به بهــانه ششــمين ســال انتشــارات جــام غـــور

نشریهء سیاسی، فرهنگی، تاریخی و اجتماعی افغانستان

پیامها و گزارشات - پیـــــام هــــا

نوشته شده توسط احمد "سعيدي"

دوشنبه ، 19 مهر 1389 ، 12:12

احمد "سعيدي" مدير ارجمند و پر كار اين نشريه وزمين عمر تان دراز قلم تان توانا باد اين را بهانه گرفته بشما درد دلي دارم اكنون كه قلم گرفتم تا چيزي بنويسم به سالهای سه دهه پیش از امروز فکر میکنم،
وقتی به نشرات تلویزیون ها در داخل كشور نگاه مي كنم
وقتی به برنامه های فرهنگی خيره مي شوم وقتيكه مقالات نشر شده اخبار و مجلات را مي خوانم حيرت زده مي شوم.

بازار سیاست وتحلیل گران سیاسی هم داغ تر و گرمتر از بازار جادوگران وساحران سده های پیشین به نظرمیرسد كه من هم شامل اين قماش مردانم و هر روز گلون روشن كرده چيزي مي گويم تصور من اين است

از کشوری با حدود سی ملیون شهروند؛ آنی که سرش به تنش میارزد هم با گرسنگی وفقر آنچنان درگیر است که شاید فقط بیزار باشد از آنچه که امروز زندگی نام دارد و بعضي ها به آن مي بالند

درهمین بی انتهای شقاوت و ذلت تاجران "دیموکراسی" از کیسه های مواد مخدر و پول هاي باد آورده انتخابات را برگزار كردند اول، جلوه ی خیلی امیدوارکننده ی را به تصویر كشيدند به باور من چنين پنداشته مي شد كه

تحقق خوابهاییست که هر آدمی برای صلح وعدالت میبیند بعداً باور پيدا كردم

در سرزمین خاک و خون و جفا پيشه يي بنام "افغانستان" که به جنایتکاران طالب هر روز "برادر" خطاب میشود وتا آخرین لحظه های این هیولای شوم آن را فراموش نمي كنند

اما دستاورد برای من نتیجه ی زحمت شباروزی وخواست رسیدن به یک هدف مشخص طوريكه به آن باور مند بودم وارونه به نظر مي رسد اگر درست محاسبه كنم بايد خوش بيني ها را كنار بگزارم در عزت مافيا ها بايد ذلت را پزيرفت در چنين كشور و چنين حاكميت عدل بايد رخت سفر بندد

دستاورد پیامد ساعتها وحتی عمری تلاش است كه نتيجه آن هيچ پیامد نداشته باشد بیدار خوابی ورنج و مشقت ها قلم زدن هاي شبا روزي يعني چي من از كسي گله ندارم تنها به باور هاي خود بايد تجديد نظر كنم سياه را از سفيد تفكيك دوزخي را از جنتي

در سرزمینی که تا آسمان در فساد غرق است ورشوه، واسطه وشناخت معیار برای تمامیی پست ها ي انتخاباتي و انتصابي به شمار میرود از اين بهتر چه توقع بايد داشت برای چه؟ واینهمه قربانی برای کدام هدف به گفته استاد عبدالغفار خان يخن عليا به عشق كي بياد كي تا چه وقت

وقتی همین آدمها که در اصل باید به دادگاه کشانیده شوند واز آنها بازپرس گردد که این پولهای بادآورده رااز کجا نصیب شده ايد بعضي عوض خانه ملت به دادگاه بروند باردیگر برکرسی پارلمان مجلس لم خواهند داد، انتخابات یعنی چه

انتخابات آنچه که این کودکان وزنان افغانستان، باج هیاهوی آنرا را در برابر "برادران طالب" میپردازند و چماق داران حمايه شان مي كنند

به باور من تمرین "دیموکراسی" با پرداخت قیمتی به این گرانی نمیشود، بلکه جامعه باید از بنیاد تغیر کند تا مفسدين به جزاي عمال خود برسند اين وقت ممكن است كه

افکار مردان و زنان جامعه تغیر کند وآدمها باید جرأت گفتن داشته باشند اميدوارم سايت جام غور در هفتمين سال خويش آغاز گر و پيشتاز مبارزه در راه عدالت و انصاف باشد و به جامعه و علاقمندان خويش جرعت مندانه

بیاموزاند که با کج دار ومريض نمیشود زندگی را ادامه داد بلکه باید جسارت گفتن را داشت؛

گفتن اين حرف که در قرن بیست و یکم چرا باید اینگونه بدبختی کشید؟

پیش زمینه های این مصایب در کجا و در چه است تا چه وقت ما را گروگان گرفته اند.

تا چه زمانی در حلقه های دو سه نفری غُم غُم باید کرد؟ باید آموخت وبه فرزندان به ارث گذاشت شهامت گفتن دلیل آنچه که این سرزمین را به بربادی کشانیده واینگونه بدنام کرده است چيست حكام يا مردمان

اگربه این تراژیدی ادامه دهیم و فاجعه را فقط تماشگر بمانیم، عاقبت تلخ تر از آنی خواهد بود که مردم من وتوامروز زیر پوشش طالب و"دیموکراسی" تجربه میکنند هر روز كشته و خون مي دهند

نباید از کنار رویداد ها، رقص "قطغنی" کرده و با" اتن "غم آشتی را خورد؛ بلکه باید فکر کرد که ریشه های این "گند " در کجاست که تعفن اش از افغانستان تا سرتاسر جهان، دماغ بشریت را میآزارد.

باید دقیقه ی نشست و به جای کف زدن به بيانات بی معني مزه ی اين حكام، دستان خودرا در جای های بهتری برای ساختن سرزمین به خاکستر نشسته ی خویش رنجی داد تا هنوز فرصت كم وجود دارد از همين امروز و از همين حالا بايد آماده گام زدن شد.