نشریهء سیاسی، فرهنگی، تاریخی و اجتماعی افغانستان
| خــانم فــوزیه کــوفی نمــایندۀ مــردم بدخشــان در مجــلس نمــایندگــان، در گفتــگوی ویــژه با عنــایت خبــرنگـــار آزاد |
 |
 |
 |
| کی کیست - گفت و شــنود هــا |
| نوشته شده توسط نذرالله عنایت |
| چهارشنبه ، 2 شهریور 1390 ، 12:13 |
|
رشد سریع او سبب شده تا برخی ها به او به عنوان مانع عمده و رقیب تغییر ناپذیر نگاه کنند. رقبای او که جایگاه خود را درحال ازدست دادن هستند، برای بدنامی او از هرنوع برچسب زدن و تهمت های ناروا دریغ نه ورزیده اند. خانم کوفی دراین گفتگو به تمام سوالات پاسخ گفته است و شما را به جزئیات این گفتگو فرامی خوانیم. خبر نگار: نزدیک به یک سال از انتخابات مجلس نمایندگان می گذرد، اما این پروسه تا هنوز پایان نیافته و با گذشت هر روز سناریوهای جدیدی را در این رابطه می بینیم، این گونه سناریو سازی ها عمدتاً به چه منظوری صورت می گیرد؟ کوفی: ایجاد محکمه از آن جا آغاز شد که آقای کرزی فکر کرد کسانی به پارلمان راه یافتند هم پای و هم نظرش نیستند و ممکن یک پارلمان منتقد و دیگر اندیش باشد. او با این کار خواست یک پارلمان مطیع وبلی گو به وجود آید. به همین منظورمحکمه را ایجاد کرد، تا همفکران سیاسی خود را به پارلمان بیاورد. در نهایت این محکمه پارلمان را زمین گیر گرد وتوقعی را که مردم از پارلمان جوان شان داشتند، برآورده نشد. وکلای که با فکر نو وارد شده بودند می خواستند دیگرگونی را به سطح کلان در ساختار و مفاهیم به وجود بیاورند متأسفانه این آرزوها تحقق نیافت. باتأسف تا هنوز ما درگیر یک جنگ روانی بودیم و هستیم و در اول مشکل انتخاب ریاست فلسفه حضوری پارلمان را ضعیف ساختَ، بعدها مشکل محکمه تاحدی که پارلمان از وظایف اصلی روز مره خود عقب ماند و با اعلان نتایج از سوی محکمه برخلاف تمام نورم های مسلکی ومعیاری شمارش آراء نمودند، درحالیکه شمارش آراء به یک کار تماماً مسلکی وتخصصی نیاز داشت. درجمع کسانی که توسط محکمه برنده اعلام شدند واقعا کسانی هستند که شایستگی نمایندگی را دارند وباید در لست برنده ها می بودند، اما مشکل هرچه که بود گذشت و ضرورت به ایجاد محکمه نبود. ما وقتی مخالفت می کنیم به خاطر این نیست باکسانی که هستند موافق هستیم و باکسانی که می آیند مخالف هستیم، بحث افراد نیست، بلکه دلیل اصلی مخالفت ازسوی نمایندگان مردم با این روند این بود که در موجودیت نهادهای قانونی مانند کمیسیون انتخابات نیاز به ایجاد محکمه نبود، تازه وقتی محکمه هم که ایجاد میشد باید به منظور رسیدگی به موارد جرمی می بود نه به موارد حقوقی.
