آفتاب وسط آسمان رسیده و گرمای سوزنده یی تن وبدن خیمه گیان را داغ کرده بود. خیمگیان هرکدام به گوشه یی خزیده و بیصبرانه در انتظار روزی رسا ن بودند. شاید شکمهای همه مثل من به پشتهای شان چسپیده بود. شاید همه گرسنه و تشنه بودیم.
فروغی صاحب سلام
مامنتظر آثار جدیدیت بودیم خودیت ای کار خانگیای دورهء ابتداییه ره چاپ کده راهیستی .
همصنفی دورهء مکتبت
ق
نشریهء سیاسی، فرهنگی، تاریخی و اجتماعی افغانستان
| خــــانـــه (داستان کوتاه) |
 |
 |
 |
| ادبیـــــات - نثــــری |
| نوشته شده توسط اسماعیل فروغی |
| سه شنبه ، 3 فروردين 1389 ، 11:13 |
|
گرمای سوزنده یی تن دشت را هم داغ کرده بود. سنگها، سنگریزه ها، بوته ها و علفهای دشت هم، همه آفتابزده، بیرنگ و گرسنه بنظر میرسیدند و مثل ما درجاهایشان لمیده بودند و نفس نمیکشیدند. مثل اینکه به آنان نیز کسی دستور تکان نخوردن داده بود. مثل اینکه با آنها نیز کسی با شلاق سخن زده بود. در آن محل، همه چیز ــ سنگها و سنگریزه ها، آدمها و سبزه ها، خیمه ها و ملیشه ها، آسمان و دشت و حتی آفتاب؛ همه خاکستری و خاک آلود به نظر میرسیدند. روی آفتاب و آسمان را هم غباری از گرد و خاک پوشانیده بود.
*****
آنروز آفتاب از نیمه ی آسمان گذشته بود؛ اما هنوز از روزی رسان خبری نبود. در حالیکه گرما و گرسنگی توان جنبیدن را از همه ی ما سلب کرده بود، با تنبلی و افسرده گی به همدیگر نگاه میکردیم. مثل اینکه با تبادل نگاه هایمان با هم حال دل گفته، گرسنگی و تشنگی مانرا بیان مینمودیم. کودک بینوایی که در خیمه ی ما نفس میکشید، از همه ناراحت تر بنظر میرسید. گاهگاهی صدایی از درونش بیرون میشد که بیشتر شبیه صدای چوچه ی گربه بود تا صدای آدم. چند روزی بود که تب سوزنده یی در درون کودک خانه کرده بود. پیهم مینالید و آب میخواست. ناله هایش هربار سوزنده تر و جانگداز تر؛ اما آهسته تر و نارساتر از پیش میشد. رنگ از رخش پریده و لبا نش ترک برداشته بود. بینی کوچکش باریکتر از حد طبیعی بنظر میرسید و دور چشمانش را کبودی پر رنگی فراگرفته بود. کودک مادر نداشت. شاید هم داشت. چه گاهگاهی همزمان با خواستن آ ب، به آهستگی " مادر....! مادر....! " هم میگفت. اما کودک بیمار از مادرش دور بود. همانگونه که ما همه از مادر هایمان دور بودیم. ساعتها بود که کودک بیمار چشمانش را بروی خیمگیان باز نکرده بود. پیهم شیون و ناله میکرد. گاهی آب میخواست و زمانی مادر. اکنون افزایش ناله های جانگداز کودک، همه را بسوی او کشانیده بود. همه گان بر بالینش گرد آمده و از بالا به سیمای رنگ رفته و خاکستری اش چشم دوخته بودیم. در آن لحظات ما همه، تماشاگران درد بودیم ــ تماشاگران سوختن یک کودک بیگناه و بیمار که تشنه و گرسنه هم بود. کاری از ما ساخته نبود. فقط نگاهش میکردیم و با بی ذوقی تمام به ناله های جانگدازش گوش سپرده بودیم. شاید دیگران به چشمان بیفروغ و گود افتاده ی کودک چشم دوخته بودند؛ اما من به لبانش نگاه میکردم. با دقت به لبانش میدیدم تا مگر غیر از " آب " و " مادر " چیز دیگری از ما بخواهد که شتابزده و تند در اختیارش گذارم؛ اما کودک هیچ چیز دیگری از ما نمیخواست. یکسره ناله سر داده بود. گاهی " آب " میخواست و زمانی " مادر" که ما هردو را در اختیار نداشتیم. مردی که نزدیکتر از همه بر بالین کودک جا گرفته و خودش را مامای او معرفی کرده بود، ناراحت تر و دلمرده تر از همه بنظر میرسید. او باری، به یکباره گی چشم از چشمان کودک بر داشته، در حالیکه خشم سوزنده یی درونش را پر کرده بود، فریاد کنان به مخاطب نامعلومی گفت: ــ مثلیکه ای لعنتی ها امروز نان و آب نمیآرن !؟ مثلیکه ما ره فراموش کردن !؟ همه خاموش و بیحرکت به او نگاه میکردیم. سنگها، سنگریزه ها، بوته ها و علفهای خشک دشت هم خاموش و بیحرکت به او نگاه میکردند. مثل اینکه همه کر بودند و فریاد دردآلود مرد را نشنیده بودند، کسی از جا نجنبید و کسی به او پاسخی نداد. مرد ازینکه پاسخی نشنیده و فریادش در میان سنگها و سنگریزه ها، بوته ها و علفهای خشک دشت گمشده بود؛ خشمناک تر و دود زده تر از پیش شده، در حالیکه زیر لب چیزی میگفت، دوباره به گوشه یی خزید و خاموش شد. در همینوقت، در حالیکه همه به سیمای بیرنگ کودک خیره میدیدیم، ناگهان چشمان کودک از هم گشوده شده، بی آنکه بما ببیند، به نقطه ی گنگ و موهومی دوخته شد. در چشمانش فروغی بچشم نمیخورد. چشمان گود افتاده ی کودک حالتی نداشت و حتی رنگی هم نداشت. با باز شدن چشمان بی فروغ کودک، همه خیمگیان بسوی او خم گشتیم.حالت ناشناخته یی که بیشتر به یک وهم میماند، برای ما دست داده بود. خیمگیان گاهگاهی تن های تنبل و گرما زده ی شانرا اینسو و آنسو میبردند تا مگر یکبار نگاه کودک به نگاه شان آ شنا گردد؛ اما تلاشهای آنان بیهوده بود. کودک برای یک لحظه هم به آنان نگاه نمیکرد. شاید کودک از نگاه های بیرنگ و خاکستری خیمگیان هم بیزار شده بود. شاید... در آن لحظه، در حالیکه همه خیمگیان به چهره ی بیرنگ وبی رمق کودک خیره میدیدیم، ناگهان لرزش خفیفی در لبان نازک کودک پدیدار گشته، انبوهی از خواهش و تمنا در سیمایش موج زد. مثل اینکه چیز بزرگی میخواست ــ چیزی که برایش مهمتر از " آب " و " مادر" بود. لرزش لبان کودک بیشتروتند تر شده بود. لبانش لحظه به لحظه از دو طرف نزدیکتر شده و دایره ی تنگتری را میساخت. کودک بینوا میخواست زودتر و رساتر آن واژه را بگوش چادر نشینان برساند. اما او خود ش را ناتوان تر از آن می یافت تا به آسانی به آرزویش دست بیابد. کودک تمام نیرویش را برای بازگفتن آن واژه ی بزرگ جمع کرده بود و ما با نگرانی و تعجب، خیره تر از پیش به لبان مرتعش و لرزانش چشم دوخته بودیم. در میان ما اضطراب دردناکی سایه افگنده بود.هیچیک چیزی برای گفتن نداشتیم و حتی برای فکر کردن هم چیزی نداشتیم. اما کودک چیزی برای گفتن داشت. او در حالیکه به همان نقطه ی موهوم خیره مانده و لرزش لبانش فزونی یافته بود، به آهسته گی " خانه " گفت و چشمان بی فروغش را بست. و ما، در حالیکه مضطرب و شرم آلود به یکدیگر نگاه کرده، سکوت مرگباری در میان ما سایه افگنده بود، فقط خاموشی کودک را تماشا میکردیم. فقط....
پایان
!joomlacomment 4.0 Copyright (C) 2009 Compojoom.com . All rights reserved." |
تاجیـکان درگـذرگـاه تاریــخ
تاجیــــکان درگـــذرگــــاه تــاریــــخ
پروفیســور رســـول رهیــن
تجـــزیه بهتـــرین گـــزینـــه بــرای...
Comments 425
بازیافتــن بیطـــرفی افغــانســـتان
افغـــانســـــــتان بایــد پیــش
از رفتـــــــن ارتــش امــریکـــا
بیطـــرفی خـــود را بــاز یــابد
عزیز آریانفر
یگـــانگی زبـــان فــارســی
تاریــخ مطبوعــات کشـور
تاریــخ مطبوعــات افغــانســـتان؛
از شمس النــهار تـا جمــهوریت
سـرگذشت زبـان فـارسی دری
یادنـامـۀ طـاهــر بدخشــی
بـــرای دانـــلود یــادنــامـــه به اینجــا اشــاره نمــائید!
برای اعضای مــــآ
تعداد آنلاین
سایت پذیرای 67 مهمان آنلاین
ازهمیـن قـلم درخـــاوران
