مشـــورتهـــای بــاز با دولت و رهبـــران جمعیــت در افغـــانســــتان

نشریهء سیاسی، فرهنگی، تاریخی و اجتماعی افغانستان

پیامها و گزارشات - پیـــــام هــــا

نوشته شده توسط اتحادیه ی سراسری افغانها در ناروی، انجمن فرهنگی اجتماعی سراج و هواداران بنیاد شهید مسعود در ناروی

دوشنبه ، 18 مهر 1390 ، 13:28

بنــام خــداوند بخشــندهء مهـــربان

مســئولان و رهبـــران عــالی دولت!
گــرداننــدگان گــرامی جمعیــت!

با درود همـــدیاری!
اتحادیه ی سراسری افغانها در ناروی، انجمن فرهنگی اجتماعی سراج و هواداران بنیاد شهید مسعود در ناروی، درپی یک نشست مشترک در مورد نشانی دادن برخی مسائل مهم سیاسی، و برخورد با رویدادها و موضوعات پیش آمده در کشور و نیز نسبت به جریان کشته شدن استاد فقید پروفیسوربرهان الدین ربانی، بدینگونه طرح و پیشنهاد نمودند: سی وچهار سال جنگ، ثبات سیاسی کشور را بی لنگرساخته است. مردم و نهادهای سیاسی، ساختارهای قدرت و آحاد جامعه دستخوش تحولاتی شده اند که پایه ومایهء کار آمد و سازنده برای آینده ندارند. عملکرد ضدمردمی و غیر ملی دشمنان افغانستان، در هویت و هیئت طالبان، القاعده و اکستریمیسم داخلی و فرامرزی؛ عقده های قومی، فرهنگی و هویتی را از سوی آنان در روان مردم آشکار نموده است.

این حرکت بزرگترین خطر فروپاشی افغانستان واحد را پررنگ تر میسازد.جنبشی که تعصبات کور زبانی و قرائت ناروای مذهبی را، برای برداشتن نخبگان قومی، چهره های نامدار مقاومت ملی و رهبران سیاسی جامعه، توجیه جهاد و آزادی قلمداد میکند، در حقیقت آئین کینه جویی و مذهب ننگین انسان ستیزی متعصبانه را برای برهم زدن پایه های لرزان اتحاد ملی و وفاق عمومی، در یک حرکت برنامه دار و آگاهانه، مبتنی با اهداف دشمنان بیگانه ی ما تعمیم می بخشد.پروژه ی القاعده و جریان دین ستیز و افراطی طلبان که نوعی بازی منطقوی راآغاز نمودند، بیشتر در دست استخبارات پاکستان بود و در افغانستان آشیانه گرفت. نزدیک به دودهه فعالیت ویرانگر و جنایت آمیز این دو نهاد تروریستی، بنیادهای سیاسی و آموزه های ملی مردم مارا در معرض نابودی و بی اثری قرار داده اند.

تاهنوز قربانی اصلی شکار اهداف تروریسم و افراط گرایی آن دو نهاد دشمن بنیاد؛ چهره های صاحبنام و شخصستهای مهم سیاسی بوده که مرجعیت ملی دارند. ترور فرماندهان بزرگ مقاومت، ویران نمودن برخی مظاهر فرهنگی و نابود کردن نمادهای ارجمند میهنی که اعتبار بزرگ هویتی برای مردم جامعه ی ماداشته اند، بزرگترین ضربتی است که برپیکر جامعه بی رمق ما وارد آورده اند. پیداست که شخصیتهای مستقل و بی رابطه به اهداف استخباراتی و عمق استراتژی همسایه ی شرقی ما، در افغانستان، از امروز تا فرجام بازیهای مافیائی ـ استخباراتی، مورد شکار تروریسم القاعده و طالبان که در دست ناپاک آی. اس. آی هستند، قرار خواهند گرفت. دولت کنونی افغانستان هم با سهل پذیری و سهل انگاری، آب در دستهای آغشته بخون جنایتکاران طالبان میریزد تاخونین و ناپاک بنطر نرسند. این بازی پیش آمده پرسش موجودیت نیروهای سیاسی و حتی برخی اقوام در حاکمیت را بوجود آورده است. ازاین جهت دشمنی و نارضایتی پاکستان باما به ساختار نظام سیاسی ما بستگی دارد، اگر دولت مشارکت قومی بوجود آید آنها با استفاده از اصطلاح «حمایت از قوم حکومتگر» امنیت و اتحاد مردم مارا اخلال میکنند. اگر دولت باب طبع آنها ( قوم حکومتگر در رآس با ساختار، نیروهای مورد نظرشان) باشد؛ که همین اکنون موجود است، آنرا ابزار بازی اخلالگرانه برضد افغانستان میسازند.

