امروزه به آنچه وسیله یی اطلاع رسانی برای عموم است رسانه می گویند و یا هم وسایل اطلاعات جمعی. وقتی از رسانه نام می بریم منظور ما تمام انواع آن اعم از چاپی، دیداری، شنیداری و هم انترنت است. تأثیرات شگرف و بزرگ رسانه ها در تمام عرصه های سیاسی، اقتصادی و اجتماعی از دید هیچ کس پنهان نیست. هرچند رسانه ها از مدت های مدیدی به این طرف نقش بزرگ روشنگری را به عهده دارند.

 مطبوعات، رادیو و تلویزیون از جمله رسانه های جمعی هستند که ضمن داشتن محاسن و مزایای فراوان آموزشی، هنری تفریحی، سازمان یابی، کسب مهارت، سرگرمی، آگاهی و …، بدآموزی های اجتماعی را نیز به همراه دارند.

رسانه های جمعی نیز مانند بسیاری از یافته ها و ساخته های انسانی می توانند مفید یا مضر باشند. این انسان ها هستند که نیک و بد روزگار را در آن منعکس می سازند و باز انسان ها هستند که مفاهیم نیکی و بدی را به محتوای برنامه های منتشر شده نسبت می دهند؛ بنابراین رادیو، تلویزیون، فلم های سینمایی و مطبوعات خود وسیله‏ي تعیین کننده و تاثیرگذار بر روی انحرافات اجتماعی نیستند؛ بلکه ابزاری در دست انسان ها می باشند. لذا تعیین کننده قاطعیت مثبت یا منفی آن مربوط به محتوای برنامه هایی است که به وسیله‏ي انسان ها از این وسایل انتشار می یابد. تاثیرات رسانه های جمعی بر روی انحرافات اجتماعی، مربوط به تغییراتی است که انسان های سازنده، اداره کننده و پخش کننده برنامه های آگاهانه یا ناآگاهانه به جامعه عرضه می دارند.

این نکته را همواره به خاطر داشته باشیم که رسانه های جمعی، در مبارزات داخلی ملت ها و پیکارهای خارجی بین المللی برای تهیج و بسیج عقاید عمومی، و نیز گاهی برای سرکوبی آن، یکی از قاطع ترین و تعیین کننده ترین حربه ها هستند؛ اما در افغانستان چند سالی می شود که ما شاهد انقلاب و دگرگونی بزرگ در عرصه ی رسانه ها هستیم. با آن که آغاز کار رسانه ها در افغانستان به حدود صد سال قبل می رسد؛ اما چندی پیش میدان تاخت آن ها بسیار تنگ و محدود بوده است. همزمان با پدید آمدن تحول سیاسی در کشور در سال 1380 ما شاهد به کار انداختن و به کارگیری صد ها رسانه در انواع مختلف آن بودیم. آن چه این انقلاب را پشتیبانی می نماید همانا قانون اساسی افغانستان و سایر قوانین بین المللی از جمله اعلامیه ی جهانی حقوق بشر است که دولت افغانستان نیز به آن متعهد می باشد.

به همين گونه در طی چند سال اخیر ما شاهد شكل گيري كار رسانه يي و کارگذاری و تأسیس چند ستیشن و دستگاه رادیو، تلويزيون و رسانه هاي چاپي در ولایت تخار هستیم. این که این رسانه ها چرا تأسیس شده اند و چگونه کار می کنند پرسشی است که پاسخ آن را مردم خود بهتر مي دانند.

آن چه در اين روز ها مايه‏ي نگراني كار رسانه يي اكثر خبرنگاران در تخار شده است، برخورد نادرست و رفتار خلاف موازين و قوانين موجود؛ ارزش ندادن به كار خبرنگاري، عدم اطلاع دهي از جانب بعضي از مسوولين و ادارات دولتي براي خبرنگاران و ده ها مورد خلاف ورزي ديگر مي باشد كه اين مسايل باعث خلق مشكل و چالش در كار رسانه ها شده است. به گفته‏ی خبرنگاران مسوولين اين ولايت در انتظار آن می نشینندكه مايك و كمره‏ي يك تلويزيون شكسته شود و يا هم خبرنگاري مورد توهين و تحقير قرار گيرد بعد آن ها اقدام كنند و به فلان آدم بگويند كه چرا چنين كردي؟!

