مــکثی بر فــلم ژورنالست مــوفق کشــور نیــلوفــر پذیــرا

نشریهء سیاسی، فرهنگی، تاریخی و اجتماعی افغانستان

پیامها و گزارشات - گــــزارشـات

نوشته شده توسط نصیر خالد

جمعه ، 25 تیر 1389 ، 08:13

خانم نیلوفر پذیرا و نصیر خالد "Act of Dishonour"
فـــلم سینمـــایی " ننـــگ"

بتاریخ 9 جولای فلم بلند بالائی از خانم نیلوفر پذیرا در یکی از مجلل ترین سینمای های شهر تورنتو به نمایش گذاشته شد که مورد توجه تماشاچیان مخصوصا کانادائی ها قرار گرفت.

خانم پذیرا که با فلم قندهار شهرت خوب جهانی کمائی نمود این بار توانست با پیشکش نمودن فلم "ننگ" بخشی از واقعیت های تلخ جامعه ی ما را بروی پرده سینما به تصویر بکشد، بافت های اجتماعی که به شکل قبیلوی بر جامعه حاکم است و هیچ قانونی نمیتوان انرا تغییر بدهد در این فلم بصورت بسیار برازند تصویر سازی شده است.

زندگی دختران جوان افغان که در یک چاردیواری جدا از محیط بیرون خانه رشد میکنند بشکل ماهرانه در این فلم نمایش داده شده است. دختری که نمونه ی از هزاران دختر در بند کشیده و صدا در گلو خفته افغان است در این فلم بیشتر مورد توجه قرار میگیرد. وی در چار دیواری خانه تولد شده در همانجا رشد کرده و بزرگ شده است و کمتر از دنیای ماحول خود خبر دارد فقط دنیای کوچک وی را سوراخ دیواری تشکیل داده است که بعضا از همین سوراخ که میتوان آنرا سوراخ امید و آرزو نامید بدنیای بیرون از منزل نگاه میکند که همین دریچه کوچک برای وی ارزش فراوان دارد، چی از همین سوراخ است که وی گاهگاهی صورت محبوب خود را که نامزدش نیز میباشد می بیند. تنها ارزوی وی داشتن یک چادری که باید در شب عروسی بر سر کند و بخانه بختش برود که همین ارزو بالاخره عاملی میشود برای بدبختی اش.

خانم پذیرا در این فلم تلاش نموده اند تا نا بسامانیهای جامعه ما را که تاریکی بجای روشنائی، جهل بر دانش و فرهنگ قبیلوی بر قانون حکومت میکنند بروی پرده سینما بیاورد. همچنین مشکلات برگشت خانواده ها بکشور و بدبختی های که آنها در داخل کشور برابر میشود در این فلم بخوبی جا داده شده است.

سی سال جنگ تمام ساختار های اجتماعی و فرهنگی کشور ما را بباد فنا داد که اثرات منفی آن تا سالهای سال بر کشور ما حکم فرما خواهد بود، البته تهیه و نمایش فلم های از همین قبیل میتواند تا اندازه ای اثر گذار باشد ولی سوالی که طرح میشود این خواهد بود که آیا اثرات منفی جنگ جامعه ی ما را به قهقرا کشانیده است یا عوامل دیگری وجود دارد؟

کشور ما تاریخ پر افتخاری دارد و مهد پرورش علما و دانشمندان فراوانی در عرصه های مختلف بوده است که بسیاری از انها نه تنها در تاریخ افغانستان بلکه در تاریخ جهان اسمای شان جاویدانه ثبت است، اما سالهای اخیر بخصوص 70 سال گذشته حکومتهای وقت افغانستان در حالیکه جهان به سرعت گامهای پیشرفت و ترقی را پیمود، کمتر در فکر تغییر ساختار های اجتماعی و فرهنگی و آموزشی بوده و بیشتر در فکر بقای حکومتداری و خوشگذرانی و تقویه سیستم قبیلوی و یا زد و بند ها سیاسی بوده اند، که باید تعداد اندکی از تمام نعمتهای زندگی برخوردار و اکثریت مردم در فقر جهل و بیسوادی نگهداری شوند. گرچه اواخر دهه هشتاد اندک تغییراتی در بخش اموزش و پرورش و سیستم اداری و حکومتی بوجود آمد که امید ها را برای اینده در دلها زنده ساخت، ولی با کودتای هفت ثور در افغانستان مشکلات دیگری بروز نمود که بالاخره به جنگ انجامید و جنگ تمام ساختار های جامعه را نابود ساخت و باید همه چیز را از نو ساخته شود.