خبرنگار:برای بدنامی انتخابات پارلمانی در پشت سر این سناریوها برعلاوه منابع داخلی دستان خارجی نیز وجود داشت یاخیر؟ کوفی: یقیناً وقتی من به بیرون ازافغانستان، مخصوصاً به کشورهای همسایه سفر میکنم، تبلیغات شان این است که درافغانستان دموکراسی و حکومت مردم مؤثر وجوابگو نیست، باور شان این است که افغانستان یک کشور متشکل از اقوام وقبایل است وساختارهایش هم قومی باشد و این گونه ساختار ها می تواند پاسخگو باشد. باورمند هستند که نهادهای انتخابی مانند پارلمان نمی تواند راه حل برای مشکلات موجود در کشورما باشد. بیشتر قضایا مربوط به ما از دید این کشور ها به نشخوار گرفته می شود،در حالیکه ما چند دورانتخابات را تجربه کردیم واز گذشته های دور نهادهای مردمی و مدنی داشتیم، در کل انتخابات و برخی دست آوردها طی ده سال گذشته به ذوق همسایه ها مخصوصاً پاکستان نبود. تمام تلاش ها شان این است که شرایط کنونی را با فضاسازی کاذب تغییر بدهند و بدیل شان هم الگوی ازنوع حاکمیت طالبانی برای فردایی این کشور. با حرکت های فعلی می خواهند دموکراسی را خفه سازند، می گویند جامۀ دموکراسی به تن افغانستان زیبنده نیست و این کشور باید توسط دکتاتورها و طالبان اداره شود. حرکت های فعلی به طالبان مشروعیت می بخشد. زیرا مردم هم ازوضع خسته میشوند و طرف کسی می رورند که مشکل شان را حل کند. خبرنگار: قوه های سه گانه دولت هرکدام از قانون حرف می زنند حرف کدام شان را باید باور کرد؟ کوفی: متأسفانه در حال حاضر چیزی که بسیار آسیب پذیر و بی چاره می نماید، قانون است، هرکس قانون را به نفع خودش تفسیر می کند، در قانون اساسی سه نوع محکمه داریم، نوع چهارم آن در قانون وجود ندارد. ازاین لحاظ آنانی که با محکمه مخالفت می کنند حق با آن هاست. درقسمت مسایل سیاسی کسانی که ازطرف محکمه برنده اعلان شدند حق یا ناحق طبعاً ازنظر ما کسانی دربین شادن وجود دارد که باید درپارلمان افغانستان می بودند وحق تلفی های نیز وجود داشت، تنها در نفس ایجاد محکمه باور ما این است که این محکمه غیر قانونی است، اما کسانی که از طرف این محکمه برنده شدند باور داریم که یک تعداد شان برحق اند. خبرنگار: کمی برگردیم، به روزهای مبارزات انتخاباتی، یاد و خاطرات تان را از روزهای مبارزاتی انتخاباتی بگوید؟ کوفی: من دو دور مبارزات انتخاباتی را پشت سر گذشتاندم. دور اول در سال 2005 بود که فضا برای کمپاین زنان بیشتر مساعد بود، در کل دولت و مردم افغانستان به همین باور بودند که از کاندیدای زن بیشترحمایت صورت بگیرد. در آن دوره ازلحاظ امنیت از لحاظ مصؤونیت اجتماعی و هم ازلحاظ سیاسی علاقه مندی برای حضور زنان در پارلمان کشور بیشتربود. از طرف دیگر خود زنان که وارد این عرصۀ پرماجرا شده بودند، اطلاعات کافی از موانع و دوست و دشمن نداشتند، زیرا مخالفت ها و موافقت ها در نتیجه کار سیاسی و مبارزه سیاسی پدید می آید، او مرحله خوب بود، اما سال گذشته برای تمام زنان کاندیدا یک دور بسیار پر جنجال بود. زیرا تهدیدات امنیتی بسیارجدی بود، دوم طی پنج سال که در پارلمان افغانستان بودم نوع روابط دگرگون شده بود. این روابط در بعضی موارد ممکن استحکام یافته بود و ممکن برهم خورده باشد، در کل افغانستان به خصوص حوزۀ انتخاباتی رقبای سیاسی من کسانی بودند که سالیان دراز دارای قدرت و نفوذبودند، تنها قدرت به دست مردهابود. این که یک