لابد نیک وبد گزینش و یاری آنها درباب افغانستان، ضیان ملی محض برای ماست. گفتمان صلح افغانستان یک حرکت متمدنانه سیاسی در حوزه نیاز ملی بود، که در بی برنامگی محض در دستور اجرا گذاشته شد، امابه نادرست در مقام یک اقدام فوری و درجه یک دولتی قرارگرفت. شایسته تر بودکه، این گفتمان در پرتو مطالعات استراتژیک و بازشناسی بیش از سه دهه جنگ فرصت کش دشمنان بیرونی جامعه ی ما و پس از برنامه سازیهای تفاهم شده ی ملی، با نوعی مشارکت عمل در میان دولت و نیروهای سیاسی افغانستان، درمقام عمل قرار بگیرد.

انداختن برف بام خود دربام همسایه، ناتوانی و در وغگوئی گردانندگان حاکمیت سیاسی درجامعه مارا بر میتابد. اگر یک قوم تعصبات تبار گرایانه ی خودرا در پوشش ایدیولوژی و مذهب بدینگونه عمل کند که طالبان در افغانستان؛ آینده ی این سرزمین بسیار خونین تر از گذشته شود و نمونه های خط دیورند رابیشترتجربه خواهیم نمود. نفاق عمومی و هم ستیزی نخبگان قومی که بازدارنده ی مهمترین برخاست اجتماعی در فرایند ملی شدن نظامهای سیاسی آینده افغانستان خواهد بود، اینک شانس پروژه سازی دشمنان برونمرزی ما را برای برهمزنی ثبات و حتی برکندن ریشه ی همزیستی و سازگاری اجتماعی ـ مردمی، بیش ازگذشته مهیا میکند. اگر خدا ناخواسته این امر که دولت برای برسر قدرت ماندن و سرکوب خواستهای مدنی گروههای گوناگون قومی در نظام سازی افغانستان، برای زمینه سازی اهداف بیگانگان از آنها حمایت میکند؛ بیک حقیقت سیاسی بدل شود، شیپور بحران سیاسی مبتنی بر فروریزی کشور واحد را خود دمیده است.

واقعیت ناخوشایند رویداد های گذشته و امروز کشورما برپایه ی ترور سران قومی، فرماندهان ارشد مفاومت، رهبران سیاسی و شخصیتهای ملی و مذهبی حکایت از آن داردکه، این گمان بی ریشه و غیر قابل اندیشه هم نیست. ازسویی هم جمعیت اسلامی بعنوان تنها حزب سیاسی فراقومی و جامع الشمول مردمی و مذهبی در افغانستان که همواره درراه خفظ تمامیت ارضی، استقلال سیاسی و برابر حقوقی مردم ما به لحاظ شناخت شهروندی آنان در قانون اساسی باور داشته و تلاش نموده است، بیشتر مورد شکار تروریسم بووه و قربانی اهداف خصمانه ی دشمنان این سرزمین قرار گرفته است.

پس بر اساس اصول نقد کار ساز، جمعیت اسلامی برای بی تفاوتیهای خود در زمینه ی برخورد با القاعده و طالبان و پشتبانان آنها در سطح داخلی و منطقه، باید سرسختانه انتقاد گردد و به نحوی در سازگاری با دشمنان مردم افغانستان محکوم شود. همچنان رواست اگر دولت کنونی نیز برای چشم پوشی از جنایات طالبان به لحاظ قومی و سهل انگاریهایش در مبارزه با تروریسم و عامگویی ها برای خاک زدن در چشم فرزندان راستین این سرزمین، متهم شود. برای دستیابی به این واقعیتها با بررسیهای عاملانه و افغانستان شمول و باسنجش راهکارهای کار آمد در امرمبارزه با ناتوانی دولت در سیستم سازی و مدیریت بحرانها؛ نشست اخیر مسئولان سه نهاد فرهنگی ـ اجتماعی مهاجران افغانستان در اسلو، با مشارکت شماری از عناصر فعال فرهنگی ـ سیاسی در پایتخت ناروی، پیشنهادا موارد زیرین را هم در برابر دولت و هم در مقابل همه احزاب سیاسی و بویژه جمعیت اسلامی افغانستان، پیشکش نموده اند: یک ـ دولت مسئولیت دارد عوامل ترور نخبگان قومی، فرماندهان مقاومت ملی، رهبران سیاسی و چهره های شاخص مذهبی و علمی در افغانستان را، نه با اتهامزنی بیهوده و عامگوئی تحت اصطلاح « دشمنان افغانستان » و گرفتن انگشت اشاره بسوی پاکستان و به آدرسهای پادرهوا، بلکه با پیگیری و بررسی بسیار دقیق، شناسائی نماید و در زمینه عاملانه و داهیانه دست بکار شود.

