الحاج خلیل الله امین کلفتن - نیوجرسی، امریکا دیورند و دیوبند دو مشکل ملت ماست که باید حل شود دیورند و دیوبند نزد بعضی مردم دو نام بدنام و دو پدیده جنجال برانگیز بوده و هست که سالهای متمادی مردم افغانستان از پی آمد کار های این دو به مصیبت های عدیده گرفتار شده و بد بختانه تا امروز هم مشکلات را دو چند ساخته است. اگر از خاک فروشی های شاه شجاع تا امیر محمد یعقوب خان بگذریم، عبدالرحمن بچه افضل یک قسمت بزرگ شرق، جنوب و شمالشرق وطن مارا نسبت بی کفایتی در امر اداره امور کشور واخصا و پرکردن عین المال یعنی خزانه شخصی خود در بدل بدست آوردن چهارصد و هشتاد هزار روپیه هندی به هند برتانوی واگذار شد که خط فاصل آن توسط انجنیر انگلیسی بنام سر جفری دیورند کشیده شد و بعداٌ بنام او تا امروز یاد میشود. این خط منحوس گویا از روز نقش بستن آن، دشمنی بین مردمان دو خطه را بوجود آورده و مسایل امتیاز طلبی و خان و خانبازی و عنعنات قومی و قبایلی را به عوض و بجای تطبیق احکام قانون در افغانستان و پاکستان مرعی الاجرا ساخته و دولت های بی کفایت افغانستان روی احساسات غیر منطقی و غیر واقعی بنام برادران پشتون آنطرف سرحد دیورند، سالانه مبالغ هنگفتی از پول مردم مظلوم و گرسنه مارا به سران قبایل و خوانین نامنهاد، طور رشوت سربسته بنام تحفه تقدیم میکنند تا اقلاٌ مردمان آن مناطق خود را افغان بنامند چه رسد به اینکه خود را جزء افغانستان دانسته و یا اقلاٌ صدای آزادی بلند کنند اما اقوام آنطرف سرحد هوشیارتر از آنند که افغانها آنهارا درس بدهد. نکته قابل دقت اینست که عبدالرحمن نسبت فروش خاک از انگلیس پول میگرفت اما دولت های نادرخانی و ظاهر هاشمخانی و ظاهر داؤدخانی در هر برهه از زمان اداراتی بنام ریاست قبایل، وزارت قبایل و وزارت سرحدات و قبایل تاسیس و از پول بودجه مردم مظلوم ما مبالغ هنگفت را به خوانین و پشتونهای آنطرف سرحد علناٌ و مخفیانه میفرستاد و چنانچه قبلاٌ تذکر دادم صرف برای آنکه برادران پشتون پاکستانی بگویند ما آزادی میخواهیم و یا افغان و خاک ما جزء خاک افغانستان است، که این آرمان را هم هاشم خان و هم داؤد خان باخود بخاک بردند و ظاهرشاه در آخر عمر فهمید که پشتونهای آنطرف سرحد ازما نمیشوند. اما امروز بازهم می بینیم که پول نان خشک ملت فقیر و برهنه ما صرف سیاست غلط پشتونخواهی لروبر میشود و در طول این مدت مرد و یا مردانی پیدا نشد که حق نان و نمک مردم مارا محترم دانسته و اقلاٌ نگذارند که دشمنان افغانستان بنام القاعده، طالب پاکستانی و طالب افغانی فوج و ISI پاکستانی خاک و مردم مارا آماج تیر های آتش افروز خود قرار دهند وبا امتیازاتیکه سالها از طریق وزارت سرحدات گرفته اند الآن برای وطنفروشان افغانی و اقوام القاعده عربی و پاکستانی محل بود وباش ، محل تمرین جنگ، تهیه وسایل جنگ و حتی لباس و غذا آماده می سازند و آنهارا از محلات خود برای تخریب و قتل و قتال به افغانستان می فرستند یعنی در حقیقت این پشتونهای آنطرف خط دیورند استند که با تابعیت پاکستانی و طرفداری دولت پاکستان میخواهند افغانستان جبراٌ خط دیورند را برسمیت بشناسد، ولی دولت های افغانستان این حرکات پشتونخواهان را درک نکرده و آنهارا هنوز هم دوست و برادر خود میدانند و در طول این مدت زمان سپری شده نتوانسته اند ارزیابی کنند که آیا پشتونهای آنطرف سرحد واقعاٌ میخواهند با افغانستان باشند یا اینکه ازین مساله صرف نظر باید کرد زیرا سی ملیون نفوس افغان حقیقی اولاٌ مستحق یک زندگی آبرومندانه و مصئون در افغانستان استند و بعداٌ باید بفکر همسایه بود. این اعمال دیورندیها ارتباط مستقیم با دیوبندیها نیز دارد زیرا طالبان افغانی و پاکستانی در مدارس دیوبندی پاکستان تحت نظر ISI تربیه