یــاران، همــتی

نشریهء سیاسی، فرهنگی، تاریخی و اجتماعی افغانستان

یــاران، همــتی

ادبیـــــات - نثــــری

نوشته شده توسط لومانی

سه شنبه ، 25 خرداد 1389 ، 15:19

لومانی بنام خدا

همچون "لاش"، در میدان بز کشی استبداد، اسیر پنجه بیداد بوده ایم. بی وزن و بی خاصیت.
گاهی در تنگی او تو له، گاهی در دشت قره باغ؛ گاهی در نا و ر و گاهی هم در بهسود. گاهی در نقطه، نقطه سرزمین آبا یی مان، به سلاخی گرفته شده ایم.
گو یی ؛ بزغاله ها یی هستیم جهت ذبح شدن.

هر گاه ، کارد استبداد را بر گلوی خویش حس کردیم ؛ دست و پا یی زدیم. و ؛ هذیان گونه ، ناله ها یی سر دادیم. درست همچون "لاش ی" در حال احتضار ؛ که ، " کفتار ی " تکه یی از بدن اش را پاره بنماید...

اما ، بعد از " تقدیر " و " مجال " (زنده ماندن) از زیر ساطور استبداد ، باز هم زنده گی رمه گونه. باز هم دل مرده گی های تعفن زا ، و پوسیده شدن ها.

سکوت و فراموشی. و باز هم ایستاده بر دروازه استبداد.؛ در انتظار لبخندی و ترحمی و نوازشی.

باز هم چرخش در یک محور ؛ محور از خود بیگانه گی.

نه میدانیم کی هستیم. کی بوده ایم ؛ و چه باید باشیم. دوستان ما کی ها اند و اساس و ریشه ویرانی ما از کجا است.

و ، مصیبت بار تر از همه این که ، نه میدانیم تا چه ، میخواهیم.

مدتی طوفان استبداد آرام میگیرد. و ما دل خوش مینماییم ؛(ما و سبد هیزم ما. ما و آواره گی هجرت ، در پی لقمه نان) خود و سر نوشت شوم خویش را فراموش مینماییم - نه میدانیم که این آرامش ، طوفان شدید تری در پی خواهد داشت. این آرامش ، آرامش قبل از شکار ما است. باور مند به حرف های دهن پر کن:

گرگ و گوسفند ، در پرتو " وحدت ملی "..؟ ؛ حاکمیت قانون و دموکراسی..؟؟ و ، با ز هم دهل کوچی و ا تن ملی.؟

.باز هم بوسه بر دستان قصاب و پناه بردن در زیر ردا سیاف ، گلبدین و طالب. لگن و آفتابه برای سردم داران حزب فاشیستی افغان ملت. به امیدی که ، شاید قطره یی در کام ما هم بچکد. قطره ها چکیده است و خواهد چکید ؛ اما به چی قیمت ی.؟

در میان جمع ما ، آن ها یی که ، سری برای جنباندن دارند. قشر ارتجاعی دروازه سیاف ، گلبدین و طالب را دق الباب نموده اند و قشر به اصطلاح روشنفکر ، دروازه حزب افغان ملت را.

در طول تاریخ ، در طول اعصار ؛ برای خصم بره های معصوم و آماده به قربانی بیش نه بوده ایم. اما ، در جمع یاران و به اندرون حصار (چار چو) تحمیل شده مان ، برای " هم "، هریک خصم ی بوده ایم در نهایت قساوت.

خصم بر فرق ما کوبیده است و ما بر فرق هم. خصم بر ما نیش و دندان نشان داده است و ما ؛ به همدیگر.

هر گاه ، قمه قصاب در آستین و یا هم در غلاف بوده است ؛ خود به شرحه نمودن هم پرداخته ایم.

وای که چی بیرحمانه و بی محابا..

غرور منیت و حمیت منطقه ؛ قول و قوبی و شیله ؛ این طرف آب و آن طرف آب ، بر باد مان نموده است.

به خاطر یک بیل خاک ، از لب جو یی و از دول زمین همسایه ، فرق همدیگر را شکافته ایم. اما ؛ در هنگامه تاراج مملکت ، سر نوشت و هستی ؛خواب بوده ایم ؛ در خواب مرگ.

قدم به قدم در تضاد هم. و در پی نفی همدیگر. آیینه وا ر ، در تقابل همدیگر.

