به باغ صلح از این بیش، خار جنگ مجـوئید
به دردِ شیشهء دلها، دوای ِ سنگ مجوئید

هــــزار لــؤلــؤی زیبــا، درون ِ دل باشـــد
گهر به قلبِ صـدف یا دلِ ِ نهنگ مجـوئیـد

جمـال وصورتِ معبود، عاری از عیب است
وصـول ِ خویش به منزل، زپای لنگ مجوئید

مثال ِ وقت، چو شمشیر تیز وُبـرّان است

عروس ِ توسعه، در بسترِ درنگ مجوئید

علاج ِ مشکل ِ آوارگی و ذلّت مردم

دگر ز روس ِ تزاری واز فرنگ مجوئید

شوید راعیّ ومسئول، از رعیّتِ میهن

حراست گله، از گرگ واز پلنگ مجوئید

برای صلح، به دکان ِ گل فروش درآئید

سلام را، ز فروشندهء تفنگ مجوئید

به اوج عــزت و پامیــــرِ ســـربلندیهــــــا

عروج خویشتن هرگز، به بال ِ رنگ مجوئید

دو دستِ شیخ چو مشغولِ جمع ِ اموال است

دعای خیر از این بیش، زین ملنگ مجوئید

دل ودماغ حسودان چو کوچک است، دراین دهر

پس هیچ وسعتِ دیدی، ز چشم تنگ مجوئید

زبان به طعن ندیمان گشودن عیبِ کلان است

به زیر دیگِ کریمان، رسوبِ منگ مجوئید

به بیل بازوی خود، ُپرکنید خندق ِ راهی

روند ِ ساختن هرگز، ز هر کلنگ مجوئید

علاج ِ کشت وفروشِ گیاهِ بنگ در این خاک

ز آنکه عرضه کند، بر سرتبنگ مجوئید

میان ظاهر وباطن، هزار فرق نهان است

دل ِ قشنگ، زهر چهرهء قشنگ مجوئید

ســــرود ونغمـــه وآهنگِ بازسازی را

ز مطربی که زَنَد سازِ جلترنگ مجوئید

صدای دهل چو از دور خوش بُوَد در گوش

پس هیچ طبل ِ أمل، بیش از این ترنگ مجوئید

دوای ِ دردِ هزاران فســــادِ اخــلاقی

زآدمی که فروشد، متاعِ ننگ مجوئید

در این سفر رهء دل کندن از شرنگ ِ ملـذّات

زهر مُلا که رود با "ملا شرنگ" مجوئید

میان دفتـــرفـــــرهنگِ وحـــدتِ ملّــی

بجای فرقه، دگر هیچ لفظِ هنگ مجوئید

چو انفجار دل ِ غنچه، انتحارِ جوانیست (1)

بغیرِ خودکشی طرحی، ز صدرِ تنگ مجوئید

"ستاک" باز بگو راه ورسم ِ یکـــــــرنگی

به عمرِ خویش، ز هر بیضهء دو رنگ مجوئید

 ******

(1) گزینهء دیگر برای دو بیت بالا:

 بباغ ِ عشق، دل ِ غنچه خون شود صد بار

به قدرِ یک مژه راحت، زقلبِ تنگ مجوئید

همچنان میتوان نوشت:

چو ابتسام ِ لبِ غنچــــه خندهء مرگ است

امید زندگی هرگز، ز قلبِ تنگ مجوئید

در بیت " بغیر خود کشی طرحی ز صدرِ تنگ مجوئید"، کلمهء " صدر" را بر" قلب" ترجیح دادم. هرچند هردوی این کلمات عربی هستند، اما لفظ " صدر" با آیهء مبارکهء « ومَن یرد أن یضله یجعَل صَدرهُ ضَیِّقاَ حرجاَ کأنَّما یصعّد فی السماء» همخوانی داشته ونیمرخی از تصویر زیبای اعجاز علمی قرآن را برخ چشم آدم میکشد، زیرا در آیهء مبارکه فوق الذکر، خداوند متعال از سختی ودشواری زندگی گمراهان سخن میگوید وآنانانرا به کسی تشبیه میکند که در حال صعود به لایه های بالایی جو زمین بوده ودر اثر این صعود وبالا رفتن، دچار تنگی نفس وفشار سخت برسینهء خود میگردد. به همگان روشن است که ضیقیِّ صدر ودلتنگی باعث نفس تنگی واختلال در فشار خون شده وسلامتی انسان را به مخاطره می اندازد؛ و در نهایت منجر به یأس وناامیدی در زندگی شده وامکان دارد آدم سست ایمان وضعیف النفس را وادار به انجام خودکشی نماید.

شفیق احمد ستاک – تورنتو

این ایمیل آدرس توسط Spambot ها محافظت شده، برای مشاهده آن باید جاوا اسکریپت را فعال کنید

• جستجو
• نظر ها

تنها کاربران عضو شده می توانند نظر ارسال کنند!

!joomlacomment 4.0 Copyright (C) 2009 Compojoom.com . All rights reserved."