جناب حسن امیری!
تبصرۀ شما را در برنامۀ « چشم انداز » از طریق تلویزیون آریانا افغانستان، به ارتباط مقالۀ « دُهل دیورند در جلسۀ لندن شکست » شنیدم. در آغاز چنان حدس میزدم، که جناب شان در بارۀ زخم التیام نا پذیر خط دیورن د، مرهمی در حد یک تحلیل علمی، منطقی و حقوقی، به دور از گرایشها، سلیقه ها و مصلحت ها، پیشکش خواه ند کرد. اما متأسفانه بر خلاف تصورم ؛ عیب ها را زیر بغل گرفتید و با بازی به واژه های رنگین و دلاویز، با دُهل شکسته «بی سُر» نواختید.

جناب محترم !.
با همه احترامی که بمقام آدمیت شما دارم، مگر ن یش و نوش شما ناگزیرم ساخت، با گلایه از چشمان درشت و قشنگ تان، که به عینک ذره بینی ضرورت دارد و نتو انسته معنی و محتواء، تفسیر و تعبیر مقاله را، که در هیچ سطر آن به گفتۀ شما : افکار کودکانه و غرض آلود، پوچ و میان تهی، شرر اندازی و نقش خرابکارانه، که اختلافات قومی و زبانی را ببار بیاورد دیده ن می شود. به مغز تان با امانتداری برساند !. به گمان اغلب، پای شما به عسل بند مانده بود و شهامت آنر ا نداشتید، تا کسانیکه بواقعیت اختلافات قومی و زبانی را در جلسۀ لندن دامن زدند، اسم می بُردید. تا برای ما ثابت می شد که شما یکجانبه قضاوت نمی کنید. اما دردمندانه باید گفت: که در بین قشر برتری خواه ما معمولاً اندیشه های معقول، تبدیل به دستاویزی در جهت دستیابی سلطه جویان به اهداف سیاسی شان گردیده و بمجردیکه به اهداف شان نایل شدند، آن اندیشه ها نیز مسخ می گردد. قسمیکه قضیۀ خط دیورند را این سیاس ییون گاهی گرم و گاهی سرد می سازنند، تا به هدف نا میمون شان برسند. آری... زمان برای ما حکم می کند، تا خانه خود را با حصار سازیم و اجازه ندهیم هر رهگذری برای رفع ضرورتش، درین بیغولۀ بی حصار وارد گر دد و این حق منست. بسیارما را گریستاندند، دیگر اشکی در چشمان ما باقی نمانده، بگذارید آن جغرافیای که طی سالهای متمادی، همه دار و ندارم را به یغما برده و بخود اختصاص داده بشکنیم و آن زیر بنایی را ک ه با خون احداث می نمایند تغیر دهیم، تا بار دیگر درد های تازه بوحود نیاید و روابط انسانها از صورت نفرت به صورت عشق بیکدیگر عوض شود، هر قدر که شما بر من تهمت و افتراء می بندید آزادید، اما خواهش من اینست که، با تحلیل های غیرعلمی و غیر منطقی خود، که یک آشوب دیگری بر پا می کند، جداً بپرهیزید. بگ ذارید ملتی که عمری در خاک و خون نشستند، با آمدن یک امنیت و حاکمیت نسبی فعلی، نفسی راحت بکشند، با این سرو صدا های ُپرغرض و پُر مرض و عدم توجه به شرایط زمان و مکان، عامل باز دارندۀ گفتمان و گفتگو ها ی مطلوب نشوید و بعوض نزدیک ساختن، فاصله ایجاد نکنید. آهنی را که موریانه خورد، زنگ آنرا با صیقل نم ی توان بُرد. موضوع معاهدۀ دیورند در زمان خودش تأثیر گزار بود، که با عوض شدن زمان، دیگر مؤثریت خو د را از دست داده است، اگر فشارها برداشته شود و به مردم اجازۀ استماع حقایق را بدهید، بزودی دیده می شود که مسالۀ دیورند یک افسانۀ احساسی و یک اوهام عمومیت داده شده ی، بیش نیست. من گاه گاهی به برخی از بزرگان