نظامی دیده و برای تخریب و قتل هموطنان ما به افغانستان فرستاده شده و فرستاده میشوند. قابل یاد آوریست که مدرسه های دیوبند قبل از تقسیم نیم قاره هند توسط مولوی محمد قاسم از مبارزان راه آزادی علیه انگلیس در هند برتانوی تأسیس شد که بعداٌ شاخه های آن به پاکستان امروز توسعه پیدا کرد. در آنزمان برعلاوه علوم دینی شاگردان مسلمان هندی برای مبارزه برای بدست آوردن استقلال نیم قاره از چنگ انگلیس نیز تربیه می شدند. چون در افغانستان آنزمان مدارس رسمی علوم دینی وجود نداشت، بطور انگشت شمار عدهء از افغانها نیز برای آموختن علوم دینی به این مدارس میرفتند و بعد از فراغت به وطن برگشته و بحیث ملا امام ، مفتی، قاضی اجرای وظیفه میکردند. اما بعد از کودتای هفت ثور و مهاجرت عدهء کثیری از افغانها به پاکستان بخصوص جوانان پشتو زبان نسبت اینکه مدارس در پشاور و مناطق پشتون نشین بزبان پشتو تدریس می شد درین مدارس شامل درس شدند. چون مجاهدین نتوانستند نسبت جنگهای بین التنظیمی و قدرت طلبی، حکومتی را بخواست پاکستان در افغانستان مستقر سازند، مولوی های پاکستان مانند مولوی فضل الرحمن، مولوی سمیع الحق، قاضی حسین احمد و .... جوانان افغانستان را با تجدید تربیه نظامی بنام حرکت طالبان برای جنگ از مدارس دیوبندی جمع آوری و از طریق قندهار با حمایت و پشتیبانی حکومت پاکستان (ISI) به افغانستان فرستادند. البته سرمایه داران عرب و بعضی دولت های غرب درین امر مولوی های دیوبندی را برای تمویل و تجهیز آنها کمک و مساعدت میکردند و تاهنوز هم این عمل ادامه دارد. چنانچه بعداٌ اسامه بن لادن با تروریستهای 38 مملکت در افغانستان مستقر ساخته شدند که زن و مرد افغانستان از سلطه شش ساله طالبان پاکستانی، افغانی، عربی و خلاصه از تروریست های چهل مملکت خاطرات فراموش ناشدنی دارند که همه شان یک دوره تعلیم و تربیه نظامی را در مدارس دیوبندی در خاک پاکستان دیده بودند. در اخیر باید گفت تازمانیکه دیورندیها و دیوبندیها پهلوی هم قرار دارند و ممالک غرب و عرب و پاکستان از آنها حمایت میکند، مشکل نا آرامی در افغانستان حل نمی شود. زیرا پاکستان میخواهد خط دیورند را توسط دیوبندیها با استفاده از ضعف نظامی افغانستان بالای ما بدون جنگ علنی میان دو مملکت، بقبولاند و انگلیس هم طرفدار پاکستان است و اردوی ملی افغانستان که سی سال ضربه جنگی دیده به هیچ شکل نمیتواند با فوج شصت ساله پاکستانی ساخت انگلیس مقابله کند و احیاناٌ اگر این مقابله ممکن و میسر هم می بود و ما میتوانستیم بزور خاکهای از دست رفته را دوباره بدست آریم اما من صد فیصد ایمان و یقین دارم که مردم آنطرف سرحد هیچ نوع علاقه ندارند که جزء نفوس و خاک افغانستان باشند و درین مورد باید اولاٌ توسط ریفراندم از خود شان پرسیده شود . پیشنهاد من بحیث یک فرد افغان اینست که درین شروع قرن 21 یا قرن هوشیاری و بیداری ملت ها خیلی موزون خواهد بود که این معضله از طریق محکمه بین المللی هاگ حل و فصل شود تا آینده گان و نسلهای بعدی مثل نسل ما درین آتش نسوزند و خاموش ماندن این جنجال نیز پروبلم های عدیده ر ا خلق خواهد کرد و تا وقتیکه ما خود سرحد نشانی شده و مستحکم و زیر نظر پولیس سرحدی خود ما نداشته باشیم تمام سرحدات جنوبی و شرقی ما محل عبور و انتقال مواد قاچاقی و نفوذ آدم کشان دیوبندی و آوردن بی ثباتی و بی نظمی و هزاران بلای خانمانسوز دیگر از ( این راه دیورند) خواهد بود . باید همین آلان دولت افغانستان موضوع را از شکل منطقوی و خصوصی و معاملات پنهانی بیرون کشیده و جریان را برای ارزیابی و قضاوت به مژسسات بین المللی و محاکم جهانی رجعت دهند تا بیاری خداوند(ج) این درد سر برای یکبار و همیشه ختم شود. انشاء الله

بالا Up

بازگشت Home