گرچه دشمنان رنگارنگ افغانستان در جریان انتخابات تلاش داشتند که وضع را متشنج و حتی به جنگ و خونریزی بکشانند اما هوشیاری سیاسی هموطنان ما مانع اجرای طرحهای خصمانه شده و با زیرکی توانستند مشکلات خود را از راه مذاکره و تفاهم حل و فصل نمایند. امید که روز تا روز این روش نیک ادامه و گسترش یابد تا بالاخره ما شاهد روزی باشیم که تفاوتها از میان برداشته شود و ما افغانان همه (ما) شویم و سیلی محکمی بروی انانیکه در تلاش اند تا ملت ما را پارچه پارچه سازند بزنیم.

در جریان کمپاین انتخاباتی من چند نفر را تعقیب نمودم که با داشتن چندین قطعه کارت رای دهی، مراکز کمپاین کاندید های مختلف را یکی پشت دیگر سر میزدند و ادعا مینمودند که برای کاندید همان مرکز کار میکند و از هر مرکز کمپاین پول میگیرفت و در اخر بالای همه کاندیدان می خندیدند- روزی در یکی از مراکز کمپاین با یکی از دوستان نشسته بودم که از بیرون صدا ئی بلندی که شبیه به جنگ بود شنیده شد هر دو روان شدیم تا ببینیم چی خبر است. شخصی فریاد میزد من حدود 500 نفر را در فلان قریه نان داده و لست های شان را نیز اماده ساخته ام، و اکنون باید مسوول کمپاین پول مصارف منرا بپردازند. در همین جریان دوستم از وی سوال کرد که نام تو چیست وطندار و از کدام منطقه هستی؟ وقتی جانب مقابل جواب داد، دوستم با تعجب بطرف من و حاضرین نگاهی کرده صدا زد: برادر جان اگر تو این شخص هستی که گقتی پس بفرما بگو که من کی هستم؟ من با تعجب بیشتر طرف دوستم نگاه کردم با خنده برایم گفت: این آغا خود را در جای معرفی میکند یعنی با وجودیکه من اینجا هستم ایشان نیز در قالب من اینجا حاضر شده اند.

در سال 2004 چند ماهی در شارولی کابل بصورت افتخاری و بدون امتیاز همکار بودم در همین مدت دریافتم شهر کابل برای زندگی حداقل یک میلیون نفر پلانگذاری شده بود اما این بار متوجه شدم که در همین شهر کوچک روزانه حداقل یک میلیون موتر گشت و گذار مینماید. اینکه به تعداد کراچی و بایسکل در داخل شهر موجود است هیچکسی نمیداند اما کم نیستند در کنار اینها حیوانات بارکش نیز فراوان دیده میشوند به این شکل و به اساس پلان قبلی شهرداری کابل، تعداد عراده جات از نفوس افراد بیشتر است و اگر در اینمورد توجه نشود شاید روزی فرا رسد که دیگر جای برای افراد پیاده رو وجود نداشته باشد چنانیکه این مشکل همین اکنون نیز وجود دارد. انچه بیشتر مایه تشویش است که در میان عراده جات، موتر های بسیار کهنه و فرسوده، موتر های که به اصطلاح مبلایل خور اند، دیده میشود که با تولید دود سیاه نه تنها باعث الودگی هوا شده اند که تکالیف زیادی را برای باشنده های شهر کابل نیز بوجود اورده اند. وظیفه ترافیک و اداره محیط زیست است تا در این باره توجه جدی نمایند.

دوستی که هر گز با هم از نزدیک ندیده بودیم مرا مهمان کرد، من ناگزیر ده ها کیلومتر راه را پیمودم تا بمنزل وی رسیدم وقتی مرا دید نشناخت و بسیار عادی برخورد نمود، من جانب هوتل روان شدم و بعد از شستن سر و صورت و تغییر لباس دوباره بدیدن دوستم رفتم وقتی مرا دید با خوشی زیاد استقبالم کرد و من از تماشای این حالت خندیدم. در دیدار اولی من با لباس ورزشی با دوستم دیدن نمودم اما مرتبه دوم با دریشی، استقبال دوستم از لباسم بود نه از خودم.

