بهـــار الهــــامی براچــــگونه زیســـتن است!

نشریهء سیاسی، فرهنگی، تاریخی و اجتماعی افغانستان

ادبیـــــات - نثــــری

نوشته شده توسط جاوید روستاپور

دوشنبه ، 22 فروردين 1390 ، 12:13

جاوید روستاپور پس از طلوع نخستین خورشید نوروزی نسترن ها و نرگس ها با عطر تن شان که نسیم صبح بهاری را باخودهمراه دارند به پا بوسی پرستو های می روند که در فضای لاژوردین صبح جشن زنده شدن طبعیت را بر پا نموده اند.

بهار با خود هستی و طراوت می آورد و نبو غ عفت اش را در زفــــا ف ســــبزه های صبح گاهی بر پای نخستن جلوه نسیم لاله و نارون می ریزد، آنگاه حنجره بلبلان عاشق با دنیایی از سوژه های یک فصل دوری و هجران به پای گلبن های تازه شگفته قصه ی مظلومیت و ماتم را که در گلوگاه زمستان نعره می زد و زندگی را برای شان ماتم سرا ساخته بود حکایت می کنند.

طوطی هزار داستان که فصلی را با سردی و سکوت به دور از فضای بلوغ باور گلشن به سربرده می برد، اینک با معشوقه ی نو رسته اش برگ وصلت را بر دفترچه خاطراتش حک می کند و بر گلبن تازه سبز شده، بنیان آشیان تازه ی را در شاخسار چنار باغ خانه ی همسایه می گذارد، اما من هنوز با یاد و خاطرات دخترکان کولی زندگی می کنم و بهارم را چندیست با سبزينه گي چندان سرسازگاري نيست!

آری با فرا رسیدن بهار و سر برآوردن سبزه ها از دل خاک سیاه نوید چگونه زیستن را می توان از میان نوای مرغکان عاشق تا تلالوی دریاچه های مست و سرشار شنید، کوه و برزن دشت و دمن همه و همه گواه برای زیبای ها و زیبا زیستن است، آنگاه که دامن صحرا سبز فام می شود، درختان یک فصل سرد و بی نفس شکوفه می دهند و نوای دلکش بلبلان در دشت ها طنین می اندازد. انسان ها می توانند با گوش جان شان الهام ملکوتی را از زمر بیدار شدن طبعیت بشنوند و درس ها برای همدلی و انسان گونه زندگی کردن را از این دانش سرا بی آموزند!

بهار تنها رويش مقدم نیست، بلکه عمرش حاصلی از باور و باروری است. موج خورشید بهاری شمع مجلسی است که محفلش سور خیال را به زمزمه می نشنید و پروانه ها در این فصل به بزمگه ی می روند و مجلس آرای گل و سبزه می شوند و انسان ها نیز دل به دریایی هستی می بندند و زندگی را در این فصل به تجربه می گیرند و عشق نیز با فرا رسیدن بهار و نوروز تعریفی به خود می گیرد و به قول شاعر که "مرغ دل از قفس تنگ بر می آید."

بهار را در ميان فصل هاي سال حکایت و رمز دیگرگونه يي است، چون در این فصل آسمان به زمین سخن می گوید و از آبستن حوادث بلوغ و باروری طبعیت به زمینیان مژده می دهد.

ستاره گان بهاری در دل شب های که نسیم اش ملکوتی جهان دیگری را تصویر می کند، حکایت از سبزی و نفس تازه بردامان طبعیت را به بزله خوانی می نشینند و بزم طبعیت در نفس امواج شب مانند عــــروس شــــام آ ذرین درخشش دیگری را برای انسان ها هدیه می کند.

سبزینه گي زمین از تراوش گل های تازه رسته با فضای لاژوردین آسمان شب های بهاری در دامان زورق پرخروش دریاچه های مست، عالم نو می آفریند و طرح نو در می اندازد، آری چنین عالمی برای چشم بینا و دل آگاه دنیایی اسرار خواهد بود، این است رمز چگونگی طبعیت و آن است عزم چگونه زندگی کردن برای آنانی که وجدان دادگاه همه اعمال شان در زندگی است!

جشن نوروز و فرا رسیدن فصل بهار، یکی ازخجسته ترین ایام که در عین حال برجسته ترین وجوه زندگی بشری را مورد تاکید قرار می دهد، جامه بدل کردن طبعیت و نو شدن گیتی، نشانه ی صفاي جسم و جان و تكاپو و حركت است، بنا براین نه تنها این مساله را از بعد مادی و ظاهری آن مورد توجه قرار داد، بلکه به حقیقت معنوی و کمال انسان در راستایی این موضوع باید توجه کرد. نوروز با همراهی بهار، حيات تازه اي را نويد مي دهد و لزوم تحول و جنبشی را به انسان نهیب می زند، اين تحول از طریق تلاش، كوشش و معنويت که همانا عشق به زندگی و تلاش برای زندگی انسان گونه است منشأ می گیرد، پس حاصل این تلاش تواهم با معنویت و یک دیگر پذیری وابسته است.

ندای مرغک عاشق بر شاخسار تازه سبز شده بهاری برای هر انسان دنیایی اسرار را الهام می دهد، دامن دشت ها که با گل های لاله و بنفش تزيین می شوند، با نوای ناي شبان که بانگ حریت را شباهت دارد، به رقص می آیند و این تحویل و نمایش حرف ها و قصه های را می توان یافت که انسان آگاه را به تعمق وامی دارد.

بهار تنها خواهشی برای سبز شدن وتغيیر طبعیت نیست، بلکه ادامه ی حیات در همه زنده جانان وابستگی به بهار دارد، چون ادامه حیات در نباتات و به وجود آمدن نسل نبات وابستگی به این فصل دارد درغیر آن وقتی نباتات نسل شان تازه نشود و مثل به وجود نیاید دیگر زنده جان ها در طبعیت قادر به ادامه حیات و زندگی کردن نخواهند بود از این رو بهاررا فصلی برای زندگی نام نهاده اند.

بهار این عروس حجله ی سبز پوش و این پدیده عشق آفرین تنها تداعی سخاوت آسمان، تبسم گل ها، هیاهوی پرنده گان، رویش و زیبایی و جوانی طبعیت نیست، بلکه بهاران را نقش و نگـين زينت آرای انگـــشترکلک تاريخ که فصلی بر زنجیر ظــلمت و سیاهی سرمای زمستان دربنــــد بوده است نام می نهند، زیرا با نخستین روز بهار تاریخ یک حوزه تمدنی آریاناي بزرگ گذاشته می شود و مردمي تاریخ اش را که پر از افتخار و حماسه ی پنج هزار ساله ی است با فرا رسیدن نخستین روز این فصل و جشن نوروز آغاز می کنند که این خود نشانه ی بلوغ و باروری است.

بهاران را برای الهام بخش دگرگونی خاطره ها و تولد برای یک زندگی دیگر که تهدابش را می توان از نو گذاشت و چگونه باید زندگی کرد خوانده اند، پس با این همه ورود بهاران تازه را بر نخستین برگ دفترچه ی تقویم خوش آمد گفته و با آنچه در آن نهفته است رسم زندگی را بیاموزیم و با رسم بد عهدی ایام که حاصلش گریستن بر روی خوبی ها است؛ خدا حافظی کنیم!