از نیشکر است که قند اید بیرون.پزشک چکامه سرای شکرزبانان ازسرایش بسیاربسیارزیبایتان همچون می ناب نوشی دگان مست والست شدم .کیف کردم بیخود وبی می و بی سازواواز به پایکوبی پرداختم وبه وجودتان افتخار کردم.م ن نیز همانند بسیاری ازاریائیان یک نام تازی دارم اما بانام اهوراهی که گزیده ام بسیارراحتم وامیدوارم این روند در بین مان ادامه یابد و از غلام شدن به علی وتقی بدون انکه بچه هایمان خوششان بیاید دوری جوین د .نام زیبای اویستا با اریا همانند شیروشکر با هم خوش بگوش میرسد.
بدرود
اهوراهی
نشریهء سیاسی، فرهنگی، تاریخی و اجتماعی افغانستان
| زبـــان فــــارسی |
 |
 |
 |
| ادبیـــــات - نظــمی |
| نوشته شده توسط اوستا آریا |
| پنجشنبه ، 9 تیر 1390 ، 11:12 |
|
ای زبــان پـــــــــــــــــارسی، افسونگری این صدای توست کاندر گوش مــــــاست میشناسم مـــــــــــن، صدای آشناست در تک آور پای و، سر در پیش نـــــــــه تکروان را در قفای خویش، نـــــــــــــــه نکته اندازی فراخ اندیش بــــــــــــــــاش قهرمان داستان خویش بـــــــــــــــــاش یادم آمد، کــــــــــــــــــــز زمان کودکی میشنیدم از تو، نام «رودکـــــــــــــــی» آن که میگفت از گــــــــــــذشت روزگار رهنماتر نیست هیج آمــــــــــــــــــوزگار رودکی آن پیشوای چــــــــــــــــامه ها پــــــــــــــــارسی گویی بزرگ نامه ها تا سرود او «بوی جــــــــــــوی مولیان» «یاد یار غمگسار مهربــــــــــــــــــان» چنگ را بگرفت و آهنگی نـــــــــواخت تــا که شه، سازی سفر آماده ساخت زی بخـــــارا، خنگ راند، از «بادخیز» در رکـــــــــــــــابش مهتران هم راه، نیز بــــــــــــــــــــــــاز تاب طبع گوهربار او وین یکی مشت است از خــــــــــروار او رودکـــــی چون از جهان بر بست رخت بـــــــــــــــار دیگر بارور شد این درخت شاخه ی از نــــــــــــــو دمید از آن گشن موج زن شد بـــــــــــــــاز، دریایی سخن بهر امواج هنر، گوهر بـــــــــــــــــــــزاد اوستاد «تــــــــــــــــــوس» از مادر بزاد روستا زادی و دهـــــــــــــــگان زاده ای وز تبار برتـــــــــــــــــــــــران، آزاده ای پرتوی از روزن امید بـــــــــــــــــــــــود در دل تاریک شب، خورشید بــــــــــــود باغ پر بـــــــــــــــــار سخن، زو تازه شد نام ایــــــــــــــــــــــران هم بلند آوازه شد عطر «عطار» از شمیم بوی تـــــــوست این نسیم از کوی تو، وز سوی تـــــوست بر سر خوان تو، مهمان تو بـــــــــــــــود گر «سنایی» هم ثنا خوان تو بــــــــــــود خیمه زد «خیام» هم بر بام تــــــــــــــــو بود «جامی» نیز مست از جام تــــــــــو سودش از سرمایه ی سر شار تــــــــــــو « پنج گنجش»، « مخزن الاسرار» تـــو «مثنوی» را هم تـــــــــــــو مبدا بوده ای گر فزون شد، تــــــــــو بر آن افزوده ای این همه سوداگری سودِ تو انــــــــــــــــد خوشه چین خرمن جود تو انـــــــــــــــــد کیستم من تــــــــــــا که لاف از خود زنم نیستم جولاهه، تا در خّــــــــــــــــــود تنم از که پرسم؟ در تـــــــــــــو میجویم تورا با زبان تــــــــــــــــــــــــو، ثنا گویم تورا
بخش دوم ای زبان پــــــــــــــــارسی، ای بی کران ای بزرگ و پهن، همچون آسمـــــــــــان ریزه خوار خــــــــــــــــــوان یغمای توام جرعه نوش جـــــــــــــــــام صهبای توام ای زبان پــــــــــــــــارسی، در کار باش رهگشای راه ناهموار بـــــــــــــــــــــاش با تــــــــو بتوان گفت بی بست و گسست با اشارت یا کنایت، هرچــــــــــــه هست یاریم ده تــــــــــــــــــــــا توانم گفت، باز آنچه در دل دارم از گـــــــــــــرم و گداز جویبار نثر تــــــــــــــــــو، صافی ز دُرد ریــــــــــــگ را در قعر آن بتوان شمرد نظم بی پیرایه از دل خـــــــــــــــــــاسته یـــــــــــــــــــــا که زیور بسته و آراسته از سیاسی نظم در اوج کـــــــــــــــــــمال در روانی نثر، چــــــــــــــــون آب زلال سایه گستر شاخ پربار و بـــــــــــــــــری باغبان خبره ای، گـــــــــــــــــل پروری ژرف اقیانوسی و پِــــــــــــــــــر گوهری کـــــــــــــــــــوه نستوهی، همه کان زری از هنر، پیشینه هــــــــــــــــا در سینه ات جلوه گردیرینه هـــــــــــــــــا، ز آیینه ات خوان الوان گــــــــــــــــــــرم گسترده ای بردرت نــــــه پرده ای، نــــــــه برده ای راز داری، با تـــــــــــــو بتوان گفت راز گـــــــــر نخواهی، کش نخـواهد گفت باز اسب تازی در سبق یــــــــــــار تو نیست گربِتازی کس جلودار تـــــــــــــــو نیست مرد باید، مـــــــــــــــــــــــرد میدان کلام تا به نیرو گیردت در کف زمــــــــــــــام ور نباشد یــــــــــــــکه تازی چیره دست تا به خود جنبد، عنان خـــــواهی گسست نـــــــــــام دیرین زبان ما، «دری» است پــــــــــــارسی، ما را زبان مادری است بود گلگشت تـــــــــــــــــو، در بستان آن شیر دانش خــــــــــــــوردی از پستان آن او، بـــــــه مهر مادری چون جان خویش مر تو را پرورد، در دامــــــــــان خویش این زبــــــــــــــــــــان اهل فردوس برین در معانی، از بیان، سِحر آفریـــــــــــــن رفت تــــــــــــــا «بنگاله» اش قند سخن توتیان «هند» از آن شـــــــــــــکر شکن وز « بخارا» تا به کشمیر و به « ری» یکشبه، صد ســــــــــاله ره را کرده طی رَه، «ری» تا «قونیه» پیـــــــموده است گرچه مقصد تـــــا «سپاهان» بوده است رُو به سوی خطه ی «شیراز» کـــــــرد تُنگِ شکر را در آنجا بــــــــــــــــاز کرد پس به سوی «گنجه» و شــــروان گذشت راه خــــــــــود پیمود و نیز، از آن گذشت بزم خود گسترد در هر مرز و بــــــــــوم از در «آمویه» تـــــــــــا اقصای «روم» بی سپــــــــــــــــــــر از خاوران تا باختر وان به نیرو، هـــــــــــــر نفس گستاخ تر صحن گیتی عرصه ی جــــــــــــولان او از «حلب» تا «کاشغر» میـــــــــــدان او این زبان پارسی افسونـــــــــــــــگر است هرچه گویم، باز از آن بالاتــــــــــر است
بخش سوم ای زبان پارسی در کــــــــــــــــــار باش رهگــــــــــــــــــــشای راه نا هموار باش تاکه بــــــــــــــــــودم، در کنارت بوده ام آستین بر آستانت ســـــــــــــــــــــــوده ام گر گسستم بــــــــــــــــــــاز پیوستم به تو تازه کردم عهد و ، بر بستم بـــــــــــه تو این جدایی بــــــــــــــود، این دوری نبود یا اگــــــــــــــر دوری، ز مهجوری نبود باز گشتم من، دگــــــــــــــــــــر آن نیستم سخت جــــــــــــــــانی سست پیمان نیستم بار دیگر، بــــــــــــــــــــاز، دمساز آمدم رفتم و، از نیم ره، بــــــــــــــــــــاز آمدم آمدم بـــــــــــــــــــــــــا کولباری ز آرزو خود، جز از حسرت نــــــــدارم پیش رو درپس پشت، آن همه رنــــــــــــج و تعب پیش رو، روزی کـــــــــه می آید به شب پیر گشتم، دیــــــــــــر شد، تدبیر چیست؟ پیر را پروای زود و دیــــــــــــــر نیست بــــــــــــــام عمرم رفته و شام آمده است آفتابم بــــــــــــــــــــــر لب بام آمده است ای کلید بسته، درهــــــــــــــــــــای سخن آشنایم، در به رویم بـــــــــــــــــــــاز کن ای زبان پـــــــــــــــــــارسی، ای پرتوان ای توان دریای ژرف و بی کـــــــــــران دکتر حسین خطیبی اوستا « آریا » |
تاجیـکان درگـذرگـاه تاریــخ
تاجیــــکان درگـــذرگــــاه تــاریــــخ
پروفیســور رســـول رهیــن
تجـــزیه بهتـــرین گـــزینـــه بــرای...
Comments 425
بازیافتــن بیطـــرفی افغــانســـتان
افغـــانســـــــتان بایــد پیــش
از رفتـــــــن ارتــش امــریکـــا
بیطـــرفی خـــود را بــاز یــابد
عزیز آریانفر
یگـــانگی زبـــان فــارســی
تاریــخ مطبوعــات کشـور
تاریــخ مطبوعــات افغــانســـتان؛
از شمس النــهار تـا جمــهوریت
سـرگذشت زبـان فـارسی دری
یادنـامـۀ طـاهــر بدخشــی
بـــرای دانـــلود یــادنــامـــه به اینجــا اشــاره نمــائید!
برای اعضای مــــآ
تعداد آنلاین
سایت پذیرای 69 مهمان آنلاین
