نشریهء سیاسی، فرهنگی، تاریخی و اجتماعی افغانستان
| شعر، معجزه ی خیال است! |
 |
 |
 |
| ادبیـــــات - نثــــری |
| نوشته شده توسط جاوید فرهاد |
| شنبه ، 3 مرداد 1388 ، 10:49 |
|
منبع: مجلهء "گونگهت" برگردان: جاوید فرهاد "روهیت مهتا " شاعر هندی در سال 1966 میلادی در ایالت پنجاب هند زاده شد. آموزش های نخستینش را در پنجاب و دوره ی آموزش عالی را در رشته ی مهندسی ساختمان، در دهلی به پایان رساند. در آغاز برای شماری ازآوازخوانان هندی تضیف های"رمانتیک" می نوشت ؛ ولی در سال 1988، نوشتن ترانه ها را ترک گفت و به سرایش جدی شعر پرداخت.
در 1993 نخستین دفتر شعرش را به نام " ماه، مثل من تنهاست " منتشر کرد ؛ اما شعر های این دفتر مخاطبان چندانی نیافت.
سال بعد، گزینه ی شعر هایش را به نام " فراموشم شد " (هم کو بهول گیی) چاپ کرد که با استقبال گسترده ی جامعه ی ادبی هند روبه رو شد. سپس دفتر های دیگرش را به نام های " دلتنگی های شاعرانه " و سرودی برای سرسوتی " منتشر ساخت.
" روهیت مهتا " افزون بر سرایش، نگره های جالبی در مورد شعر دارد. او شعر را " معجزه " ی خیال می داند و شاعر را پیامبر اندیشه ی آسمانی.
در اینجا، برگردان بریده ی از نگره های او را به زبان فارسی (که از زبان اردو برگردان شده) می خوانید:
شعر خوب، معجزه ی خیال است و خیال از جنس عناصر شگفتی زا است. چیزیست شگفتی آفرین، غیر مترقبه و برای عده ای هم باور نکردنی. نه قابلیت درک متعارف را دارد و نه به لحاظ منطقی قابلیت اندازه گیری مطلق را ؛ اما ویژه گی مهم آن این است که همه را مجاب می کند و سبب بروز شگفتی در آدمی می شود ؛ چیزیست شبیه یک معجزه که مخاطبانش را بهت زده می سازد.
شاعر پیامبر اندیشه های آسمانی است: بی تردید،هنگامی که شعر معجزه ی خیال است ؛ شاعر نیز پیامبر اندیشه های آسمانی است که با قدرت خیالش معجزه می کند و این اندیشه های آسمانی را برای مخاطبانش ارائه می نماید.
چرا به شاعر می گویم پیامبر آسمانی است؟ برای آن که تقدس و قدرت شاعر، تقدس و قدرت معمولی نیست. قدرت تفکر و خیال او برتر از دیگران است، روحیست که از هستی مطلق (خدا) الهام می گیرد و سپس مایه ی اصلی آن را (بدون تحریف) به دیگران بیان می کند (1)
روح" هستی مطلق" در شعر جاریست: در هر شعری که معجزه است، روح "هستی مطلق " (خدا) جاریست. شاعر پیامبریست که سرا پایش در این روح هستی مطلق،غرق شده است و هر چیز در درون او، از همین " هستی مطلق " آغاز و در او پایان می یابد.
شعر گریز از خلوت است: افزون بر معجزه بودن، شعر پدیده ای برای گریز از خلوت است ؛ خلوتی که از فرط " روز مره گی " و " پوچی " در وجود انسان شکل می گیرد.
آدمی برای ترس و گریز از این خلوت، به شعر (این معجزه ی هستی مطلق) پناه می برد تا این خلوت کشنده و اظطراب فزاینده خفه اش نکند.
تنهایی کابوسی برای آدمی است. او از این کابوس می ترسد و خودش را در پناه این هستی مطلق، ایمن می سازد.
شعر، روح را شستشو می کند: هر جنسی را به خاطر پاکیزگی شستشو می کنند، شعر، روح را شستشو می کند. " گورو دوتا گور " می گوید: سخن شاعر، امانتی از خداوند است، این امانت سخن، روح مارا را از آلایش ها می پالاید ؛ زیرا سخن خداوند، پاک و منزه از آلایش است.
و این هم برگردان شعری از " روهیت مهتا ":
خلوت عجیب
خلوتم خیلی عجیب است انسان ! می هراسم امشب... روحی از جنس خدا در من نیست. همه جا تاریکیست همه سو تنهاییست. روی دیوار اتاق ذهنم، تک تک ساعت دلتنگیست.
خلوتم خیلی عجیب است انسان !
کاشکی روی این خلوت من روح هستی خدا جاری بود.
1 – و حافظ نیز در این مورد اشاره ی جذابی دارد: در پس آینه طوطی هفتم داشه اند آن چه استاد ازل گفت بگو، می گویم (مترجم)
2 – گو رودو (مرشد روحانی) و منظور ازگورودو تا گور، " را بیند را نات تا گور " شاعر،عارف، نابغه، نقاش و موسیقیدان مشهور هندی است. (مترجم) |
تاجیـکان درگـذرگـاه تاریــخ
تاجیــــکان درگـــذرگــــاه تــاریــــخ
پروفیســور رســـول رهیــن
تجـــزیه بهتـــرین گـــزینـــه بــرای...
بازیافتــن بیطـــرفی افغــانســـتان
افغـــانســـــــتان بایــد پیــش
از رفتـــــــن ارتــش امــریکـــا
بیطـــرفی خـــود را بــاز یــابد
عزیز آریانفر
یگـــانگی زبـــان فــارســی
تاریــخ مطبوعــات کشـور
تاریــخ مطبوعــات افغــانســـتان؛
از شمس النــهار تـا جمــهوریت
سـرگذشت زبـان فـارسی دری
یادنـامـۀ طـاهــر بدخشــی
بـــرای دانـــلود یــادنــامـــه به اینجــا اشــاره نمــائید!
برای اعضای مــــآ
تعداد آنلاین
ازهمیـن قـلم درخـــاوران
