احمد ســعیدی درمصــاحبه با آرمــان مــــلی | گفت و شــنود هــا KHAWARAN.COM خاوران

نشریهء سیاسی، فرهنگی، تاریخی و اجتماعی افغانستان

احمد ســعیدی درمصــاحبه با آرمــان مــــلی

کی کیست - گفت و شــنود هــا

نوشته شده توسط احمد ســعیدی

سه شنبه ، 11 بهمن 1390 ، 16:02

احمد ســعیدی: از جمـــلۀ ٢٤ وزیـــر کــابینه، ٤٨ وزیــر مشـــاور و٧٣ معیـــن، تنهـــا خانـــواده شــش تــن آنــان درکشـــور زنــده گی می کننـــد.
وضعیت وسرنوشت افغانستان بعد از سال 2014 زمانی که نیروهای خارجی افغانستان را ترک می کنند، درپرده یی از ابهام قرار دارد. با آنکه غربی ها تأکید براین امر دارند که سرنوشت ووضعیت افغانستان بعد از سال 2014 با منافع ووضعیت امنیتی آنان گره دارد، مگر آگاهان سیاسی درافغانستان و بیرون از آن اعتماد چندان به این گفته ندارند، زیرا گذشته وسیر حوادث درافغانستان نشان داده که غربی ها وقدرت های بزرگ فقط درجستجوی منافع شان بوده و رسیدن به هدف، پایان بازی برای آنان است.

آگاهان سیاسی جداً نگران این امر اند که چگونه راه از این فضای غبار آلود به سمت افق روشن باز گردد. زیرا از سیاسیون ودولتمردان افغان گرفته تا گرداننده گان سیاست درقصر سفید والیزه با فریب ونیرنگ سروکار دارند.

متأسفانه آنانی که چرخ سیاست وحکومت درافغانستان را به حرکت می اندازند، کسانی اند که تابعیت غربی خود را یک افتخار می دانند و بدون هراس ونگرانی از سیر حوادث، خاطر جمع به این امر اند که بالاخره آنها می توانند در هر لحظه و زمان با پاسپورت های غربی شان کشور را ترک نمایند و مردم را از جایی که شروع نموده بودند، درهمانجا رها نمایند.

احمدسعیدی کارشناس مسایل سیاسی یکی از آنانی است که آئینۀ افغانستان را درسال های بعد از 2014 مکدر وغبار آلود می بیند. او هشدار می دهد، هرگاه مردم در محور یک اندیشۀ ملی که به آن وفاق ملی نام می دهند جمع نشوند، دیگر افغانستان را باید غرق در خود دید و تنها باید نسبت به سرنوشت آن انگشت گرفت و تأسف خورد.

آقای سعیدی به آرمان ملی گفت: سقوط حکومت طالبان و تحولات بعد از آن برای افغان ها توأم با امیدواری بود، مگر این امیدواری ها دیر دوام نکرد وحـالا مردم مأیوس و دیگر اعتماد به آینده و آنانی که چرخ سیاست را در دست دارند ندارند، زیرا مردم به این باور بودند که در حمایت و کمک جامعه جهانی دیگر محدودیت ها وحساسیت های گذشته تکرار نخواهد شد، مگر امروز مردم با عکس آن مواجه اند و امیدها سرچپه شده است.

این که افغانستان در ده سال گذشته آنهم درچتر حمایت قوای بین المللی مؤفق به این نشد تا مسیر تحول، امنیت و انکشاف را بپیماید: آقای سعیدی می گوید:

عدم شناخت دقیق جامعۀ جهانی از وضعیت اجتماعی، سیاسی و جغرافیایی افغانستان واین که رهبری افغانستان به دست یک مدیریت ضعیف، ناکارآمد وناتوان افتاد واین اداره نتوانست خود را با انکشافات جهانی همگام سازد، اعتماد کشور های بیرونی را حاصل کرده نتوانست ودر کسب اعتماد ملی نیز کوتاه آمد.

همۀ این عوامل دست به دست هم داده و افغانستان را در منجلاب سیاست فرو برد، از طرف دیگر باور بیهوده وبی مورد را که حکومت افغانستان نسبت به پاکستان داشت وپاکستانی ها با استفاده از چهره های بسیار محکم که در داخل نظام موجود داشتند و دارند به حکومتداران افغان وحمایت کننده گان بین المللی شان می گفتند: طالبان نابود شده ودیگر وجود ندارند و دولت خوش باور افغانستان هم هیچگاهی پی نبرد که در آن طرف خط دیورند کمپ ها ایجاد شده، مخالفانش تربیه وتجهیز می شوند و فردا برای سقوط نظام آماده می گیردند. با این باور وخوشبینی های طفلانه دولت افغانستان و با این اعتماد بدون قید وشرط امریکایی ها نسبت به دولت پاکستان، طالب به یک نیرو وبالاخره به یک عامل بی ثباتی جهانی مبدل شد.

افغانستان دچار یک بحران جدی است، بحران امنیت، بحران اداره، بحران اقتصاد و بالاخره بحران اعتماد، همۀ این ها حلقوم مردم غریب وبی خبر ما را می فشرد، مردم رنج می برند، مگر دولت آقای کرزی به عنوان یک دولت جهت مهار نمودن بحران در کشور هیچ تدابیری ندارد، بالاخره سرنوشت یک ملت در مخاطره است، تروریزم در وجود همسایه های شریر و در رأس پاکستان می خواهد، این ملت را خوار و خمیر نماید.

