درد دل مهـــاجـــر بـــزرگ ســـالی
در انـــزوای اجتمــــاعی

دیار غــربت مـــن دشت مـــرده را مــاند
نفس کشـــیدن مــن آه و نالــه را مـــاند

چــه روز هـا که غروبش چو شام پر اندوه
چـه شـامها که صباحش، فسرده را ماند

نه آشنا، نه مصاحب، نه همنشین، نه رفیق
خدا گـــــواست که همسایه، سایه را ماند

سخن به کس نتوان گفت، کس نمی فهمد
تمـــــام مـــــردم این شهر، گنــــــگه را ماند

ز حرف روز به جز یک لغت نمی دانم:
"اپوینمنت"، که آن عذر وعده را مــاند

وجود من که زمانی چو شمع جمعی بود
در این دیار، چـــــو اشک چکیده را مـــاند

فسردگی و پریشانی روان، هر روز
دهان گشاید و مـــــار گزنده را ماند

نگو که میهنت آنجاست، میتوانی رفت
که رشته ای پدری، دام و دانه را ماند

وطن خوش است، بهارش و هم زمستانش
ولیــــک اهـــل زمــــامش، درنده را مـــــاند

• افزودن جدید جستجو
• نظر ها

نوشتن نظر

Your Contact Details:

نام:

ایمیل:  اعلام نکردناعلام کردن

Comment:

عنوان:

قالب نوشته:         -رنگ-آبی کمرنگسیاهآبیبنفشخاکستریسبزلیموییقرمز آلبالوییسرمه ایزیتونیزرشکیقرمزنقره ایآبی سیرسفیدزرد -اندازه-ریزکوچکمعمولیبزرگبسیار بزرگ

Message:

Security

کد آنتی اسپم نمایش داده شده در عکس را وارد کنید.

!joomlacomment 4.0 Copyright (C) 2009 Compojoom.com . All rights reserved."