خواندن این گزارش در افغانستانی که از فرق تا ناخن پای اش را سوژه پوشانده، ممکن است جالب نباشد؛ به آنهم، ارزش اش را دارد که بدانید وضعیت معارف در مناطق دور افتاده تر بدخشان دور افتاده چگونه میباشد. ولایتی که از نظر شمولیت دانش آموز دختر، مقام اول کشور را داراست.
آقای دهزادجهان سپاس ازشماکه باگزارش هاوطنزهای کوبنده حقایق رابرملامیسازید.اما این را همه مان بدرستی میدانیم که درین مملکت سیاست های یک بام و دو هواست.اگر درباره ی بازگشایی نشدن مکتب نو بیشتر نوشته میک ردید.تاحقایق روشنتر میشد.وابتکاراهالی جرم واقعا قابل قدراست.
باسپاس فراوان
نشریهء سیاسی، فرهنگی، تاریخی و اجتماعی افغانستان
| ناشــــنوی نـــــگران |
 |
 |
 |
| ادبیـــــات - نثــــری |
| نوشته شده توسط نجیب الله دهزاد |
| چهارشنبه ، 21 مهر 1389 ، 15:17 |
|
در صحرایی میان روستاهای اولاریب، کتیب و چنگ های ولسوالی جرم بدخشان، مکتب متوسطه یی ساخته شده است که دختران قرای نامبرده روزانه آنجا میروند که سبق بیاموزند، فردا مادران تحصیل کرده یی شوند، و بعد فرزندانی پرورش دهند که افغانستان را بی دلیل نسوزانند. بخاطر مسافت بیش از حد این مکتب با قریه جات، به ویژه اولاریب، مردم محل دست به یک ابتکار کاملاً جدید زده اند که شاید در تاریخ معارف کشور سابقه نداشته است! اهالی قریه اولاریب، شخصی به نام محمد عیسی را، که در دهه هشتم عمرش قرار دارد، توظیف نموده اند همه روزه شاگردان دختر این روستا را ساعت هفت صبح با خود به مکتب برده، و دوباره حوالی دوی بعد از ظهر به قریه بیاورد. این مرد معتمد، شش صبح در میدان پایین قریه کم از کم بیست بار چرک میکشد تا شاگردان جمع شوند. او سپس به تعداد هشتاد نفر دختر را، که بین شش تا شانزده سال سن دارند، با امر و نهی وافر حرکت میدهد. شاگردان باید از دستورات وی پیروی نمایند، چرا که موصوف در بدل بردن و آوردن شان، از پدر هر کدام سالانه یک و نیم سیر گندم پامزد میگیرد! پیرمرد بالای مرکبی، که دو بشکه آب نیز در آن بار است، سوار شده، و از عقب دخترها به حرکت میافتد. او در عرض راه شاگردان را نمیگذارد، از مسیرهای فرعی بروند، حتی هیچکدام از آنها اجازه ندارند با عابرین جاده همصحبت شوند؛ حتی با خویشاوندان! دانش آموزان دختر از طرف صبح یک ساعت راه پیمایی دارند، و موقع چاشت بخاطر با سواد شدن مجبور هستند کوتل یک و نیم ساعته را با زور زنانه یی صعود نمایند؛ زیرا قریه آنها در ارتفاع بالاتر از مکتب قرار دارد، این درحالی است که درست مقابل این مکتب؛ آنسوی دریای جرم، در محلی به نام سرخرنداب، یک باب لیسه بزرگ و عصری ساخته شده است که یک سال بعد از اعمار، هنوز هم دروازه آن قفل است! محمد عیسی در طول راه وظیفه توزیع آب را نیز بدوش دارد، او که از تکلیف شنوایی هم رنج میبرد، از این وظیفه غیررسمی که در معارف افغانستان برایش پیدا شده، خوشحال است؛ اما گاهی از شوخ طبعی، و نافرمانی دختران چادری پوش، که تعداد شان به ده تن نمیرسد، شکایت میکند. قرار معلوم، روستا های مجاور نیز از این تخنیک تحفظی استفاده کرده اند، حالا آنها هم افراد مسنی را استخدام نموده اند که یومیه شاگردان اناث را به مکتب برده و صحت و سالم دوباره خانه میاورند! برای رفع پاره یی از مشکلات معارف، بخصوص آموزش و پرورش دختران در بدخشان، این یک تجربه بکر و قابل ستایش است. البته اکثراً زحمتکشی های محمد عیسی موی سفید بخاطر دوازده پاس شدن این دانش آموزان، بی ثمر میماند. وقتی شاگردان از صنف نهم این مکتب و مکاتب دور دست دیگر فارغ میشوند، درصورت داشتن اقارب در شهر جرم، شانس ادامه تحصیل را پیدا میکنند، در غیر آن، پسرها به شبانی، و دختر ها به نشستن در خانه- الی پوره شدن روز بخت ، روی می آورند. این مرد، که شاید به آینده اولادهای معارف می اندیشد، از بابت خانه نشینی آنها بسیار بسیار نگران است. بهرحال، این پیر ناشنوی نگران نمیداند وزیر صاحب معارف قادر است گزارش بالا را در سر و صدای جرگه ها بشنود یا نی؟! زیرا به گمان او موجودیت تنها دو عدد گوش در پرکار ترین کلۀ کابینه کافی نیست! شهرستان جرم- اسد ١٣٨٩
|
تاجیـکان درگـذرگـاه تاریــخ
تاجیــــکان درگـــذرگــــاه تــاریــــخ
پروفیســور رســـول رهیــن
تجـــزیه بهتـــرین گـــزینـــه بــرای...
Comments 425
بازیافتــن بیطـــرفی افغــانســـتان
افغـــانســـــــتان بایــد پیــش
از رفتـــــــن ارتــش امــریکـــا
بیطـــرفی خـــود را بــاز یــابد
عزیز آریانفر
یگـــانگی زبـــان فــارســی
تاریــخ مطبوعــات کشـور
تاریــخ مطبوعــات افغــانســـتان؛
از شمس النــهار تـا جمــهوریت
سـرگذشت زبـان فـارسی دری
یادنـامـۀ طـاهــر بدخشــی
بـــرای دانـــلود یــادنــامـــه به اینجــا اشــاره نمــائید!
برای اعضای مــــآ
تعداد آنلاین
سایت پذیرای 69 مهمان آنلاین
ازهمیـن قـلم درخـــاوران
