نشریهء سیاسی، فرهنگی، تاریخی و اجتماعی افغانستان
| ســـکوت درد آلـــود |
 |
 |
 |
| ادبیـــــات - نظــمی |
| نوشته شده توسط قدیره واسوخت بدخشی |
| شنبه ، 19 تیر 1389 ، 23:20 |
|
غمش گرفته درآغوش بیاد خاطره هایش بیاد تنهایی ومرگ درغربت. زدل ببارد خون واز دودیده دمادم، سرشک غم ریزد. چه لحظه ها که گذشت! ومرد خسته زدرد بخویش طعنه زند کیم نشسته و نالان کیم که همچو هبابی بروی آب روان و موج می بردم پا به پای زمان نه مرا هویتی، نه مرا بوم وبری نه مرا نام و نشان. من دراین جا تنها من دراینجا رنجور من دراین شهرغریب؛ هیچم هیچ. وطنم خانه و اولادم کو؟ دامن مام وطن غرقه بخون از کجا آمده ام؟ بهر چه آمده ام؟ من دراینجا به کدامین امید دل ببندم. من زملک دگرم سیل و طوفان مرا آورد است نخل امید مرا بشکستست فصل یغما گر پاییز رسید زدر باغ بهاران رفته است قامت سرو خمیده ازدرد گل فسرده به چمن بلبلان رفته ز باغ آرزوها همه برخاک شدند. شهرمن خانه گرگان زمان مآ منم کابل من ویران است نه نشانی زتمدن باقی است نه نمادی زهنر همه جا خفاشان همه سو نفرت و خشم واهانت به زنان. شانه ات خم از غم کوطبیبی که نهد دست برآن سینه ات درد آلود کاش روزی که شوی نوبنیاد وشوی از غم دیرین آزاد آسمان روی سرت، آفتابت تابان. بروم سوی دیاران خودم زگل وسنگ وطن آشیانی سازم؛ فرشش از دل باشد روزنش روی به خورشید بود و محبت بامش. وطننم جان منی نام تو ورد زبانم شب وروز دست یغما گر جنگ زدرت کوته باد من دراین فکرم ویاد آید آنروز، که گردی آباد. |
تاجیـکان درگـذرگـاه تاریــخ
تاجیــــکان درگـــذرگــــاه تــاریــــخ
پروفیســور رســـول رهیــن
تجـــزیه بهتـــرین گـــزینـــه بــرای...
بازیافتــن بیطـــرفی افغــانســـتان
افغـــانســـــــتان بایــد پیــش
از رفتـــــــن ارتــش امــریکـــا
بیطـــرفی خـــود را بــاز یــابد
عزیز آریانفر
یگـــانگی زبـــان فــارســی
تاریــخ مطبوعــات کشـور
تاریــخ مطبوعــات افغــانســـتان؛
از شمس النــهار تـا جمــهوریت
سـرگذشت زبـان فـارسی دری
یادنـامـۀ طـاهــر بدخشــی
بـــرای دانـــلود یــادنــامـــه به اینجــا اشــاره نمــائید!
برای اعضای مــــآ
تعداد آنلاین
ازهمیـن قـلم درخـــاوران