میوه های سرزمین استبداد هستیم و ثمره استبداد. بهتر از این نه میشود.

مدت ها است که ، در میدان سیاست قدرت های استبدادی قبیله، مهره های ساده شطرنج ی بیش نبوده ایم. در گذشته و بخصوص در حال.

گاهی گلبدین ما را به بازی گرفته است و گاهی سیا ف ؛ گاهی اشرف غنی احمد زی؛ و گاهی هم جناب کرزی و... گاهی توبیخ و قتل عام گاهی نوازش. گاهی دشمن و گاهی برادر و گاهی هم گوسفند و ا ر حراج بر سر هر کوچه و بازار.

ا..ی.. و..ا..ی ؛ که چه بسا در میدان بازی سیاست به اندک ترین بها یی به حراج گذاشته که نشده ایم. در اوج قصابی هم تبار ان مان ، اشارت ابروی استبداد و نوازش کوچک از وی ، ایمان و اراده ، خرد و تعقل از بزرگان سخت میان تهی مان به تاراج برده است. این است ضعف ما. چه در زمان حاکمیت عبدالرحمن و چی در زمان حاکمیت طالبانیزم و چه در زمان حاضر..

گاهی به طالب تسلیم میشویم. و گاهی هم آلوده ترین دست را در خانه " ملت " به اهتزاز در می آوریم.

در سیاست ، همیشه بازنده بوده ایم. کجا است برگ برنده ما در طول تاریخ؟؟؟

خدای من. چقدر که در میدان سیاست به حاشیه رانده شده ایم. در سیاست ها ، هیچگاه ما تصمیم گیرنده نه بوده ایم ؛ در محور نه بوده ایم ؛ بلکه همواره همچون پیاده شطرنج از ما استفاده شده است. آیا نشانگر خرفتیت و خامی ما نیست؟؟.

گلبدین ، طالب و سیاف ، به بازی مان گرفتند و حال، دار و دسته طالبان نیکتا یی دار فریب مان میدهند. مگر خرفتیت از این بیشتر هم میشود؟.

همین خرفتیت مان ، میزان تاثیر و محک ارزش گذاری ما ، در معاد لات سیاست افغانستان تعیین کننده معیار ها بوده و خواهد بود.

چرا امروز خارجی ها نه میتوانند روی ملیت های محروم حساب باز بنمایند. جواب واضح است. ما گیج و گن گس و گول ایم. ما از سیاست به دور ایم.

هزاره امروز درست همانند بز در طویله همدیگر را دارند شاخ میزنند. و دارند خود را برای یک کشتار جمعی دیگر مهیا میکنند. و در این جا ان های که در رهبریت نشسته اند مقصر هستند. گرچند رهبریت همواره از متن توده ها سربلند مینمایند.

به هر پیمانه که جامعه و به خصوص رهبریت آن به سوی خرد و تعقل گرایی رو آورند ، به همان پیمانه ما در سیاست ها ی داخلی و جهانی موفق و تاثیر گذار خواهیم بود.

نزدیک به یک دهه ، حضور پر رنگ جوامع جهانی در افغانستان ، فرصت طلایی بوده است که به هدر گرفته شده است. اگر همین فرصت نفس کشیدن از ما بنا بر عوامل ی گرفته شود ، اخرین نفس ها را نیز از دست خواهیم داد.

ما کم نبوده و نیستیم ؛ ما را کم زده اند.

ما ضعیف نبوده و نیستیم ؛ ضعف ما از خود بیگانه شدن ما است. در گم شدن ما و در خرفتیت ما ن نهفته است. ضعف ما در باور مند ی ما به ضعیف بودن ما نهفته است.

ضعف ما در انتخاب غلط ما ، در تفکر غلط ما و و در باور های غلط ما نهفته است.

ما را حقیر نموده اند ، تا خود بزرگ جلوه نمایند (برادر بزرگ؟.) هم خنده دارد و هم گریه. و این برادر بزرگ را ما پذیرفتیم. کوچک بودن ما از همین جا آغاز میابد.

ما کم نیستیم ؛ ما را از هم بریده اند. ما را قاچ نموده اند. بخش اعظم از هزاره ها هم اکنون هویت تاجیکی دارند. از شمال کشور گرفته تا به جنوب غرب و مر کز کشور. ان ها هر گز هم رغبتی به اصالت هزاره بودن خویش ندارند. و این دیگر وظیفه و مسئولیت درد مند ا ن ما است که ، همت کنند و چاره یی باندیشند.