دو ـ احزاب سیاسی، جامعه مدنی، نهادهای ملی و سازمانهای نیکنام و مردمی در افغانستان، از دولت بخواهند که، دشمنان و دوستان کشورمارا تعریف کند و مصالح و مصادرملی و بین المللی مارا در حوزه ی منافع، بروشنی توضیح بدارد. اگرنه چنین باشد؛ خود این نهادها بیش از دولت در زمینه ی موفقیت دشمن برای توسعه بحران و پیامدهای فروپاشی ساختار اجتماعی در افغانستان؛ مسئولیت خواهند داشت.

سه ـ برای پاسداری ار نام و شخصست قربانیان تروریسم داخلی و خارجی علیه افغانستان، دولت شهرکهای شهدا و میادین آزادی را در پایتخت و شهرهای بزرگ کشور، بناکند و نام بزرگانی چون: استاد مزاری، احمدشاه مسعود، حاج عبدالقدیر، سیدمصطفی کاظمی، ژنرال داود داود، شماری از فرماندهان و اخیرا استاد برهان الدین ربانی را بعنوان نمادهای پایداری و مقاومت در برابر دژخیمان (آی اس آی و عوامل تروریست آنها در افغانستان) بر این شهرکها و میادین بگذارد. چهارـ حزب جمعیت اسلامی در همکاری و تفاهم با دولت تدبیری کند، که جامعهء روحانیت کشور، دریک همایش ملی و مذهبی، فتوای منع و مذمت و افشای ماهیت غیر اسلامی و غیر انسانی اندیشه و عمل طالبان را، صادر نماید. دولت وهمه نیروهای ملی و مسلمان در کشور، باید این فتوا را در محراب و منبر، مدرسه و مکتب، رسانه ها و مطبوعات، کوچه و گذر، اعلام بدارند. پنج ـ جمعیت اسلامی برای زنده نگه داشتن نام و نشان رهبر شهید؛ استاد ربانی، به ایجاد حوزه ی علمیه ویا انیستیتوت تحقیقات اسلامی، بخاطر انجام پژوهشهای حوزه ی سنت و انطباق آن بادانش پیشرو امروز، بنام ایشان بپردازد. همچنان از دولت بخواهدکه، یکی از دانشگاههای دولتی را بنام استاد مسمی سازند.شش ـ جمعیت باید، برنامه ی نامگذاری دهه ی ماتم استاد ربانی را بنام دهه ی مبارزه با تروریسم و افراطگری، در تقویم رسمی کشور شامل نموده و از دولت بخواهد که روز اول آن هفته را رخصتی اعلام کنند. هفت ـ تصویر آزادگانی چون امان الله بانی استقلال سیاسی،استاد ربانی شهید صلح، احمدشاه مسعودقهرمان ملی، استاد مزاری نخستین شهید و قربانی تروریسم و وبرخی شخصیتهای بزرگ تاریخ سرزمین ما، در بانکنوتها چاپ گردد. دولت میتواند تصاویر آنهارا مشترکا در یک نوت مناسب یکجا در نطر بگیرد.هشت ـ ساختن یک مناریادبود و نامگذاری میدان هوایی خواجه رواش کابل، بنام میدان هوایی بین المللی استاد ربانی، پاداش خوبی برای شخصیت استاد و پاسخ مناسبی برای جنایات دشمنان کور این سرزمین خواهد بود.

ومن الله توفیق

۵ میزان ۱۳۹۰