شبی در جمع دوستان صاحب دل و فرهنگی بزم شعری اراسته شده بود که واقعا برای همه حاضرین در مجلس جالب بود، چه در کشور ما امروز در هر محفل فقط یک بحث جریان دارد و بس آنهم سیاست و پایان آن بعضا هم بمشاجره و خفقان می انجامد. اما شب شعر که به میزبانی یکتن از خانهمای فعال در عرصه فرهنگ و سیاست و مهمان دوست برگزار شده بود جدا از مجالس سیاسی بود. خوب است در این بخش از خانم شکریه بارکزی اظهار سپاس و قدر دانی نمایم که این شب فراموش ناشدنی را در منزل خود راه اندازی نموده بود. حاضرین مجلس وعده سپردند که این برنامه را در اینده در جمع بیشتر هموطنان ادامه بدهند امید که چنین شود.

کابل را بمقصد تورنتو ترک کردم برای بار اول از ترمینال جدید دیدن نمودم، در یک طرف صالون بسیار زیبا و مجلل ترمینال چشمم به مغازه (فری دیوتی) خورد. داخل مغازه شدم و فروشنده که دختر جوان خوش صحبت و خوش برخورد با جبین گشاده از من استقبال نمود و در مورد اشیای مغازه معلومات داد بعدا خانم دیگری با عین مشخصات با من هم صحبت شد و معلومات بیشتر در مورد مغازه فروشات ترمینال ارائه نمود که برایم واقعا جالب بود زیرا برای بار اول میدیدم که یک دختر خانم فروشنده با مشتری برخورد صمیمی میکرد. حتما وقتی از کابل سفر میکنید از مغازه فری دیوتی دیدن و خرید کنید و به یقین در رابطه با برخورد کارکنان ان با من هم عقیده خواهید بود از تعریف که بگذریم کمبودیکه من متوجه شدم در این مغازۀ جالب، نبود تولیدات وطنی خود ماست که باید بیشتر گردد. امیدوارم هر چه زودتر ما در ترمینال میدان هوائی تولیدات کشور خود را بیشتر ببینیم.

اما در طیاره، معمولا سفر های من به افغانستان توسط شرکت هوائی پامیر صورت میگیرد وقتی در ماه اگست جانب کابل روان شدم از سرویس انها از دوبی تا کابل راضی نبودم اما در برگشت وضع کاملا تغییر نموده بود مهمانداران با جبین های گشاده از مهمانان پذیرایی مینمودند وخوش امدید میگفتند در همین جریان من با جوانی نازنینی که از جمله مهمانداران تازه کار شرکت پامیر بود به اسم حمید جان احمدیار صحبت نمودم که برایم جالب بود مخصوصا که وی در جریان صحبتهای خود گفت از گذشته برایما چیزی باقی نمانده است و من تصمیم گرفته ام که با تلاش و سعی خودم را بسازم. بیجا نیست که از تمام کارکنان شرکت پامیر مخصوصا جوان پرکار و فعال لیلا جان مهماندار سابقه دار پامیر اظهار سپاس نموده و موفقیتهای مزید شان را از خداوند متعال ارزو نمایم.

خاطرات زیادی از سفر اخیر خود یادداشت نموده ام که در یک فرصت مناسب تقدیم هموطنان عزیز خود خواهم نمود البته بیشتر یادداشت های من در رابطه به انتخابات ریاست جمهوری افغانستان میباشد. در این نوشته ها از جریان کمپاین تا برگزاری دور اول و انتظار دو ماه برای اعلام نتیجه انتخابات، زد و بند و مذاکرات پشت پرده میان کاندیدان، و بالاخره انتخابات ناتمام در دور دوم بصورت مفصل یادداشت شده است که شاید روز این حقایق را که بیشتر خودم شاهد آن بوده ام در اختیار هموطنان عزیز قرار بدهم صرف یاد اوری این نکته را در این بخش لازمی میدانم که یادداشتهای من جدا از گزارشات خبری است که هموطنان عزیز شنیده و یا خوانده اند.

نصیر خالد – تورنتو

این ایمیل آدرس توسط Spambot ها محافظت شده، برای مشاهده آن باید جاوا اسکریپت را فعال کنید

• افزودن جدید جستجو
• نظر ها

نوشتن نظر

Your Contact Details:

نام:

ایمیل:  اعلام نکردناعلام کردن

Comment:

عنوان:

قالب نوشته:         -رنگ-آبی کمرنگسیاهآبیبنفشخاکستریسبزلیموییقرمز آلبالوییسرمه ایزیتونیزرشکیقرمزنقره ایآبی سیرسفیدزرد -اندازه-ریزکوچکمعمولیبزرگبسیار بزرگ

Message:

Security

کد آنتی اسپم نمایش داده شده در عکس را وارد کنید.

!joomlacomment 4.0 Copyright (C) 2009 Compojoom.com . All rights reserved."