نشریهء سیاسی، فرهنگی، تاریخی و اجتماعی افغانستان
| "افتخــار به ميهـــن" |
 |
 |
 |
| ادبیـــــات - نظــمی |
| نوشته شده توسط شفيق احمد "ستاك" |
| سه شنبه ، 25 خرداد 1389 ، 14:54 |
|
تواى ميهن! تو اى ميهن كه آثار تمدن را، زايام كهن، در كابل وپروان وبست وسيستان دارى و در هر شهر ودِه و روستايت، صد شهید قهرمان داری، تواى گهوارهء عرفان! كه اكنون نيز صدها شاعر شيرين زبان دارى وازميراث فرهنگ و هنر، دربلخ وغزنين وهرات وقندهار وپکتیا وباميان وغور، گنج شايگان دارى، مرا بگذار تا ازجمله آثار جهان، نقاشى جا مانده از بهزاد وارژنگ ترا نازم
تو اى سنگر نشينِ قهرمانِ آريا! اى نورچشم من! تو اى سمبول آزادى وايمان وفداكارى! كه با دستان خالى سالها در سنگرت ثابت قدم بودى، وهم در زيرِ بمباران دشمن با وجود قِـلـَّتِ نيرو، هميشه بر عليه زورگويى و نفاق وحيله وظلم وستم بودى براى ضرب دشمن، بر فراز قله هاى كهساران، انسحاب وچال ونيرنگ ترا نازم
تو اى هم ميهن نستوه! اگر پشتونى يا تاجيك، وگر ازبك ويا تركمن و يا هـَّزاره وايماق ونورستانى وكوچى، براى حفظ كشور، جانفشانى، قهرمانى، صبر وايثارو جهاد وغيرت وننگ ترا نازم
واى كوه بلند وپرغرورِ " هندوكش"! اى مأمنِ شيرِ دلير ِمُرتحَل از غدر روباهان! كه دستان زمين " آريانا" را ، به طرف دامن اين آسمان، پيوسته ميسازى تو با تشكيل يك زنجيره اى محكم، سپاه ارض را، " بنيان مرصوص" از صفوف صخره هاى لاجوردين، كامل وبرجسته ميسازى ودر طول قرون وسده ها، خصم ستمگر را، به روى تپه ها وبر فرازِ ُقـلَّه هاى شامخ واندر درون دره هاى پرخم وپيچت، چنان افسرده ومأيوس وبيجان وزبون وخسته ميسازى كه ديگر تاب وياراى تجاوز، از وجودش سلب ميگردد، و آخر نيز از سوى زعيمش صوبِ مُلكِ قهر واستبداد، واپس جلب ميگردد ازينرو، من به " آلپ" و " راكى" و " قفقاز"، يا بر ارتفاعات " همالايا" سروكارى ندارم، بلكه دائم از دل وجان، تپه هاى سبزو سنگِ سخت وبرف نقره فام وچشمه سار وآبِ صد ها درهء تنگ ترا نازم
واى جيش مجاهد! ايكه جايت را براى ساختار ارتش ملى، به منظور رفاه وخير ملت مىكُنى خالى به وقت سر سپارى ودفاع از سنگر خود، شدت جنگ ترا نازم0 ز" گردانها" ز" تولى ها" ز " غند ضربه" و " هنگ تفنگ داران دريايى" كه از هر كشورى باشد، فقط ازاين همه، اى سرزمين من! همان سرباز وصاحب منصبان فرقه و هنگ ترا نازم
تو اى فرمانده ازخود گذر! اى حامى اسلام واستقلال وآزادى! مشو غمگين، مشو غمگين اگر بمب افگن وابزارِ جنگِ عصرِ امروزى بدستت نيست، مشو غمگين كه توپ وتانك وجنگ افزار عالى مايهء نصر وشكستت نيست چرا؟ گر تو براه دين اسلام وجهاد حق روان باشى، و مثل " خالد" و" طارق" زغدّاران نترسى، بلكه تسليم خداى مهربان باشى، تو پيروزى تو پيروزى، توپيروزى اگر بيگانه ها داراى ارتش هاى خون آشام و افسر هاى باهوشى، چو " ناپليون" ويا " رومل" و" آيزنهاور" خويشند، نباشد موجب فخرم، ولى با اين خوشم اى كشورِ افغان! كه در هنگام رزميدن، شكيبايى وصبر وهِمَّتِ ژنرال وسرهنگ ترا نازم
تو اى مهدِ تمدن! ايكه صدها شهر زيباى كُهن را، هم شهنشاهان عاشق پيشهء مُلكِ سخن را، زيرخاك تپه ها وكوه ها ودشت وصحرايت، نهان دارى تو اى خاكِ زرافشانم كه از قرنى بدين سو، در ميان آسياى خود، نيازِ مبرمى، بر آب بحر بيكران دارى و از آغاز تاريخت، ززخم نيزهء اهريمنان، فرياد ورنج وناله ودرد وفغان دارى
تواى مُلكِ دل انگيزم كه اسماى ديگر چون " آريانا" و " خراسان"، پيشتر از نام خوب كشور " افغانستان" دارى اگركوهى وگر صحرا، اگر خشكى وگر دريا، تويى قلب جهان، هر متر وفرسنگِ ترا نازم.
|
وطن اى سرزمين من! هوا وآب وخاك و صخره وسنگ ترا نازم
تاجیـکان درگـذرگـاه تاریــخ
تاجیــــکان درگـــذرگــــاه تــاریــــخ
پروفیســور رســـول رهیــن
تجـــزیه بهتـــرین گـــزینـــه بــرای...
بازیافتــن بیطـــرفی افغــانســـتان
افغـــانســـــــتان بایــد پیــش
از رفتـــــــن ارتــش امــریکـــا
بیطـــرفی خـــود را بــاز یــابد
عزیز آریانفر
یگـــانگی زبـــان فــارســی
تاریــخ مطبوعــات کشـور
تاریــخ مطبوعــات افغــانســـتان؛
از شمس النــهار تـا جمــهوریت
سـرگذشت زبـان فـارسی دری
یادنـامـۀ طـاهــر بدخشــی
بـــرای دانـــلود یــادنــامـــه به اینجــا اشــاره نمــائید!
برای اعضای مــــآ
تعداد آنلاین
ازهمیـن قـلم درخـــاوران
