نشریهء سیاسی، فرهنگی، تاریخی و اجتماعی افغانستان
| زمـــانـــه |
 |
 |
 |
| ادبیـــــات - نثــــری |
| نوشته شده توسط جلام پيروز |
| پنجشنبه ، 13 آبان 1389 ، 16:32 |
|
چه غم افزاست يارب! به هرجا با صداقت پا گذاري سخره هاي زشت و نا زيبا مانع رفتارت شوند و به هرکي لاف از محبت ميزني مهر گنگي را بکوبند بر دهان و مانع گفتارت شوند. به هرجا حرف يکرنگي بياري برزبان...ناگهان بيني زباني در دهانت نيست و گويي لال بوده اي از روز اذل.
به بازار و دکان و اين مغازه – آن اداره – به نزد عالم و استادو مديري از حکومت ميروي – همه غرق اند در دنياي زرنگيهاي رنگارنگ که تاباشد از صفاي باطن و ازنياز مبرم تو همچو جوکان لب مرداب خون بگيرندو شوند فربه کس نداند حق چه ميباشد؟ باطل را کي شناسد؟ نظم و قانون از براي کي و از براي چيست؟ آنکه در کرسيي دولت نشسته، وانکه معلم در دبستان است وان يکد يگر باقباي يک (امام وقاضي) ازپشت ميز ميزند شلاق و ديگر در لباس افسر- گشته است سيراب ازخون مظلوم و فقير درعرص راه و کوچه و بازار. اين همه ياران بفرمان يک قوماندان که زير خرقهُ صلح و اسلام لاف عدالت ميزند - گوش بفرمانند چگونه ماهيي تازه بقاپند ازان آب گل آلوديکه خود بنياد کردند دربين مردم وبعد شکرالهي را در مساجد گردانند بجاو ز دستاورد ناپاک چون خونبهاي ملت مظلوم ختم قراء ن ميکنند برپا - ديگهايي از (پلو) را روي آتش ميکنند جوش - چند فقيرو ناتوان و گنگ و لاش و لنگ را ميکنند دعوت..... و بعد اً همچو موران راه بيندازند نسل انسان را از براي دادن (راي) که گردند صاحب کرسيي سردمداريي دزدان دريايي و جنگل برفراز سرنوشت ملت مظلوم و بيکس. نميدانم نکو کاري چرا اينقدر ارزان است و بيقيمت؟ ان که بد کاره ست شهرهُ آفاق ميگردد. - تنپرستان – خودفروشان بيگمان سر رشته دارند تا به زير ريش حضرتها و شيخ و پادشاهان - وليکن پاکسرشتان غرق گرداب جفاي خود پرستانند. تنفروشان زينت محفل شوندو نيک انديشان دايما" چون خار در چشم افلاک وسلطانند. حرف نيکو را نيست سامع تاکه زنگي از کدورت از دلي کندد و زخمي را کند مرحم. تنور نا کسان همواره گرم است روي سينهء خشکيدهء مردم. ياوه گويان تا سحرهمچون شغالان شب زنده داري ميکنند و موءمنان در بيبهايي چون (تو) سرگردان در کوچه و بازار ميگردند. جلال پيروز کابل افغانستان 01/06/2010
نوشته -جلال پيروز مرا ببخش ببخش مرا! بخاطر آنروزهاي قديم ببخش! ببخش که ندانسته ترا از خويش گريزانده ام. ببخش مرا زجفايي که رواداشته ام در حق تو. ببخش مرا زگناهان ندانستهُ من و ببخش مرا زمستيي دل سادهُ من. چه کنم باز نميگردد آنروز که بپاي تو خم شوم و اعتراف به لطف بي پايان تو کنم. منم آنمست بي پرواي ديروز، منم افتادهُ تنهاي امروز. تازه ميدانم جفا کردم و جان را ازتن خويشتن جدا کردم زمستي بس چها کردم به راستي من جفا کردم. تويي مادر به فرزندان وبهشتي از همه روياي من رفيق کوره راه در پيچ وتاب زندگي. منم آن مست بيپرواي ديروز، منم افتادهُ تنهاي امروز. منم که مست بودم و غرق پيي کار خودم،غرق امواج پر از تلاتم درياي عشق خودم. اکنون که دود از حسرت دل سوخته ميرود تا آسمان خدا، بتو رو ميکنم! اي کاش يکبار ديگر ميشدم جوان و درآغوش ميکشيدم ترا. چه عجب خواب وخيال چه عجب بيچارگي! چه عجب ديوانگيها و چه چنين افتادگي! خصم ايام که هميش وسوسه ميکرد مرا، نشسته بر سرراه و نميگذاشت دمي باتو حرفي ز الفت برانم بزبان. دست اغيار که هميش رنگ محبت داشت برصورت زشت- بيگمان بود درپي ويرانيي اين قصر بلند که تو انرا باشيرهء جان عزيزت بمن ارمغان کرده بودي. مرا ببخش! ازانکه باورم از زندگي چيز ديگري بوده است. من امروز تازه دانستم که عشق به همسر فرزند و کانون خانواده اندوخته ايست جاودانه. مرا ببخش بر آنکه به يقين دوستت ميدارم.
جلام پيروز. 2009-09-10 شهر کابل شهداي صالحين.
|
تاجیـکان درگـذرگـاه تاریــخ
تاجیــــکان درگـــذرگــــاه تــاریــــخ
پروفیســور رســـول رهیــن
تجـــزیه بهتـــرین گـــزینـــه بــرای...
بازیافتــن بیطـــرفی افغــانســـتان
افغـــانســـــــتان بایــد پیــش
از رفتـــــــن ارتــش امــریکـــا
بیطـــرفی خـــود را بــاز یــابد
عزیز آریانفر
یگـــانگی زبـــان فــارســی
تاریــخ مطبوعــات کشـور
تاریــخ مطبوعــات افغــانســـتان؛
از شمس النــهار تـا جمــهوریت
سـرگذشت زبـان فـارسی دری
یادنـامـۀ طـاهــر بدخشــی
بـــرای دانـــلود یــادنــامـــه به اینجــا اشــاره نمــائید!
برای اعضای مــــآ
تعداد آنلاین