بخش اعظم از هزاره ها به اندرون تاجیک ها ، حل شده اند.

استبداد ان قدر ماهرانه در میدان سیاست عمل نموده است که ، همین برادران هم ریشه را در تقابل همدیگر قرار داد ه و خونین ترین برخورد های افتراق انگیز را ثبت تاریخ نموده اند. تا بدان پیمانه که ، هزاره در دامان استبداد پناه میبرد. اما ، از برادر ، صورت باز می گرداند. زیرا از این ناحیه ، سیلی ها خورده است.

دوستان: زخم ما در همین ناحیت است که، " باید " التیام بخشیده شود ؛ ور نه ، تباه خواهیم شد.

استبداد ، هر موقع ، نیاز مند بوده است ؛ در میدان قوچ جنگی ، هزاره و تاجیک را به فرق به جنگ هم انداخته است. ما خون هم به زمین ریخته ایم و استبداد پایه های دیکتاتوری تحکیم نموده است..

و امروز اگر (میر احمد) از اتحاد بدون درنگ و بدون قید شرط هزاره و تاجیک حرفی به میان می آورد ، تعداد هزاره خرفت تر از خرفت ، میخواهند ، زبان از کام اش بدر آورند.

برای باز گشت به عظمت گذشته ، یگانه آلترناتیو ، اتحاد بلا درنگ فرزندان فارس است و بس. اگر هم حرفی از فدرالیزم در میان باشد ، متحد بودن ما یک امر الزام ی و حیاتی به شمار میرود.در غیر ان در میدان سیاست ، باز هم باخت با ما خواهد بود. و در صورت عدم چنین امر ، هزاره ها بیش از همه اسیب خواهند دید.

هزاره ، تاجیک. فارسی افتخار مشترک ما است.

فارس ، خانه مشترک ما؛ هویت مشترک ما ، اصالت مشترک ما و نجات مشترک ما میباشد.

ستــــــــم ؛ درد مشـــــــــترکــــــ مـــــــــا ؛ و، خــــراســــــــان خــــــــــــــانه مشترک ما میباشد اتحاد و درک نمودن همدیگر ، نجات مشترک ما است.

گر چند میدانم. لبه تیز استبداد، همواره معمولا متوجه هزاره ها بوده است. اما تاجیک نیز هر چند گاهی ، به تاراج رفته است.

و ، از همه مهتر سقوط کشور و جامعه در یک قهقرا فاجعه آمیز، میباشد.

یگانه آلترناتیو اتحاد و نجات سرزمین خراسان بزرگ ، موجودیت قشر نخبه روشنفکر ی این جامعه است و بس. از اندرون این قشر باید همت کنند و درفش کاویان بر افرازند و رهبریت واحد ، به معرفی گیرند. انگاه مطمئنم که افغانستان به سوی بالنده گی و سعادت برای همگان رهنمون خواهد گردید.

بزرگان نوابغ زبان فارسی را که هم چون اخگر های بیشمار در دل آسمان تاریخ بشریت میدرخشند ، این گوهر های تابناک ، اگر از هر ملیت ی (تاجیک و یا هزاره) گرفته شوند ، ان ملیت یتیم تر از هر یتیمی بد بخت ، بی هویت ، بد شکل و بد قواره خواهند گردید ه و عریان خواهند شد. و این میراث عظیم فرهنگی افتخار مشترک ما است و جهت اتحاد ما فوندانسیون ها زیادی وجود دارد که ، باید جستجو شوند

دیر گاهی است که ، قامت خراسان درهم شکسته است. خداوندا ؛ تهمتن رستم دیگری در این بادیه..

دیر گاهی است که ، البرز لانه جغد های شب گردیده ، و کفتار ها بر ان یورش آورده اند. خداوندا ؛ آرش کمان گیری و دلا ور کمان کشی.

دیر گاهی است که ، هرچند گاهی در زیر سم یورش کرگدن ها داریم لگد مال میشویم. خداوندا همتی و شعوری و...

دیر گاهی است که ، عیار گردن کشی و دلاور سر فرازی از این خطه قامت بر نه افراخته است ؛ یاران همتی.