مسعود

کیومرس آریا

جـهـان آفــریـن تــا جــهــان آفـریـد
زمــیـن و زمـان و مـکــان آفــریــد

گلسـتـان و دشـت و کویر و سرای
دلـیـر و بـزرگ و یـل و نـیـک رای

نــیـامــد چـو مســعــود در روزگـار
نـه در گاه پـیـشـیـن نه این روزگار

یـلــــی بــود بــیـــدار ز آریـایــیــان
جــوان و بـزرگ و تــنـومنـد جــان

شــکـیـبـا بـود ومـرد دانـا پـرســت
زبون بود در چشم او خـود پـرست

گـرانمایـه مسعـود شــاهیـن چـنـگ
جهان را به د شمن همی کرد تنگ

دلیـر مرد و هـوشیار سر و تیزبین
کـه هـمتـا نـبـودش بـه مـیـدان کیـن

جهان راهمی خواست با داد و رای
نه در بـنـد زر بـود نـه در بـند جای

هـمی خـواست خـاکش چراغان کند
جـــهـان خــرد مـهـد شــیــران کـنـد

مـگــر کــور مـغـــزان تـاریـک سـر
ز هـر کـوه شـهـر و ز هر بوم و بر

ز مـرز عــرب تـا بـه خـاک فـرنـگ
از این کـیـنه تـوزان بـی نام و ننگ

بـدیـدنـد که این مرد هوشیار و پاک
به دشـمـن نـدارد بـه دل هیـچ بـاک

بـدیـدنـد کـه کشـور بگیرد به چنگ
سـر کیـنه تـوزان بـکـوبد به سنگ

دوبــاره بــســازد خـراسـان زمـیـن
ز مـرو و ز سـنـد تـا بـر مـرز چین

پــی کــشــتــن او بــه پـا خاسـتـنـد
ســر خــیــره خـود بــیــاراســتــنـد

دو مـردی کـه تــازی بــودی نـژاد
نـژاد کـه هــــرگــز مـبـاد آن نــژاد

بسـان گـزارش گــران آن دو مــرد
ره خـویش بـر سـوی مسـعود کرد

بـه دنـبـال مسـعـود بـودنـد شـبـان
کـه تا جـان ستانند از آن نو جوان

بـه یــاری سیــاف و اهـریــمـنــان
بــرفـتـنـد بــه دیـدار آن مـرز بـان

شنـفتـند و گفـتـنـد چـنـدیـن سخـن
سخن های بی رنگ و بی جان وتن

دریـن گـاه یکی بـم بـتـرکید ز جاه
دو تـازی بـیـفـتـاد به خـاک سیـاه

ز جـان گـرانـمـایـه مسعـود روان
جـدا شـد بـرفـت بـر سوی آسمان

جـهـان شـد یـکسـر بـه کام فرنگ
بـه کـام عرب هـای بی نام و ننگ

دیـــار بـــزرگــان آریــــا زمـــیــن
کــه بـودنـد خـدای نشـان و نگین

بـه دسـت فرنگ دیو ها گشت بند
ز سـغد و ز کابـل ز بلخ تا به سند

بالا Up

بازگشت Home