چندي قبل يكي از اعضای دادگاه نظامي تخار به خاطر افشاي قضيه‏ي رشوت خواري اش از سوي تلويزيون خصوصي مهردر تخار، كمره و مايك اين تلويزيون را با لگد مي زند و مي شكند؛ اما كسي نيست كه به خاطر حمايت از اين تلويزيون صدايش را بلند كند. به همين گونه ادارات زيادي وجود دارند كه از دادن اطلاعات براي خبرنگارن تخار ابا مي ورزند و آن ها را براي گرفتن يك خبر يا گزارش چندين روز سرگردان مي كنند.

فريد برزگر سردبير ماه نامه‏ي ادبي- فرهنگي درياچه در تخار به اين نظر است كه نزد مسوولان ما تعريف مشخصي از خبرنگاران وجود ندارد و در بسياري اوقات به جايگاه و شخصيت خبرنگاران ارزش داده نمي شود. وي مي گويد : «تا جايي كه من مي دانم درشمال شرق افغانستان تخار ولايتي است كه خبرنگارها درآن نگراني جدي ازلحاظ امنيت عمومي ندارند، يعني گروه هاي مسلح مخالف دولت وگروپ هاي شبه مسلح اي وجودندارندكه درد سركاري براي خبرنگاران ايجاد كنند؛ اما خبرنگاران درتخار درانظار بيشتري ازدولتيان تعريفي ندارند. يعني مي توانم بگويم كه اكثرا مقام ها مفاهيمي چون آزادي بيان، رسانه ها و خبرنگار رانمي شناسند. يعني مي شناسند؛ ولي به رسميت نمي شناسند. آن چناني كه يك مقام فعال دولتي بايد بشناسد نمي شناسند. به آزادي بيان به عنوان يك اصل ديموكراتيك بيشترين مقام هاي دولتي باور ندارند. و اين همه باعث شده اند كه خبرنگار ها همواره درتهيه‏ي خبر،گزارش و مصاحبه ها مورد بي احترامي، خشونت فزيكي قرار گرفته وگاهي هم تهديد به مرگ شوند. ازجانب ديگر هيچ نهاد آزاد و وابسته يي براي دفاع از حقوق خبرنگار ها درين ولايت وجودندارد كه در مواقع لازم به دردشان بخورد.» برزگر اضافه مي كند : « در تخار هركه بخواهد يك خبر نگار را خود سرانه محاكمه مي كند، جزا مي دهد، توهين وتحقير مي كند، مايك وكامره وسايلش را مي شكند وازين دست اعمال غير اخلاق انساني وديموكراتيك كه زياد انجام مي شود. و در نهايت خبر نگار ها درتخار ازهيچ مصونيتي برخوردار نيستند و ازلحاظ عمومي اين روش هاي افراد دولتي وغير دولتي كار رسانه يي و مصونيت خبرنگار ها را به چالش مي كشد.دريك سخن خبرنگار درتخار يعني كسي كه هرآن امكان دارد به حرمتي مواجه شود.»

زلمی آشنا خبرنگار در يكي از راديو ها می گوید : « اگرچه سرنوشت خبرنگاران درکشورها به خصوص کشورهای بعدازجنگ باخون نوشته شده که تهدید، تحقیر،کشن، بستن وبه زندان انداختن را به همراه دارد؛ اما آنانی که خبرنگار اند و اطلاع رسانی را پیشه‏ي خودساخته اند در بسا موارد بااین چنین مسایل رو به رواند. اماوضعیت درتخارشکل دیگری است؛کم اهمیت پنداشتن شخصیت خبرنگار به عنوان یک شهروند، عدم اطلاع دهی به خبرنگار، مداخله دانستن کار رسانه يی در امورحکومتی ازطرف شماری ازمسولان دولتی ؛ به ویژه دادگاه وسارنوالی ها. این ها مسایلي هستند که همه و یاشماری ازخبرنگاران به آن روبروهستند. اماراه حل چه است که از این همه خورده گیری هاکاسته شود و یا سد های فرا راه خبرنگاران برداشته شود؟»