چیز فهم خود می اندیشم و میگویم : چقدر جای تآسف است که، چرا یکدیگر خود و واقعیت های جهان را درک نمی کنیم و نمی پذیریم. ما در جهان عقلانیت زنده گی می کنیم، عقل حُکم می کند، تا فارغ از نژا د، زبان و جغرافیا، برای یک زنده گی نوین، مُرفه، جمعی و انسانی، در کنار هم بدون تنش، بدون غرور کاذب و برتری جویی زنده گی کنیم. تمام مردم دنیا حق دارند، تا سر نوشت خود را، خود شان رقم زنند و ش ما این حق را از مردم صوبه سرحد پاکستان، برای منافع یک مشت دلالان سیاسی می گیرید. مگر شما نوشتۀ جنا ب پژواک را که ادغام آنطرف دیورند را به پاکستان برضاء و رغبت و تصمیم ساکنین مناطق مطلوبه وانمود می سا زد، نخوانده اید. آیا شما اطلاع ندارید که همین قوم بزرگ در جدایی مسلمانان از هند و تشکیل کشور پاکست ان رول مهمی داشتند. آیا سندی ارایه کرده می توانید که از تاریخ تشکیل پاکستان تا امروز، کدام یک از زع مای کشورمان بجز حق خود ارادیت، ادعای حق مالکیت کرده باشند. آیا چشم های شما این پراگراف را در تاری خ مرحوم غبار ندیده، که امان الله خان خود از دید و باز دید ها با سران قبایل اباء ورزید، تا روابط ا ش با پاکستان خراب نشود.
آیا این قسمت تاریخ را هم جعلی میدانید که، در ریفراندوم یا همه پرسی « با پاکستان یا هند » خان عبدالغفار خان، نگفت با افغانستان، گفت « یا با پاکستان و یا کشور مستقل ». پس من و تو چگونه بخود حق می دهیم تا در امور و سر نوشت دیگران مداخله کنیم.
چو کردی با کلوخ انداز پیکا ر ـ سر خود را به نادانی شکستی
چو تیر انداختی بروی دشمن ـ چنین دان کاندر آماجش نشستی.
آری جن اب امیری صاحب !. شما گفتید که چه ضرری در مدغم شدن آنطرف خط دیورند بشما عاید می شود. اما نگفتید که چ ه نفعی بما عاید می شود ؟. شما که در پاکستان مدتی بودید، آیا مدارس دیوبندی، عقاید دیوبندی، بازار پُر جمع و جوش اسلحه سازی و مواد مخدر شهرک « باره » را که پاکستان در طول این سالها با تمام قدرت نظامی خود نتوانسته گلیم آنرا جمع کند و شما بر ضد این بی بند و باری ها، همین اکنون مبارزه می کنید، آیا م یتوانید، آنهمه سرکشان خود خواه را، که همه ی شان مسلح هستند، زیر چتر قانون افغانی بیاورید !. آیا خبر ندارید که قسمت اعظم افسران بلند پایه اردو و سازمان جهنمی جاسوسی آی اس آی را قبایل آنطرف خط، تشک یل داده اند و به هیچ عنوانی آنها حتا در یک همه پرسی، حاضر به ادغام نمی گردند و احیاناً اگر چنین هم شود، که لر و بر با هم یکجا گردند، عقاید افراطی شانرا چگونه اصلاح خواهی ساخت، آنها ئیکه سلاح را بم نزلۀ ناموس میشمارند، بکدام منطق خلع سلاح شان خواهی کرد در کشوریکه یک قوم مسلح باشند و حاضر به خلع س لاح نگردند، چگونه امنیت تأمین خواهد شد. و گذشته از همه، آیا میتوانی از زخم زبان و عقده های روحی و روانی : پارسیوانان « دلنین بچی » هزرارگان « شیعه گان کاپر » و ازبکان « گلیم جم » که باعث خشم و نفرت اکثریت مردم افغانستان می شود و آنها را ناگزیر خواهند ساخت تا دست به اسلحه برده و کشور را به تجزیه بکشانند، منصرف شان گردانی.

