در ســوگ فــرمــانده شــهید محمــد داود داود

نشریهء سیاسی، فرهنگی، تاریخی و اجتماعی افغانستان

ادبیـــــات - نثــــری

نوشته شده توسط مجیب الرحمن رحیمی

يكشنبه ، 8 خرداد 1390 ، 12:50

در ســوگ فــرمــانده شــهید محمــد داود داود فرمانده شهید! در این بن بست آن که بر در می ‌کوبد شباهنگام به کُشتنِ چراغ آمده است و این قصابان اند که بر گذرگاه‌ها با کُنده و ساتوری خون‌ آلود مستقر اند و تبسم را بر لب‌ها جراحی می‌ کنند و ترانه را بر دهان و عشق را بی رحمانه تازیانه می زنند.
فرمانده شهید! اما تو در این بن بست و روزگار غریب برخلاف عده ای کثیری نه عشق را در پستوی خانه پنهان کردی، نه نور را، نه شوق را، نه خدا را و نه مرگ را با عمری سخت دراز و فرساینده با مردگان زیبا و محتضران آشنا در دیداری غمناک به تجربه نشستی.

فرمانده شهید! تو قصه نبودی تا گفته آید، نغمه نبودی تا خوانده آید، صدا نبودی تا شنیده آید یا چیزی چنان که ببینی یا چیزی که چنان بدانی ... تو درد مشترکی بودی که باید فریاد کرد.

فرمانده شهید! درخت با جنگل سخن مي گويد، علف با صحرا، ستاره با كهكشان و من با تو سخن مي گويم. من ريشه هاي تو را دريافته ام، با لبانت براي همه لبها سخن گفته ام، و دستهايت با دستان من آشناست، در خلوتِ روشن با تو گريسته ام، براي خاطر زندگان، و در گورستان تاريك با تو خوانده ام، زيباترين سرودها را، زيرا كه مردگان اين سال عاشق ترينِ زندگان بوده اند.

فرمانده شهید! می دانم امروز با رحیل تو این ابلیسِ پیروزْمست است که سورِ عزای ما را بر سفره نشسته است. درست است که رحیل تو را با چشمان اشکبار و با قلب پر از اندوه به ماتم نشسته ایم. ولی به یقین این پایان کار نیست.

جایت بهشت و راهت پر رهرو باد.

نوت: برگرفته از اشعار احمدشاملو