دست مریزاد
در این عرصه بی بند وباری فرهنگی که هر کس هر دست نوشته بی وزن قافیه ای خویش را شعر می نامد و رنج خوانندگان روا می دارد! واقعا جای تبریک و سپاس دارد.
من شاید بعد از استاد خلیلی بجز از دو سه ش عر از شعرای معاصر دیگرانرا رغبت نداشتم که تا اخر بخوانم..
امید وارم تا تسخیر قله های بلند پیروزی راه درازی در پیش نداشته باشید
بدرود
موفق باشید
محمود عبدالله.