دولت فعلی افغانستان بهترین فرصت برای تغییر در زندگی را مردم داشت و میتوانست در همکاری و حمایت بیدریغ جامعه جهانی قانون را در سرتاسر کشور حکمفرما سازد اما متاسفانه که وضع بدتر از گذشته شد، با وجودیکه کشور دارای قانون اساسی و پارلمان شد اما دیده میشود که هنوز هم دولت افغانستان بر سیستم قبیله سالاری و راه اندازی جرگه ها که قانون را زیر پا میسازد تلاش مینماید. تفاوتهای قومی که حاصل سی سال جنگ بود میتوانست از میان برداشته شود و مطابق قانون اساسی کشور تمام اقوام افغانستان از امتیازات مساوی برخوردار شوند که با تاسف چنین نشد.

دولت افغانستان مافیای اقتصادی را در افغانستان تقویت فراوان نمود که همین مافیا با زور پول و حمایت دولت توانستند املاک مردم را بزور تصاحب کنند که همین مساله باعث بروز کشیدگی های زیاد میان مردم شد و عاملی گردید برای کسانیکه بکشور عودت نموده بودند تا دوباره بار سفر بربندند و بکشور های خارج مخصوصا همسایه مهاجر شدند.

دولت افغانستان اختیارات زیادی به سران قوم داد که این مساله باعث شد تا بجای تطبیق قانون، فرهنگ قبیله سالاری و حکومت مرد سالاری بر زنان در کشور رشد کند و بار دیگر کمر خمیده زنان افغان که در چند سال اخیر نوای آزادی و احترام به حقوق آنها در گوشهای شان طنین انداز شده بود خمیده تر گردد و در بسیاری مناطق کشور زنان دوباره در چار دیواری خانه محصور شدند و تسلیم به آنچه که بالایشان تحمیل میگردد. در جریان چندین سال دیده شد که پا گذاشتن به قانون و تقویت فرهنگ قبیله سالاری نتیجه منفی داده که از اثر ان ده ها دختر جوان افغان دست بخودکشی و خود سوزی زدند.

در غرب حق بیشتر به اطفال در مورد تعلیم و تربیه آنها داده شده است و هیچ فردی بشمول والدین اطفال حق توبیخ سرزنش و لت و کوب را ندارد زیرا اطفال امروز اینده سازان فردا هستند و باید در محیط سالم و دور از خشونت تربیه شوند و تمام امکانات اموزش و پرورش در اختیار آنها قرار داده میشود. اما با تاسف مخصوصا در هشت سال گذشته در کشور ما هیچ ارزشی به اطفال داده نشده است، هزاران طفل کشور در عوض رفتن بمکتب در روی خیابانها دست به گدانی میزنند، موتر شوئی میکنند و ده ها کار طاقت فرسای دیگر، تا بتوانند لقمه نانی برای خانواده شان بدست بیاورند. طفل هفت ساله افغان بمثابه یکمرد سی ساله غرب کار میکند. در حالیکه فرزندان مسوولین دولت افغانستان، سران تنظیمها و دیگر بزرگان دولتی در خارج از کشور با ناز و نعمت تحصیل میکنند وهمینها در فردای کشور اینده ساز میشوند و طفل غریب و بینوای کشور با صد ها بدبختی و رنج بار مصیبت کشور را بردوش میکشد.

پس بجاست که باید صدا های در گلو خفته مظلومین کشور بلند شود و نا بسامانی های اجتماعی و فرهنگ نادرست قبیلوی بخاطر تغییر مثبت در زندگی مردم عام کشور مورد انتقاد قرار گیرد و به تصویر کشیده شود تا مسوولین دولت و جامعه جهانی برای از بین بردن اینهمه مصیبت و بدبختی عمل نمایند که خانم نیلوفر پذیرا در فلم " ننگ" چنین ابتکاری را انجام داده و انگشت انتقاد بر همین زوایای تاریک که بعضا باعث صد ها بدبختی در جامعه میگردد گذاشته است که برایشان تبریک میگویم شاید هم کسانی انتظار بیشتر از این از خانم پذیرا داشته باشند و کمبود های در این فلم برشمرند اما از دید کلی زحمات خانم پذیرا و به تصویر کشیدن بخشی از واقعیتهای تلخ و درد اور جامعه ما قابل قدر است منتظر کار های بهتر از امروز شان میباشیم.