضاعتی فرهنگی وافلاس زبان خویش واقف اند وازآن شرم میدارند! بهرحال؛ ازجمله پیامدهای و کارکردهای احتماعی این نوع عملکرد های جساسیت برانگیز بی تردید چنین خواهندبود 1- گسترش نفرت قومی. 2-عمیق تر شدن بحران اعتماد. 3-تشدید روند مرکز گریزی. 4-تعویق ثبات وامنیت. 5-ایجاد زمینهء برای تقسیم افغانستان در دراز مدت. اما؛با وجودآنکه این استراتیژی پارسی ستیزی بشدت ازطرف گروه های درداخل حمایت و پیش برده میشود. هیچ برنده ای داخلی نخواهد داشت. واین سخن بماند که حذف زبان پارسی درقرن که (مولانای بلخی) فضای فرهنگی جهان را اشغال کرده است توهمی است که هرگز به واقعیت نخواهد پیوست!

بالا Up

بازگشت Home