بگذرد دور فلک اندر شتاب
دیده را نادیده بینی چون سراب
تا بیایی افگنی از خود حجاب
رفته باشد ساقی و شمع و شراب
پس دم حاضر غنیمت بشمریم
گرچه باشد تلخ و تاریک و خراب
بعد ربع قرن ای عالی جناب
این پیام من بو د ای مستطاب
گرپسندیدی و دیدی مصلحت
ایملت را کن روانه باشتاب
ورنباشد رای تو بر وفق ما
من دعا گوی توام ختم الصواب

اگرچه نپذیری سپاس این حقیر
من عرضه دارم ز عمق ضمیر هرچه باداباد

نیازمند لطف توام مرا مران عزیز

نمیرسد خمیر که هست فطیر هرچه باداباد

توان من اهی بشکسته در گلوی منست
ندارم که فرستم برات صفیر ه رچه باداباد

ورود مقدم تو باعث افتخار منست
که کرده ام سالها این نفیر هرچه باداباد

خوشم که گشاد ی گره ز سر سینه خویش
که نیست خموشی سزاوار هر خبیر هرچه باداباد

که روشنا بخش دل و مرهم هر زخم هس ت
بشارتیست زشعرت ای شهیر هرچه باداباد

فرق دوست از دشمن از یکطرف ، تشویق وبزرگداشت از یک همزبان وهمتبار از سوی دیگر، مفاهیمی اند که اگر آدم در شرائط تباه کننده امروز که دشمنان خاک ، مردم وزبان ما از شش جهت در پی تباهی همه داشته های ماهستند در نظر گرفته نشودگویا بدتر از هزاران دشمن با قوم ، تاریخ ، نویسندگان ، وادب به میراث رسیده از پدران ما که باید آنرا ازجانهای خود زیادتر دوست داشته باشیم خیانت کرده ایم.چرا یک همتبار وهمفرهنگ خودرا با ید بآزاریم؟ چرا اورا در هر جهت تشویق نکنیم ؟ این هارا به زبان ساده دوستی با دشمنان همه جانبه ما ودشم نی با برادر وهمفرهنگ ما نامیده اندکه جای بسی تأسف است.
مناز بیگانگان هرگزننالم حافظ را شایدشنویده ب اشید
سعدی بزرگ باری گفته بود :هرکه با دشمنان صلح کند
سر ِ آزار دوستان دارد. به امید روزیکه مانند ی ک درخت تنومند همه شاخهای مربوط به یک تنه را که ریشه وساقه همه ما واصل همان همتبار بودن ما است را هرچ ه زودتر درک کنیم وبه همدیگر مهربان، یک نظر ویک پیمان باشیم. دستهای مبارک تانرا به امید همدستی وبرادر ی درتمامی عرصه ها وازهمه اولتر نجات خراسان کبیر ما فشار میدهم . پیروز وسر افراز باشید وامید است پیشن هادم را قبول نموده باشید. برادر کوچک شما.

دوستان محترم !
با قدردانی از حسن نیات شمایان ورفع سوءتفاهمات (مجموعۀ چاپ نشدۀ از سروده های محسـن جان هدایت امانتآ نزد این حقیر موجود بوده، خواستم نمونه های از صنایع شعری این مجموعه را بد سترس ادب دوستان قرار دهم تا باشد خلاقیت های ادبی آن برادر چهرۀ جاودانگی بخود گیر د.
این دوبیت را از غزل ز یبای «سجادۀ آلوده» این مجموعه انتخاب کرده ام.

چشمِ آن بود: زِ زندانِ هوس بگریزیم
لیک: این دا م ، بپایِ دلِ آزاده بماند!
زِ من و معصیت و سجدۀ از رو ی ریا
ننگِ تذویر به پیشانی ی سجاده بماند !

احترام مج د د:
خواهر کوچک شما (ز- ا).