زن در تصمیم گیری های فردی و منطقه ای دخیل باشد، یک پدیدۀ بسیار نو بود، وطبیعی است وقتی یک زن مثل من قدرت مند می شود قدرت برخی ازافراد کم می شود، با آمدن من در پارلمان به شکل طبیعی قدرت برخی ازقدرتمندان محلی رو به زوال گراید و تبدیل شدند به مخالفان من. وقتی قدرت رااز دست دادند فکر می کردند که دلیل اصلی اش من هستم. درحالیکه بسیار یک امرطبعی بود. ممکن فردا یک چهرۀ دیگر با طرح های نو وارد صحنه شود و من قدرت خود را از دست بدهم نباید این فرد به دشمن من تبدیل شود روند طبیعی سیاسی همین طور است، تجربه نشان داده است که هر کس یک مرحله خیزش سیاسی دارد. تاریخ مبارزات سیاسی رهبران جهان را وقتی ببینیم ممکن به عنوان رهبر در قلب ها باقی مانده باشند، اما قدرت سیاسی تا آخر دوام نکرده است. در مورد من هم همین طوربود. با آمدن من قدرت برخی هادر منطقه کم شد، در نتیجه این کارتنش ها بیشترشد و این ها تبدیل شدند به مخالفان جدی من. بدون شک رقابت من در دورۀ گذشته با مردها بود، نه با هفده زن کاندیدا با هیچ کدام شان مشکل نداشتیم. چون فکرمی کردند من رأی آنان را کم می کنم و باعث این شد که فضای منفی وبی باوری را دربدخشان ایجاد کنند، بد بینی ها میان نخبگان سیاسی بود، ولی خوشبختانه نه درمیان مردم، فضای پر تنش سیاسی رأی من را کم نساخت و مردم به من رأی دادند و ازایشان قلباً سپاسگذارم. واقعاً دردور گذشته مشکلات زیادی در بین نخبگان سیاسی وجود داشت و این مشکل تنها با من نبود، بلکه دامنگیر همه کاندیدا بود. خوشبختانه از این فضا و رقابت ها درس های زیادی را آموختم، مخالفت ها بالای رأی مردم تأثیر نداشت و به هرجایی که می رفتم مردم می گفتند که در دور گذشته به همکاری شما در منطقه ما یک کاری ولوکوچک صورت گرفته است و این تشویق ها برای من قوت قلب می بخشید و بیشتر ازپیش در ارادۀ خود راسختر می گردیدم. خبرنگار: شما به عنوان یک خانم دو دوره انتخابات پارلمانی را تجربه دارید و بامردم از نزدیک تماس داشتید، حساسیت های جنسیتی تا هنوز چقدر مطرح بود؟ کوفی:من خوشبختانه دردو دور کمپاین به خاطر زن بودنم به مشکلات مواجه نشده ام، باور من این است که بدخشان نسبت به برخی ازمناطق افغانستان متفاوت تر است و خوشبختانه یک نقطه مثبت و قابل افتخار برای مردم بدخشان همین است. اما در میان نخبگان سیاسی قضیه برعکس بود، با ور من این است که یک زن هرقدر قوت بیشتر پیدا کند، به همان اندازه مخالفین اش بیشترمیشود. چون کسانی درمنطقه هستند که من را به عنوان یک زن عضو پارلمان نمی بینند، بلکه به عنوان یک حریف می شناسند، وسعی می کنند زمینه های رشد را به هر نحوی که باشد از من و امثال من بگیرند. از این جهت درتاریخ مبارزات سیاسی زنان، در تمام دنیا وقتی نتیجه یک عمل با مردان مساوی باشد رقبای سیاسی بیشترمی گردد که من از این امرمستثنا نیستم. چیزی که درافغانستان درکل مطرح است برای یک زن آسیب زن بودنش است، به خاطرکه زن است آسیب بیشتر می بیند، هیچ گاهی مردم درمورد لباس پوشی یک مرد تبصره نمی کنند، درمورد رابطه های خصوصی شخصی یک مرد تبصره نمی کنند، اما این مسایل برای یک زن بسیار اهمیت دارد، من تا حدی زیادی تلاش می کنم که حساسیت های فرهنگی جامعه شناختی را درنظر داشته و احترام داشته باشم. بدون شک اگر سنت ها مد نظرگرفته نشود با عکس العمل جامعه مواجه می شویم. از این جهت به خاطر زن بودنم آسیب پذیر بودم، اما درمحافل سیاسی و کمپاین انتخاباتی که دایر می شد این طور نبود که من را مردم تحویل نگیرند، بلکه به خاطر کارهای خوبی که کرده بودم و یا هم نه کردم بودم مورد استقبال مردم قرار می گرفتم، نه به خاطر زن بودنم. خبرنگار: چرا برخی ها نسبت به رشد شخصیت شما غبطه می خورند وسعی می کنند با ایجاد مزاحمت های جلو راه رو به رشد شما را بگیرند؟ کوفی: طی شش سال که در دنیای سیاسی زندگی می کنم با مشکلات زیادی سیاسی مواجه شدم، به چند دلیل نخست این که من مربوط به بدخشان هستم و این ولایت از لحاظ سیاسی بسیار اهمیت دارد، این ولایت خواستگاه شخصیت های بزرگ سیاسی است، واین ولایت یکی از ولایت های است که همیشه رهبر به جامعه تقدیم کرده است. بناً در ولایتی که به جامعه رهبر تقدیم می کند و مردمی که سطح آگاهی سیاسی شان به این سطح بلند است مثل دیگر ولایت ها به آسانی و سادگی نمی شود سیاست کرد. کسانی که با من درمنطقه مخالفت دارند به چند دلیل است، اول این که من رشد سریع داشتم واین رشد مایۀ نگرانی برای آنان بود. دوم، شخصیت های قدرت مند به سطح ولسوالی ها بودند که امروز به آن نام و نشان، نماندند (در حضور آفتاب ستاره ها پنهان شده است) این گونه افراد زیاد سعی دارند عرصه را برای من محدود بسازند واز هر نوع تبلیغات سوء دریغ نمی کنند. گاهی وقت حرف های شان را در مورد خودم می شنوم برای من تعجب آور است که این گونه سوژه سازی چگونه صورت می گیرد!. دلیل سوم این که باز هم من یک زن هستم، برای زن درهر جامعه حتی درامریکا، محدویت های وجود دارد. وقتی با خانم های سیاسی آن جا تجربه های سیاسی خود را شریک می سازیم می گویند عین تجربه را ما هم داریم. عین تبلیغاتی را که در افغانستان است نسبت به زن ها در جامعه مدنی امریکا نیز است. بناً نفس زن بودن در یک جامعه سنتی مخصوصاً برای زنی که نمی خواهد آرام بنشیند، و با نا ملایمات زندگی پنجه نرم کند و پیش برود، تبلیغات زیاد نا روا در قبال او صورت می گیرد. دلیل چهارم این است که من در برابر برخی از مسایل خاموش نبودم، برخی از طلسم هاو تابوها را شکستاندم، مسایل که در گذشته سرش صحبت نمی شد نه تنها من بلکه تعدادی دیگری از زنان که درپارلمان هستند باهم مشترکاً کار کردیم و مسایل را زیر و رو نمودیم. از فساد اداری گرفته تا نقض قانون، مشکلاتی که برای شخصیت ها و افراد بر می خورد سرش صحبت کردیم، زنی که سر ارزش ها و معیارهای خودش ایستاد باشد، تغییر نکند موج سیاست متأثر اش نسازد، برای او بسیارمشکلات می باشد. خوشبتخانه تا اندازۀ زیادی این موانع را موفقانه طی نمودیم، هر روز با یک مشکل نو رو برو میشویم من فکرمی کنم که مردم افغانستان مخصوصا مردم بدخشان، می دانند کی چقدر وزن دارد و کی چقدر برای شان مؤّثراست. اساساً هم علاقه مندی من به سیاست رسیدگی به مشکلات اجتماعی مردم بود، تا حدی فکر می کنم که درین مورد کار صورت گرفته است. تمام این تلاش ها باعث می شود که یک تعداد خوش نباشند که بسیار طبیعی است، من کدام حزب هم ندارم که ساختاری حرکت کنم، تنها هستم در برابر تمام این توطیه ها و تبلیغات ناروا به تنهای مقابله می کنم. آنانی که حزب دارند در برابر هر نوع حرکت ها مقاومت می کنند و اتهامات را رد می کنند، چون من تنها هستم برای من طاقت فرسا می باشد که به همه سوال جواب بگویم و یا همه را قناعت بدهم. خبرنگار: از نظر شما گفتمان زیر نام فمینسم که طی ده سال در افغانستان ادامه دارد تا چه اندازه در میان توده ها جا افتاده؟ کوفی: بدبختانه برخی از اصطلاحات در افغانستان تعریف می شود، از جمله واژه فمینسم، وقتی در افغانستان مطرح می شود در ذهن بعضی ها روند در اروپا به یاد شان می آید، اما خواست زن افغانستان چیزیست که ارزش های فرهنگی جامعه برایش داده است، اسلام 1400 سال پیش زنان را از زنده بگور شدن نجات داد وبرایش حق تعلیم داد وگفت: "طلب علم بر مرد وزن فرض است" عدالت را جاری ساخت. بعد از این مدت، درشرایط کنونی زنان افغانستان چیزی بیشتر از این نمی خواهند. می خواهند مکتب بروند، به خواست خودشان به کار استخدام شوند و عدالت در مورد مرد وزن یکسان تطبیق شود. جنبش فمینستی بیشتر از از این چیزی دیگری نمی خواهد. در افغانستان متأسفانه وقتی یک زن به قضا مراجعه می کند قاضی به جای این که داد رسی نماید، نسبت به زن دید منفی دارد و می گوید چگونه ارزش های خانواده را شکستاندی و به قضا رجوع نمودی؟ چه برسد به مردم عادی. بناً بعضی کلمات در ذهن ها کوبیده شده است از جمله کلمه فمینسم. باور من این است که ما به مساوات اجتماعی نمی رسیم اما به عدالت اجتماعی باید برسیم.عدالت اجتماعی تنها سهیم ساختن زنان نیست، بلکه موضوع مشارکت تمام تیپ های جامعه را در بر می گیرد! برداشت من از فمینسم حقوق حقه است که اسلام برای زنان داده است. خبرنگار: وقتی دیدگاه های جنسیتی نسبت به زنان افغانستان زننده می نماید، گاهی هم شده است که از زن بودن خود احساس ناراحتی کرده باشید و گفته باشی که ای کاش من مرد می بودم؟. کوفی: نه نخیر برای این که من یک زن هستم بسیار خوشحال هستم، با همه مشکلاتی که وجود دارد، برای این که دو تا دختر دارم هم بسیار خوشحال هستم، معمول است که یک زن پسر داشته باشد، آن هم یک زنی که در زندگی تنها مبارزه می کند، با حضور دخترانم افتخار میکنم، از زن بودن خود هرگز پشیمان نیستم. خبرنگار:.چه باعث شد که به دنیای سیاست رو آوردی؟ کوفی:دو موضوع: یک: ارث خانوادگی. برای این که پدرم در دهۀ دموکراسی نمایندۀ مردم در پارلمان بود، ما به خاطر بودن در سیاست بهای زیاد پرداختیم، پدرم و برادرانم را از دست داده ام و سرگردانی های زیادی را تجربه کردیم، اما با این همه سیاست مسلک مورد علاقه به خانوادۀ ما نبود، تأکید خانواده این بود که من باید داکتر شوم. به همین خاطر دو سال طب خواندم. دوم: در دوران حکومت طالبان مشکلاتی زیادی را در کابل نسبت به زنان دیدم، مشکلات زیاد نسبت به من و شوهرم که در دوره طالبان زندانی شده بود، وقتی به دیدن شوهرم می رفتم زنان توسط طالبان لت و کوب می شدند، این بی عدالتی ها برای من انگیزه داد تا این ناهنجاری ها تغییر یابد. وقتی طالبان سقوط کرد، من مصمم شدم برای تحقق عدالت و ایجاد تغییر وارد سیاست شوم. اگرچه سهم من بسیار دراین زمینه کوچک است، اما از کارهای که برای تأمین عدالت کردم خوشحال هستم. خبرنگار: فرق میان رأی که مردم در سال 2005 به شما دادند و رأی که در سال 2010 دادند در چه است؟ کوفی: در دور اول مردم بیشتر به خاطر پدرم به من رأی دادند، اما در دور دوم به خاطر که من از خود هویت داشتم، و دست آوردهای داشتم مردم مشتاقانه برایم رأی دادند که از همه شان سپاسگذارم. خبرنگار:.با سیاست احساس راحتی می کنی یا بدون سیاست؟ کوفی: حال در یک مرحلۀ رسیدم که هر دوحالت جنجالی است و نمی شود یکی آن را کنار گذاشت، من زندگی شخصی ندارم هرچه که است پیوند با کار سیاسی ام دارد. خبرنگار: نخستین معلم شما در در دنیای سیاست کی بود؟ کوفی: بدون شک پدرم زمانی که پدرم حیات بود اگر چه من خرد بودم، اما انگیزه اصلی برای من که سیاسی شدم خانواده ام بود. خبرنگار: وقتی سیاسی شدین با موانع از سوی خانواده مواجه نشدی؟ کوفی: چرا برادرانم در روزهای نخست طرفدار سیاسی شدن من نبودند، عیب می دانستند تا یک دختر به جای مرد ها درجامعه مرد سالارتصمیم بگیرد، آنان مثل سایر مردها در افغانستان باورشان این بودکه باید ما حرف اول را دربیرون داشته باشیم تا یک زن این خانواده، خوب یادم است وقتی پوسترهای تبلیغاتی ام نشر شد سعی کردند تا از دیوار ها بردارند، حساسیت زیاد نشان دادند، اما گذشت زمان و توانای هایی خودم آنان را قناعت داد که من می توانم ازعهده رسالت بزرگی نمایندگی کردن ازمردم به خوبی به درآیم حالادیگر آن تجربه ها تکرار نمی شود. خبرنگار:.از سیاستمداران مشهور دنیا کار های کدام شان را می ستائی؟ کوفی: زنان مشهور سیاسی هر کدام برای من الگو می باشند، از اندیرا گاندی گرفته تا بوتو، مارگریت تاچر، این ها همه آدم های معمولی نبودند، در راه آزادی وعدالت تلاش های زیادی نموده اند. از مرد ها نیلسن مندیلا، مهاتما گاندی و جواهر لعل نهرو، هرکدام شان شخصیت های بزرگی بودند. خبرنگار: از سیاستمداران داخل افغانستان؟ کوفی: الگوی سیاسی من در افغانستان تنها احمد شاه مسعود است او مرد بزرگی بود با آرزوهای بلندی چون پامیر وهندوکش. این آرزوها به بهای جانش تمام شد، اما حیف که پیروانش به دروغ خود را به او می چسپانند و گاهی هم شده که فراموشش کردند. خبرنگار: در دنیای سیاست دوست داری همیشه نمایندۀ مردم در مجلس باشی یا گاهی هم فکر کردی که رهبر ملی باشی؟ کوفی: مردم بدخشان کسانی هستند که ظرفیت های من را درک می کنند، خواستگاه اولی من بدخشان است و زندگی سیاسی من به آن جا بستگی دارد. باور من این است که اگر یک سیاستمدار بدون خواستگاه طبیعی باشد رشد نمی کند. اما کارسیاسی من منحصر با کار وکالت نمی شود و با گذشت زمان آرزو ها بیشتر می شود، دموکراسی هم می گوید که هر روز استندرد ها بالا می رود، شما معیارهای خودتان را به مردم عرضه کنید من هم معیارهای خودم را عرضه می کنم، اما در نهایت مردم بهترین را انتخاب می کنند. با این معیارها، آرزو دارم که باعث تغییرات بزرگتر در سطح کلان باشم. خبرنگار: می گویند شما در انتخابات سال 2014 ریاست جمهوری کاندیدا خواهید بود، این حرف ها تا چه اندازه درست است؟ کوفی: تا سال 2014 وقت زیادباقی مانده است اگر علاقه مند باشم که وارد عرصه شوم باید برای من این کار معنای دیگر داشته باشد! حد اقل معنای شکست را نداشته باشد، بلکه معنای پیروزی را داشته باشد. با این فکر من باید تمام اوضاع واحوال پیرامونی را دیده تصمیم بگیرم. افغانستان نیاز به تغییر دارد با رهبران سنتی جامعه مدرن را اداره کردن مشکل است، من در حال حاضر به این باور هستم آگاهی مردم بیشتر است نسبت به رهبران سیاسی، که این نقض کار است. اگر به اصول و معیار های که من باور دارم هر کسی دیگری وجود داشته باشد از او حمایت می کنم و اگر یک تعدادی فکر کردن که من شایسته گی کاندیدا شدن را دارم امیدوارم که آن ها از من حمایت کنند. خبرنگار: کتاب شما زیر نام نامۀ به دخترانم در خارج چاپ شد، در کشور های اروپای گل کرد و به زبان های متعددی به چاپ رسید می شه راجع به محتوایات اصلی این کتاب کمی بگوید؟ کوفی:کتاب نامه های به دخترانم در گذشته ها هم بوده و نویسنده های دیگری نیز تحت این نام نوشتند، اما من قطعاً متأثر از آن نام ها نیستم، زیرا محتوای کتاب من فرق می کند، کتاب نامه به دخترانم از نهرو در حقیقت نامه های بود که از زندان به دختراش فرستاد. اما کتاب من زندگی نامه من است و پیام های است که در هر سطر از زندگی برای من آموزنده بود و خواستیم برای دخترانم نیز آموزنده باشد. در افغانستان مردم کمتر از تجربۀ زندگی شخصی و خصوصی سیاستمداران شان می دانند، در دیگر کشور ها همه چیز ثبت است و مردم میدانند، مشکلاتی را که دامن گیر زنان افغانستان است با تمام این ها زنان در این کشور مصمم هستند که می توانند تغییر ایجاد نماید. زنان افغانستان این توانایی را دارند با تمام نا هنجاری ها مبارزه کنند، به طور مثال مادرم یک زن بی سواد بود، اما بعد از مرگ پدرم تمام مسوولیت خانواده را به عهده گرفت و از تمام مشکلات پیروز مندانه بیرون شد. زن بی سوادی بی عاید مشکلات را پذیرفت که باید این برای دنیای بیرون فهمانده شود، که زنان در این کشور دارای چنین شهامت و استقامت هستند. خبرنگار: استقبال از این کتاب بیرون از افغانستان زیاد بود، به چه علت خارجی ها به این کتاب علاقمند شدند؟ کوفی: این کتاب تا به حال به دوازده زبان دنیا چاپ شده و در کانادا پرفروش ترین کتاب سال بود، دلیل اصلی علاقمندی این است، که شیوه نگارش در تطابق با هنجارهای جامعه بود، در این کتاب هر چیز را بد نگفتیم مانند کتابی ملالی جویا که عنوانش است (یک زن در میان جنگ سالاران) که بالای تمام جریان های سیاسی تاخته و تنها از خودش تعریف کرده است. در این کتاب ارزش ها در نظر گرفته شده است، تلاش کردیم که عرف و عنعنات را از دین جدا بسازم و بگویم که اسلام به زنان حقوق قایل است اما عرف و عنعنات است که در برخی موارد زنان را محروم ساخته است. از سوی دیگر زبان ولحن این کتاب هم شاعرانه ورومانتیک بود بنابر آن جالب می نمایند. چیزی های دیگری که تاهنوز دنیا از آن خبر ندارند من دراین کتاب انعکاس دادم به طور نموده ارزش های خانواده گی مسوولیت پذیری یک برادر در برابر ده خواهر، تجربه زندگی شخصی من، موجودیت منابع طبیعی همه فکت های بودند که دست به دست هم داده کتاب را پر فروش و پر تیراژ ساخت. خبرنگار: چه وقت این کتاب در داخل کشور به زبان های ملی به نشر می رسد؟ کوفی: انشاءالله به! خبرنگار:. گاه گاه رقبای سیاسی شما شکایت های را در مورد برادران شما دارند در این مورد چه گفتنی دارید؟، کوفی: برادران من قبل ازاین که من وکیل باشم از جایگاهی مردمی برخوردار بودند، در مقام های بلندی محلی کار می کردند، روابط شان بامردم توأم با نوسان بود و این روند تا به امروز ادامه دارد. اما هر گونه تبلیغ علیه من و یا اعضای خانواده من از آن جا ناشی می شود که برخی ها قدرت شان را درمنطقه در حال ازدست دادن هستند، از هر نوع تبلغیات زهرآگین استفاده می کنند گاهی آنان را جنگ سالار می گویند وگاهی هم متهم به یک مسله دیگر میسازند چیزی که اصلاً حقیقت ندارد، برادرانم نقش مهم در تامین امنیت وبازسازی مناطق مهم بدخشان دارند.