جناب امیری و یاران عزیزش ! لطفاً با دور اندیشی، هوشیاری و دقت نظر کامل، بدون کژ راهه و بیراهه رفتنها، نا ممکن ها را ممکن ساختنها، درین مسیر گام بگذارید و بعوض کشور گشایی ها، عقده گشایی ها، بخاطر زندگی شرافتمندانۀ نسلهای آیندۀ مان، در همین جغرافیای کنونی، که ا قوام شریفش چون بوریای بهم بافیده شده اند، اکتفاء و برای آوردن یک وحدت واقعی صادقانه برزمید. شاید نفع کلی طویل المدت را با نفع جزیی قصیر المدت، اشتباهاً دلیل آورده و راه یافتن به بندر کراچی را بهانه بیاورید. این معضله هم، با تفاهم و همگرایی در زمان حاضر، مثل اروپا، که تمام سرحدات شانرا باز ساخت حل شد.

 آری امیری صاحب من آئینه ام، اصل را می نمایانم، پرده هائیکه علل و حقایق را در خود پنهان کرده اند می درم، ظاهر را نمی پسندم دنبال باطنم، اما! عده ای بد سگال با اتهامات گونه گونه، تفرقه افگن ومُتعصبم خوانند، زیرا من همنوای غریو ستمکشان محرومی شده ام که میراث شوم زخمهای صد سال گذشته را بر دوش حمل می کنند، من یارو یاور توده هایی شده ام که بخاطر بدست آوردن آزادی بهای سنگینی را پرداخته اند و می پردازند، من برحسب تعمیل حُکم وجدان، در گنجینه های پُر بهای تاریخ آغشته بخون وطنم سر می زنم، می بینم که بد اندیشان با نهایت تلبیس و اهریمنانه، الماس ها را با شیشه های رنگی مخلوط ساخته اند، دانه دانه آنها را از هم جدا و هر کدام را در جایگاه اصلی اش می گذارم، این عملم باعث نا خشنودی، خشم و غضب آنها ئیکه رفتار نا پسند خود را زیبا می بینند و بهایی برای برابری و برادری انسانها قایل نیستند، وحتا با نقاب دین و مذهب خواهان تکرار تاریخ، اشک، خون، شکنجه و شهادت اند، میشود.

اما شما آرمانهای والای جناب محمد یوسف خان سیغانی را، که با خُلق خوش خویش خلق را شکار میکردند و شما با زبان تند و تلخ خود، چپ و راست و میانه را می کوبید و قریدار گل های تخییلی می تراشید، شاید باعث آزار روح آنمرحومی باشید.
من آنچه را که از ز بان آقای متین، گردانندۀ جرگۀ دیورند و تبصرۀ شما که با مداهنه و مدح آغشته بود و هر دو، چون مطربان م کروه می سرائید، به نظرم نا پسند آید، از فعل آن می پرهیزم و در من اثر گذارنیست، بحکم آنکه فعلی در شما، موافق به گفتار تان سراغ ندارم.
بیندیش و آنگه بر آور نفس ـ وزآن پیش بس کن، که گویند بس. با احترام

• افزودن جدید جستجو
• نظر ها

•   |86.33.130.xxx |2011-12-13 18:41:23 کریمی استالفی  - این اصل مقاله است که با پست بالا نسبت کدام مشکل تخ
  
  
  
  
  
  
  
  مداهنه و مدح ، در تبصرۀ آقای حسن امیری !! .
  
  نوشته : لطیف کریمی استالفی .
  
