کنفــرانس سـه روزه حقــوق زنــان و قطعنــامه ١٣٢٥ شــواری امنیت ســازمان ملــل دربرلیــن

نشریهء سیاسی، فرهنگی، تاریخی و اجتماعی افغانستان

پیامها و گزارشات - پیـــــام هــــا

نوشته شده توسط محمود منجم زاده برلین آلمان

دوشنبه ، 10 آبان 1389 ، 08:24

محمود منجم زاده برلین آلمان کنقرانس سه روزه ای ازطرف بنیاد فرهنگی و پژوهشی هنریش بول با شرکت نهاد های حقوق بشر، حقوق زنان واطفال خصوصا درکشورهای درحال جنگ روز جشنبه 29 اکتبر دربرلین آغازو عصر روز شنبه 30 اکتبر به کار خود پایان داد.
در این کنفرانس ازکشورهای افغانستان، هندوستان، عراق، سودان، فلسطین و شماری از کشورهای بالکان و افریقای جنوبی اشتراک نموده بوده و خواهان عملی شدن قطعنامه 1325 شواری امنیت سازمان ملل متحد شدند.

این قطعنامه حضور زنان را در کشورهای درحال جنگ برای پروسه صلح مهم دانسته و ازحقوق زنان، اطفال و خشونت جسمی و تجاز جنسی علیه زنان دفاع مینماید.

صلح و امنیت و توسعه با توانمند سازی و حقوق زنان ارتباط دارد.

سازمان ملل متحد در گزارشی اعلام کرد: هنگامی که زنان از حقوق و فرصت های مشابه با مردان برخوردار باشند، در برابر مناقشات و فاجعه ها مقاوم ترند و میتوانند تلاش های برای بازسازی و ترمیم جوامع خود را رهبری نمایند.

انتشار این گزارش به دهمین سالگرد صدور قطعنامه تاریخی 1325 شورای امنیت سازمان مل متحد مصادف شده است.

قطعنامه ای که هدف از خاتمه دادن به خشونت ها جنسی علیه زنان و دختران در مناقشات مسلحانه و تشویق مشارکت زنان در ابتکارهای مربوط که به نهادینه سازی صلح میانجامد.

قطعنامه های شورای امنیت راهنمای واکنش جامعه بین المللی به مناقشه است و چهارچوب لازم را برای انجام اقدامات ضروری به منظور محافظت از زنان و تضمین مشارکت زنان در نهادینه سازی و آشتی فراهم میسازد.

گزارش فوق می آفزاید: لازم است دولت ها ازفرصت های ناشی از بازیهای پس از مناقشه یا پس از فاجعه ای طبعی برای افزایش امکاناتی استفاده کنند که تا کنون نداشته اند، آنها را با فرصت های برابر برای زنان و مردان با حقوق وفرصت های برای همه و برای توسعه و امنیت دراز مدت بهتر سازند و ترمیم نمایند.

خانم ثوریا صبحرنگ عضو کمیسیون حقوق بشر و فعال حقوق زنان و کودکان که در این کنفرانس سخن میگفت در رابطه با قطعنامه 1325 چنین میگوید.

قطعنامه 1325 شواری امنیت ملل متحد که امروز ده ساله شده است بیشتر در کشورهای در حال جنگ است و چند موضوع بسیار مهم را دارا میباشد که یکی نقش زن ها در پروسه صلح است که زخم های ایکه در زمان جنگ وارد شده باید به آنان رسیدگی شود یعنی در بخش ایجاد موسسات روان درمانی باید توجه جدی صورت گیرد و ازهمه مهم تر نقش زنان دراین پروسه در نظر گرفته شود چرا که زنان در طول جنگ ها تجاروب خاص خود را دارند و زمانیکه جنگ خاموش میشود معمولا در کشورهای مرد سالار زنان دوباره به حاشیه رانده شده و نقش بسیار مهم را دو باره مرد ها به دست میگیرند.

زنان بیشتر از مردان خواهان صلح نیستند ولی زنان با تمام وجود خطر مناقشات مسلحانه را احساس نموده و اغلب مورد خشونت و تجاوز جنسی قرار میگیرند.

و این خشونت ها و تجاوزهای جنسی علیه زنان در تمام کشورهای درحال جنگ یکسان صورت میگیرد البته در کشورهای افریقایی بیشتر و مجرمین این جنایت ها محاکمه نمیشوند و یا امکان محاکمه شان در شریط جنگ امکان پذیر نیست.

در صورتیکه زنان میتوانند در چنین شرایطی برای حل مسایل سیاسی در کشورهای در حال جنگ بسیار مفید واقع شوند ولی عدم حضور زنان نشان میدهد که هنوز شمار زیادی از کشورها زنان حقوق چندانی ندارند و حقوق زنان فقط در قطعنامه ها به چشم میخورد و در عمل به آن اصلآ توجه نمیشود.

خانم کامله فیض یارعضو یک نهاد تحقیقاتی درافغانستان که درآگاه دهی مردم خصوص زنان واطفال نقش مهمی دارد در رابطه با نقش زنان در کشوهای درحال جنگ چنین میگوید.

فعالیت های ما برای کاهش عرف و رواج های ناپسندیده که حقوق زنان واطفال درافغانستان عصب نموده و حضور ما زنان افغان در این کنفرانس این است تا این مسایل را به کنفرانس بین المللی برلین ارایه نموده، نگرانی خود را بیان نمایم.

یکی از نگرانی های زنان در افغانستان تفاهم ونزدیکی با طالبان میباشد گرچه ما توانستیم در چند سال اخیرمکاتب دختران را ایجاد نمایم که دختران به مکتب بروند ولی فعلا شماری از این مکاتب مجددا از طرف طالبان بسته شده است.

و نگرانی زنان و سازمانهای مدافع حقوق بشر در افغانستان همانا آمدن مجدد طالبان میباشد که زنان ترس و وحشت دارند ومن میخواهم پیام زنان افغانستان از شهر ها و دهات را در این کنفرانس ارایه نمایم.

یک خانم هندی که دراین کنفرنس سخن میگفت در رابطه با تفاهم با طالبان اظهار نظر نمود: از جایکه ما مرتب از خشونت علیه زنان و سر بریدن آموزگران و به آتش کشیدن مکاتب دخترانه توسط طالبان در افغانستان اطلاع داریم، نمیدانیم با چنین تفکری چطور میتوان تفاهم و آشتی کرد؟

آیا تا حال طالبان و یا مخالفان مسلح دولت افغانستان آمده گی خود را برای تغیر از روشهای ظالمانی خود به دولت افغانستان و یا جامعه جهانی ارایه نموده اند تا دولت افغانستان وکشورهای ناتو برای این پروسه پول بپرازد؟

طوری نشود که این پول ها به هدر رفته و یا به جیب افراد قدرتمند ګم شود وتآثیری بر روش طالبان علیه زنان صورت نگیرد؟

در این کنفرانس زنانی از سازمانهای حقوق بشر، جامعه اروپا، و نهاد های شواری امنیت سازمان ملل متحد اشتراک نموده بودند کنفرانس عصر روز شنبه ۳۰ اکتبر به کار خود پایان دارد.

محمود منجم زاده برلین آلمان