خبرنگار: شما نمایندۀ تمام مردم بدخشان هستید، اما گاه گاهی شنیده می شود که توجه بیشتر شما در بخش اعمار و نوسازی تنها به زاد گاه اصلی تان (کوفآب) شده است. فکر نمی کنید که این نوع رفتار عدالت را منتفی سازد؟ کوفی: همواره سعی کردم به بدخشان منحیث یک جغرافیای واحد نگاه کنم، هر منطقة این ولایت برای من از اهمیت زیادی برخورداراست، اگر کاری در درواز ها صورت گرفته است به مفهوم آن است که این منطقه درگذشته ارتباط اش بادیگر مناطق به دلیل نبود راه های مواصلاتی قطع بود، در اثرتلاش ها و اختصاص بودجه از سوی دولت حالا امیدواری پیدا شده است که این منطقه به سایرنقاط وصل گردد. در همین حال درسایرمناطق بدخشان کوشیدیم درقسمت باز سازی و نوساز مستقیم یا غیر مستقیم عرضه خدمات صورت بگیرد.
.خبرنگار: کمی برگردیم به عقب، بین کدام سال ها بود که زندگی را از نوآغازیدی وبه عقد مرد رویاهایت درآمدی؟ کوفی: دو سال بعد ازسقوط طالبان درسال 1377 بعد از این که در وازه های تحصیل بروی دختران بسته شد ازدواج کردم واز دواج من به میل خودم بود و ثمره این پیوند دو دختر بنام های شهره و شهرزاد است که بی نهایت دوست شان دارم. خبرنگار: گاهی برای آینده دختران تان فکر کرده اید که چه شغل وحرفه ای را انتخاب نمایند؟ کوفی: خیلی زیاد، اما دوست ندارم به دنیای سیاست به شکل ارثی وارد شوند، انتخاب بدست خودشان است، رویاهای از همین حالا در سر دارند شهرزاد می گوید " من فضا نورد می شوم وشهره می گوید رئیس جمهور میشوم" من براشان موفقیت ارزو دارم!
خبرنگار: هر کس از فوزیه کوفی تعریف وشناختی دارد، تعریف وشناخت کوفی ازخودش چگونه است؟ کوفی: بسیارسخت است که آدم از خودش تعریفی داشته باشد، بگذارید دیگران در مورد من قضاوت کنند، اما ازباب شناخت هرکس باید خود را بشناسد، توانایی و ناتوانی خود را درک کند و براساس آن در زندگی تصمیم گیری نماید. حدیث شریف هم است که می فرماید:" من عرف نفسه عرف ربه" کسی که خود را شناخت پروردگارخود را می شناسد. سپاس خانم کوفی! بدون شک حرف های که مطرح شد حاوی مسایل سیاه دیروز، فضای مکدر و مخنث امروز و از فردایی درخشانی بود که با حضورگرمت آسمان این گفتگو را در واقع پرستاره ساختید، شاد و مؤفق باشید.
!joomlacomment 4.0 Copyright (C) 2009 Compojoom.com . All rights reserved." |
| آخرین به روز رسانی در چهارشنبه ، 2 شهریور 1390 ، 12:24 |
در این گفتگو خانم کوفی در باره مسایل حاد سیاسی، شخصی، خانوادگی و محلی صحبت نموده است.
تاجیـکان درگـذرگـاه تاریــخ
تاجیــــکان درگـــذرگــــاه تــاریــــخ
پروفیســور رســـول رهیــن
تجـــزیه بهتـــرین گـــزینـــه بــرای...
بازیافتــن بیطـــرفی افغــانســـتان
افغـــانســـــــتان بایــد پیــش
از رفتـــــــن ارتــش امــریکـــا
بیطـــرفی خـــود را بــاز یــابد
عزیز آریانفر
یگـــانگی زبـــان فــارســی
تاریــخ مطبوعــات کشـور
تاریــخ مطبوعــات افغــانســـتان؛
از شمس النــهار تـا جمــهوریت
سـرگذشت زبـان فـارسی دری
یادنـامـۀ طـاهــر بدخشــی
بـــرای دانـــلود یــادنــامـــه به اینجــا اشــاره نمــائید!
برای اعضای مــــآ
تعداد آنلاین
ازهمیـن قـلم درخـــاوران
