به انتظار نشستم، کسی ز در نه درآمد
چه روزها که بدست دعأ ز ابرسیاه، ز برق ورعد
زخشم ِ طعنه زنان آسمان ِگرم ِ تموز
نیاز ِقطرۀ باران برای سبزۀ خشک،
 برای باروریهای باغ خود کردم.

ولی : نه اشک ِ مروت زآسمان بارید

نه ابر رحمتی بر روزگار ما بنمود.

درآن زمان که دیگر انتظار ِ دست چنار

برای قطرۀ اشکی نظربه بالا داشت

درآن عهد که دیگر، سبزه نیمه جان می نمود

در آن زمان که نشستیم سر به زانوی غم

وفکر خویشتن وباغ ِ خویشتن کردیم

جهان وهرچه در آن، درتوان خود دیدیم.

غریو ابر وصدای به لرزه آوری رعد

خیال باطل چشم ِ امید ِ ابر تموز

همه اهانت ودشنام وطعنه برما بود.

زجا جهیدم وگفتم به ابر خطاب کنان :

که مزد بی عمل ازتو دگر نمی طلبم

مرا سکوت وسکون زهر،وغم حرامم باد.

به نیشخند بگفتم به برق:

چراغ راه ز هر ناتوان نمی خواهم

به خویش طعنه زنان گفتم ای خلیفۀ رب!!

توقائم مقام ِ خدائی، تو این توان داری که :

که خاک زر کنی وآبت از دل ِ صحرأ، بدست آوری وهرچه خواهی

میتوانی، وهرچه خواهی

همان میشود بدست آری.

چه انتظار ِعبث،چه چشم خدمت بیهوده از توان کسان

کجا گم شده ات همت وسرافرازی! کجا رفته زسرپند ِ رهروان وفأ

چه بی جهت که با هزار توان، فسردی سبزۀ باغ ودرخت،آب ندید.

همه زخود گُمیست، همه ز تنهائیست.

بیا به خویش وبه یاران خویش باور کن!

توخود خدای نیاز خودی ومرهم ِ زخم

تو خود بدست خودت بسته ای به پا زنجیر.

بیا! نماز ِ قیامت به محو ِِ ذلت کن

زآبهای جدا، رودخانه ها بنمأ

مبر منت ِ ابر وستاره وباران

تو آنچه می طلبی در خودت نهان داری.

بیا به قوت خویش وتوان یارانت

به سوی قبلۀ همدستیها نماز بخوان

بیا به خویش و بیا!

بیابه قبلۀ هم کاریها باور کن!

• جستجو
• نظر ها

تنها کاربران عضو شده می توانند نظر ارسال کنند!

!joomlacomment 4.0 Copyright (C) 2009 Compojoom.com . All rights reserved."