رحیم مهــــریار از جهـــان رفت | پیـــــام هــــا KHAWARAN.COM خاوران

نشریهء سیاسی، فرهنگی، تاریخی و اجتماعی افغانستان

رحیم مهــــریار از جهـــان رفت

پیامها و گزارشات - پیـــــام هــــا

نوشته شده توسط عبدالو کیل کوچی

جمعه ، 18 تیر 1389 ، 09:28

رحیم مهــــریار از جهـــان رفت
رفته یی از نظــــرم دوست خــــدا یارت باد
بی تو شدخون جگرم دوست خدا یارت باد

تا تو رفتی زنظآـر چشـــم دلم پر خــون شد
بی تو با چشـــم ترم دوست خــدا یارت باد

مرگ رحیم مهریار دوستان وهنردوستان را در سوگ فراق واندوه بی پایان نشاند. زیرا او منحیث هنر مند شناخته شده کشورهنر را به مثابه آفرینش انسانی از ایام نو جوانی فرا گرفته بود، که بیننده گان وشنونده گانش شاهد آفرینش های هنری این مرد فرهنگی وچیره دست موسیقی بوده اند.

کمال هنری رحیم مهریار نی تنها از تصورات انسانی بلکه از اصل زندگی اجتماعی انسانها شکل گرفته بود. وبرای وطنش می سرود. تمام زیبایی هنرش بیانگر خلاقیت انسانی او بود. همانطوریکه از نامش پیداست مهریار انسان پرمهر وپر عاطفه ی بود.

او عشق سر شار به انسان واحترام به مقام انسانی داشت. مهر یار آفریده های هنری اش را برای تسکین خاطر از آلام ومصیبت ها بر می گزید ودر تمام آثار هنری اش برای مخاطبان خود خاطر آرامش می جویید. اینکه گفته اند هنر آیینه واقعیت های موجود در جهان از طبعیت تا زندگی آدمها به حساب میرود، به همین ترتیب هنر جاویدانه مهریاردر بیننده گان وشنونده گانش اثر میگذاشت. و سوژه های کلامش شادی آفرین دلها بوده وحوادث را بتصویر می کشید.

رحیم مهر یار هنرمندی بود که شعر و آهنگش بازتاب دهنده آفرینش ها وآرزو های انسانی بود. او همواره گزینه های جاویدانی را می آفرید. رحیم مهریار مظهر مهر ومحبت، همبستگی وصمیمیت بود همواره میکوشید سرود شادی آفرینش قوت دلها وعطر غزلهایش بدیل غمها وانده هموطنانش باشد. از همین جاست که هنر مند مظهر بیان واقعی افتخارات تاریخی، ملی واقتدار ملت ها میباشد. که با بیان زیبایش آفرینش های افتخار آمیز بشر را تعریف میکند. هنر مند با اجرای آهنگش روح وروان انسان را به پرورش می گیرد. ورحیم مهریار نیز در همین راستا از هنر مندان چیره دستی بود که موسیقی را غذای روح انسان وتسکین آلام ومصیبت هاکرده زنده دلی می آفرید.

رحیم مهریار عشق به انسان داشت وعاشق وطن خود بود و همواره میگفت ای وطن ای جان من ای وطن ایمان من، درین عشق میسرود ومینواخت ومیشنود وبرای وطنش وانسان وطنش عاشقانه میگفت تا په هجران کی جانانه همان بود که با وداع گفتن جهان فانی این سلطان غزل به هجران وطنش وبه زندگی در غربت ودیار بیگانه پایان داد رحیم مهریار در واقع جام اجل ویا بگویم آخرین جام زندگی را از ساقی فرخ رخ خود دریافت وعاشقانه سرکشید تابه خواب ابدی چشم بست وبرحمت حق پیوست واما صدای دلنشینش همچون نوای مسافرین سرگردان منزل زده وگمکرده وطن پیوسته بگوش ها طنین انداز است وسروده هایش همیشه ماندگار. زیرا او با مردم همصدا بود وصدای مردم هیچگاهی ساکت وخاموش نخواهند شد. مهریار در حالیکه درشرایط غربت وهردم شهیدی درگذشت ولی خاطره زندگی وآثار شورانگیز او ماییه آفرینش های هنری برای نسل های بعدی ماندگار خواهد بود.

عبدالو کیل کوچی