چهره های مزدور وبیگانه پرور در داخل نظام حقیقت را می بینند، مگر وارونه جلوه می دهند، کابینۀ موجود ودولت موجود عملاً با همین نظام وفادار نیستند.

سعیدی به ادامه گفت: از جمله 24 وزیر کابینه،48 وزیر مشاور وهفتادوسه معین، تنها خانواده شش تن آنان در کشور زنده گی می کنند، خانواده های سایرین همه در بیرون از کشور اقامت دارند.

مسؤولان در ارگان های امنیتی که مسؤولیت تأمین امنیت کشور را دارند، خانواده های شان یا در لندن اند ویا هم در دبی ... فرزندان شان دراین خاک نیستند.کسانی که باید جلو گرگ را بگیرند، خود به جان این مردم گرگ گشته اند.

آنچه را دولت آقای کرزی در رابطه به فساد بیان می دارد، دروغ و اغوایی بیش نیست، به گونۀ مثـال صدیق چکری باید وزیر حج و واوقاف می شد، او از پارلمان 50 رأی گرفت، چون آدم صادق نبود، آقای کرزی همین آدم نادرست را معین ساخت و سرپرست وزارت حج مقرر کرد تا زمینۀ رشوت را برای او آماده نماید. دیگر نادر آتش که هوانوردی را چور کرد، از سوی خانوادۀ همین آقای کرزی مقرر شده بود عنایت الله قاسمی میلیون دالر را اختلاس کرد و ازهمین میدان هوایی محترمانه به بیرون از کشور فرستاده شد و موارد دیگر.

بناءً همین حاکمیت،همین ادارۀ موجود در اختلاس و رشوه یا مستقیماً شریک است ویا از آن حمایت می کنند. احمد سعیدی در وجود چنین مشکلات باور ندارد که حکومت بیکار و بی مدیریت حامد کرزی بعد از سال 2014 بقا بیاورد. او قطعاً به سقوط حکومت بعد از سال 2014 معتقد است ودلیل می آورد:

1- دولت افغانستان یک اردوی سه صد هزار نفری وپولیس دوصدهزار نفری با یک کمیت مشخص در امنیت ملی می خواهد، درحـالی که بودجه داخلی افغانستان توان پرداخت حقوق وامتیازات آن را ندارد، بحران اقتصادی دامنگیر اروپا و امریکاست، آنان نیز حاضر نیستند همچو اردویی را که بیشتر تنظیمی وقومی است تمویل نمایند. بودجه عادی دولت به گونه قسمی وبودجه انکشافی به صورت مجموعی از سوی جامعه جهانی تمویل می شود، هرگاه حمایت کننده گان خارجی این آقا نباشند آیا دولت کرزی بقا خواهد آورد.

2- دوصدویازده هزار افغان به نحوی از سوی انجوهای خارجی تمویل می شوند، هرگاه کار این انجوها بعد از سال 2014 متوقف گردد، معاش وامتیاز دوصدویازده هزار افغان از آنها گرفته می شود، درحـالی که دولت موجود توان جذب دوصدویازده هزار بیکار را ندارد.

3- دولت با نمایش های تبلیغی وسیاسی سالانه 30 تا 40 هزار نفر را شامل مؤسسات تحصیلات عـالی می نماید وبه ده ها دانشگاه و مؤسسات تحصیلی خصوصی اجازه فعالیت داده بعد از این هر سال حداقل 20 هزار دانشجو فارغ می شود.

درحـالی که خود دولت توان جذب آنان را ندارد و دخل و خرج دولت آقای کرزی معلوم نیست، هیچ برنامه و پالیسی برای سیاست داخلی وخارجی وجود ندارد، بالاخره همین نظام برای بقای خود هیچ پلان ندارد. ریاست جمهوری، وزارت خارجه و بالاخره دولت به صورت کل از سیاست داخلی وخارجی چیزی نمی دانند و افغانستان درعمق سیاست های خارجی جهان داخل نیست.

احمدسعیدی اضافه داشت: فساد اداری بیشتر از همه عمر حکومت آقای کرزی را کوتاه ساخته است، آنچه را این آقا به آدرس مبارزه با فساد اداری بیان می دارد، دروغ است. او دریکی ازبیانیه های خود از فساد اداری در دستگاه دولت، دولتی که رهبری آن به دست خودش است انتقاد کرد، درعین زمان گفت(که به خارج نبرید، هرچه می کنید درداخل کنید) درحقیقت آقای کرزی مردم را به گرفتن رشوت تشویق کرد وبه گونۀ دیگر خودش فتوای رشوت و اختلاس را صادر نمود.

احمدسعیدی به صراحت گفت که این نظام خیلی پوسیده است، برخی وزارتخانه ها بین رئیس جمهور ومعاونین او تقسیم است. تعدادی از وزارتخانه ها هم حق موروثی رهبران جهادی است. بناءً در حکومت آقای کرزی صداقت، تحصیل، تعهد، وطن دوستی ارزش ندارد، پس از این گونه نظام می توان توقع بقا داشت؟

احمدسعیدی گفت که عامل بدبختی این کشور، زمامداران اند، نه مردم. زمامدارانی که بی عدالتی را رشد دادند، فساد را چاق ساختند، بر ملت پشت کردند، مردم را درقمار معامله گریی،قوم گرایی گذاشتند. بهتر است مردم به هر قیمتی که می شود با این زمامداران تصفیه حساب نمایند و آنان را دریک دادگاه ملی نه دراین دادگاه میان تهی، محاکمه نمایند، دراین کشور وضع هم خوب خواهد شد و دنیا هم اعتماد خواهد کرد.