در امتداد درد | گــــزارشـات KHAWARAN.COM خاوران

نشریهء سیاسی، فرهنگی، تاریخی و اجتماعی افغانستان

در امتداد درد

پیامها و گزارشات - گــــزارشـات

نوشته شده توسط مستوره هاشمی

پنجشنبه ، 10 ارديبهشت 1388 ، 21:29

Nasrat Parsa Mastoora Hashemi چهار سال قبل وقتی خبر نا بهنگام (شهادت نصرت پارسا) هنرمند جوان را شنيدم برايم بسيار ناگوار بود. هنرمندی به خاطر خوشی مردمش كنسرت ميدهد. رنج سفر را تحمل می كند و بعد، بادستان هموطن خودش به قتل ميرسد !...البته ما جنايات گونه گون و عجيبی را كه در اين دور و زمانه در نقاط مختلف جهان رخ ميدهد می شنويم، ولی نظير چنين جنايت غير انسانی، بی دليل و احمقانه را كمتر ديده ايم.

به گذشته های كمی دور سفر نمودم ؛ خاطرات سه دهة اخير در ذهنم ورق خوردند.ديدم در يكی از ورق ها نام دو برادرم كه چهارده و شانزده ساله بودند و از مكتب استقلال بی هيچ گناهی برده شدند و به زندان افتاند...و در ورق های ديگر نام هزاران،حتی ميليون ها انسان نيك و وطن پرست از نظرم گذشت كه يا زندانی بودند و يا به شهادت رسيده اند

يك حالت سر در گمی پيدانمودم. كه چرا چنين حوادث اتفاق می افتد؟ ميخواستم بدانم ما چه بوديم، چه هستيم و چه ميخواهيم باشيم ؟ آيا آنچه كه هستيم، همان است كه بايد باشيم ؟ آيا حودثی مانند شهيد شدن نصرت پارسا كه در قرن 21 در اوج شگوفايی مدنيت ها واقع شده، در دوره های وحشت و بربريت هم رخ می داده است ؟.. نمی دانم، ولی در جامعة افغانی ما، در همين قرن، در اروپا در كنسرتی جنگی در گرفته، يكی دو نفر زخمی شده،اطفال شوك ديده و خانواده ها با اعصاب ناآرام روانة منزل شده اند... و از روی چنين حوادث كه در محافل تفريح و خوشی های ما رخ ميدهد حدس بزنيد حادثه هايی را كه در صحنه های مبارزات ذات البينی ما افغان ها به و قوع می پيوند ! در كنسرتی كه مردم برای لحظه يی تفريح و شنيدن آواز هنرمند و يا به ديدار دوستان می روند يك تعداد از جوانان، با حالتی زننده،به دنبال سوژه هايی برای ريشخند يا تمسخر يا مزاحمت هنرمند و يا ديگران می گردند كه در نتيجه سبب جنگ و خونريزی در كنست شده، هنرمند يا تماشاچی به قتل می رسد. اكنون با توجه به اين مسايل آيا میتوان آنها را در جمع انسان ها و يا موجودات با شعور حساب كرد ؟ مسلما نی، زيرا فرهنگ و تربية سالم، موروثی نيست، بلكه آنها را بايد آموخت.

اين جوانان بی فرهنگ و بی شعور كه نه خانواده يی دارند و نه تحصيل و نه تربية سالم،با در نظر داشت اعمال شان ميكروب و منفور جامعه هستند. اين گونه جوانان، تنها چيزی كه دارند و با آن (خودی) نشان می دهند، خشونت است و عدم رعايت حقوق ديگران، مزاحمت و ده ها كار نا شايست ديگر... اينان در واقع ننگ جامعه هستند.

به بينيم آيا اين جوانان بی بند بار از همان روز تولد چنين زشت و بداخلاق بوده اند.. يا مانند هر نوزاد ديگر، در آغاز شيرين، زيبا و دوست داشتی بوده اند، ولی خشت های اول تربيت شان، غلط نهاده شده است ؟ اگر چنين است، اين خشت های غلط را كی در تهداب زندگی اين ها گذاشته است ؟ آيا می توان در اين مورد (والدين) را ملامت كرد ؟ تا اندازه يی، بلی !پدرومادر های با كه خود از تربيت سالم بر خوردار باشند فرزندان خود را ناقص تربيت نمی كنند ؛ نورديده های خود را هر گز به حسادت و بدبينی و غرور بيجا، كينه جويی و عداوت، انحصار طلبی خودخواهی خودبزرگ بينی، پول پرستی،شقاوت، تنبلی، دزدی و خيانت و عداوت و قدرت طلی تشويق نمی نمايند.

به نظر من هر طفلی، با هر خصلتی، انطاف پذير است و نبايد منكر آن شد كه برخی ذاتأ شرور اند، اما با يك تربيت اصولی و سالم می توان كاری كرد كه حتی چنين افراد از چنان وجدان قوی و محكمی بر خوردار شوندكه اولين و قدرتمندترين شخصيتی كه بتواند عليه بدی های ايشان مبارزه كند، خودشان باشند.

پس پدر و مادری كه يك چنين وظيفة وجدانی، انسانی و خطير را ناديده گرفته، فرزند عقده يی و مريض (مريض روحی) و جنايتكار را تحويل جامعه بدهند، نه تنها درحق فرزند خود خيانت كرده اند، بلكه در واقع جانيان اصلی خود شان محسوب خواهند شد.

تاريخ نشان داد كه در سه دهة گذشته، كسانی كه به خاطر نام و نشان و رسيدن به مقام و زندگی مرفه، حاضر به هر كار ناروايی بودندو در ين راه از دروغ، دزدی و آدم كشی دريغ نمی كردند، از جمع همان فرزندانی بوده اند كه از والدين مهربان (اما نا آگاه) تربيت درستی نگرفته بودند. آرزومندم روزی فرارسد كه روشنی علم و فضيلت،همان گونه كه در خورآن است، گوشه های ظلمانی سراسر وطن ما را روشن كرده ابر تيرة خودخواهی، جهالت، كينه و نفرت و انتقام و خونريزی، از بين برود.

نصرت عزيز آرام بخواب تو در قلب علاقمندانت هميشه زنده و جاويدان هستی
روح و روانت شاد