هروز صبح رهروی این جاده ام همیش
دستم به پای لقمه یی نانی شود دراز
صدبار رفته ام
حرفی شنیده ام
...رنجی کشیده ام شب باز گشته ام –
در گوشه یی که رنج و غمم را بیرون کنم
وآنجاست خانه ام
در سرزمین ما به مغاکی درون شوم
در مسندی نشسته چو فرمانرواستم
اطفالی چند نانی برایم بیاورند
خورسند و شاد زآمدنم خنده می کنند
نانی برای صرف طعامیکه برده ام
محبوب آنها آن پدر بی نوا ستم
ای وای: درین هوا و آب ،
درین فضای رعب و ستمگاری فزون
در کوه و دشتی که خشکیده همچنان
لشکر کشیده خیل ملخ اندرین زمان
گنجشک های خورد و ضعیف از هجومشان
در حیرت اند چاره چه باید شود کنون
در جنگ کردن ایشان که ملخ ها شود نگون
این دشت خورده اند
مردم که فخته اند
رنجی که برده اند
غوغابه پا کنند
مرغان صدا کنند
اینجا که کمی آب و دانه است
ما را که خانه است
این سرزمین ما ست
ما سرزمین خویش
از شر این ملخ زود تر رها کنیم
این را صدا کنیم
آزاد سرزمین
محکوم این هجوم ملخ های زشت کار
آزاد این وطن
یورش به پا کنیم یورش به پا کنیم

(استاد امرالدین جمال وفاجو)

• افزودن جدید جستجو
• نظر ها

•   |82.43.73.xxx |2010-10-25 15:39:42 ناشناس  - aziz- azizi
  جناب اقای جمال وفا جو !
  سرودۀ تان زیبا است از حالت کشور خوب آئینه داری کردید خداوند برای تان م زد نیکوبدهد .
  عزیز-عزیزی
  • 0
  • 0

  پاسخ | بازگو

نوشتن نظر

Your Contact Details:

نام:

ایمیل:  اعلام نکردناعلام کردن

Comment:

عنوان:

قالب نوشته:         -رنگ-آبی کمرنگسیاهآبیبنفشخاکستریسبزلیموییقرمز آلبالوییسرمه ایزیتونیزرشکیقرمزنقره ایآبی سیرسفیدزرد -اندازه-ریزکوچکمعمولیبزرگبسیار بزرگ

Message:

Security

کد آنتی اسپم نمایش داده شده در عکس را وارد کنید.

!joomlacomment 4.0 Copyright (C) 2009 Compojoom.com . All rights reserved."