عبدالغفور امینی به ا ستقبال شعر نعمت الله مخـــتارزاده حــــالــت مـــیهـن این چه حا لیست که در میهن ما می بینم رهزن و جانی و قا تل سر پا می بینم فقر و بیکا ری و جنگ است به هرشهر و دیار مردمان را همه در شور و نوا می بینم جای آ ن گلشن و گلزار و گلستان وطن شا خ خشکیده و صد هرزه گیا ه می بینم چه گوارا و طنی بو د و لیکن امروز دود با روت پر است هر چه فضا می بینم غم ان بی پدر و بیوه کسی کی دا رد غرق نعمت وکلا و وزرا می بینم زنده گی ها چو کاه و کوه تفاوت دارد این تفا وت ز کجا تا به کجا می بینم هرچه من گفته ام اکنون همه گی می بینند نه فقط من که چو دودی به هوا می بینم عادل و عدل و مسا وات که هرگز نبود غا رت و چوروچپا ول همه جا می بینم همه ء کهمک و امداد زبیگانه رسد لیکن از خویش فقط جور و جفا می بینم نیست کا ری که سپا رند به اهل کاری جمله ء عا طل و با طل سر پا می بینم در سر آغاز همه شان چرب زبانی دا رند چه چه می گفتن و امروز چه ها می بینم همه حرف است که امروز حکو مت دارد در عمل حیله و نیرنگ و دغا می بینم ظا هر شان همه با عا طفه و احسا س است لیک در اصل وشان را چو بلا می بینم ا عتنا کی بود هرگز به تقا ضای غریب حا کمان را همگی نا شنوا می بینم مثل سیلاب سرا زیر مشا ور شده است بهر هر کرزی و مرزی به ده ها می بینم خود شان کوزه و خود کوزه گرو خود گل آ ن انتخا با ت همه با زیی کلا ه می بینم از وکیلان وو زیران و رییس دو لت انتقاد همه ء خلق به جا می بینم عا مل انهمه ء خود سری و استبدا د عقل نا سا لم و انبا ر سلا ح می بینم ظرف سی سا ل که ویرا نگری و جنگ شده در وطن صفحه تا ریخ سیا ه می بینم نه دروغ است نه بهتان و نه تهمت به کسی من خدا را به همه حال گواه می بینم عبدالغفور امینی

بالا Up

بازگشت Home