 به نظر وي دولت افغانستان مسولان ادارات ویا مسولان مطبوعات بايد ریاست ها را درموردکاررسانه یی، اهمیت خبردهی و برخورد باخبرنگاران آگاهي داده و جايگاه آنان را مشخص نمايند، تامشکلات به حداقل برسد.

خبرنگاران می گویند با وجود همه دشواری های اقتصادی که فرا راه کار های رسانه های تخار وجود دارد بازهم آنان با پذیرش این همه مشکلات به فعالیت های شان ادامه می دهند و مسایل مربوط به این ولایت را از طریق رسانه های شان منعکس می سازند و رسالت و مسوولیت خویش را در اطلاع رسانی به انجام می رسانند؛ اما در مقابل این همه کار در عوض همکاری، دست اندر کاران رسانه ها در بسا اوقات مورد توهین و تحقیر قرار می گیرند و برای شان ارزش داده نمی شود.

مسوول اتحادیه ی ملی خبرنگاران تخار سید یاسین دهزاد موجودیت این مشکلات را همه گیر دانسته اضافه می کند که در تمام ولایات افغانستان و به ویژه ولایت تخار خبرنگاران از مصونیت صد درصدی برخوردار نیستند و هر از گاهی از جانب مسوولان حکومتی، افراد و اشخاص زورگو و بعضی گروه ها مورد ضرب و شتم، توهین و تحقیر و... قرار می گیرند. وی می گوید : « عمده ترین عواملی که در تخار مانع کار خبرنگاران می شود، عدم آگاهی مسوولان از قانون مطبوعات، قانون اساسی و سایر اصول و موازین پذیرفته شده می باشد که نه تنها با خبرنگاران به صورت قانونی همکاری نمی شود، شخصیت و جایگاه آنان نیز در نظر گرفته نمی شود.»

از میان ده ها نشریه، ماهنامه و هفته نامه های که از سال 1380 بدین سو در ولایت تخار فعال بودند هم اکنون تنها دو یا سه نشریه‏ی چاپی همراه با سه ستیشن رادیو و یک دستگاه تلویزیون عملاً به فعالیت های شان ادامه می دهند که مهم ترین دشواری های کار شان نبود افراد کارکشته و مسلکی، نبود هزینه، عدم همکاری و برخورد نامناسب مسوولان حکومتی خوانده می شود.

• افزودن جدید جستجو
• نظر ها

•   |175.106.52.xxx |2011-05-08 03:07:46 ذبیح الله
  خوب برادر گرامی این خبرنگاران که شما می گوید در تخار مسونیت امنیتی ندارند در این شک و شبه نیست اما ا ین را خبرنگاران تخار چرا باید بگویند کسانی بگویند که حد اقل دستاوردی داشته باشند من که چند وقتی در ت خار امده بودم از وضیعیت خبرنگاری و کار رسانه یی در این ولایت شاکه دیدم واقعا متاثر کننده بود اما نمی دانم به کدام زبان شما از مسونیت حرف میزنید .
  • 0
  • 0

  پاسخ | بازگو

نوشتن نظر

Your Contact Details:

نام:

ایمیل:  اعلام نکردناعلام کردن

Comment:

عنوان:

قالب نوشته:         -رنگ-آبی کمرنگسیاهآبیبنفشخاکستریسبزلیموییقرمز آلبالوییسرمه ایزیتونیزرشکیقرمزنقره ایآبی سیرسفیدزرد -اندازه-ریزکوچکمعمولیبزرگبسیار بزرگ

Message:

Security

کد آنتی اسپم نمایش داده شده در عکس را وارد کنید.

!joomlacomment 4.0 Copyright (C) 2009 Compojoom.com . All rights reserved."