  جناب حسن امیری ! .
  تبص رۀ شما را در برنامۀ « چشم انداز » از طریق تلویزیون آریانا افغانستان ، به ارتباط مقالۀ « دُهل دیورند در جلسۀ لندن شکست » شنیدم . در آغاز چنان حدس میزدم ، که جناب شان در بارۀ زخم التیام نا پذیر خط دیورن د ، مرهمی در حد یک تحلیل علمی ، منطقی و حقوقی ، به دور از گرایشها ، سلیقه ها و مصلحت ها ، پیشکش خواه ند کرد . اما متأسفانه بر خلاف تصورم ؛ عیب ها را زیر بغل گرفتید و با بازی به واژه های رنگین و دلاویز ، با دُهل شکسته « بی سُر» نواختید .
  جناب محترم ! .
  با همه احترامی که بمقام آدمیت شما دارم ، مگر ن یش و نوش شما ناگزیرم ساخت ، با گلایه از چشمان درشت و قشنگ تان ، که به عینک ذره بینی ضرورت دارد و نتو انسته معنی و محتواء ، تفسیر و تعبیر مقاله را ، که در هیچ سطر آن به گفتۀ شما : افکار کودکانه و غرض آلود ، پوچ و میان تهی ، شرر اندازی و نقش خرابکارانه ، که اختلافات قومی و زبانی را ببار بیاورد دیده ن می شود . به مغز تان با امانتداری برساند ! . به گمان اغلب ، پای شما به عسل بند مانده بود و شهامت آنر ا نداشتید ، تا کسانیکه بواقعیت اختلافات قومی و زبانی را در جلسۀ لندن دامن زدند ، اسم می بُردید . تا برای ما ثابت می شد که شما یکجانبه قضاوت نمی کنید . اما دردمندانه باید گفت: که در بین قشر برتری خواه ما معمولاً اندیشه های معقول ، تبدیل به دستاویزی در جهت دستیابی سلطه جویان به اهداف سیاسی شان گردیده و بمجردیکه به اهداف شان نایل شدند ، آن اندیشه ها نیز مسخ می گردد . قسمیکه قضیۀ خط دیورند را این سیاس ییون گاهی گرم و گاهی سرد می سازنند ، تا به هدف نا میمون شان برسند . آری ... زمان برای ما حکم می کند ، تا خانه خود را با حصار سازیم و اجازه ندهیم هر رهگذری برای رفع ضرورتش ، درین بیغولۀ بی حصار وارد گر دد و این حق منست . بسیارما را گریستاندند ، دیگر اشکی در چشمان ما باقی نمانده ، بگذارید آن جغرافیای که طی سالهای متمادی ، همه دار و ندارم را به یغما برده و بخود اختصاص داده بشکنیم و آن زیر بنایی را ک ه با خون احداث می نمایند تغیر دهیم ، تا بار دیگر درد های تازه بوحود نیاید و روابط انسانها از صورت نفرت به صورت عشق بیکدیگر عوض شود ، هر قدر که شما بر من تهمت و افتراء می بندید آزادید ، اما خواهش من اینست که ، با تحلیل های غیرعلمی و غیر منطقی خود ، که یک آشوب دیگری بر پا می کند ، جداً بپرهیزید . بگ ذارید ملتی که عمری در خاک و خون نشستند ، با آمدن یک امنیت و حاکمیت نسبی فعلی ، نفسی راحت بکشند ، با این سرو صدا های ُپرغرض و پُر مرض و عدم توجه به شرایط زمان و مکان ، عامل باز دارندۀ گفتمان و گفتگو ها ی مطلوب نشوید و بعوض نزدیک ساختن ، فاصله ایجاد نکنید . آهنی را که موریانه خورد ، زنگ آنرا با صیقل نم ی توان بُرد . موضوع معاهدۀ دیورند در زمان خودش تأثیر گزار بود ، که با عوض شدن زمان ، دیگر مؤثریت خو د را از دست داده است ، اگر فشارها برداشته شود و به مردم اجازۀ استماع حقایق را بدهید ، بزودی دیده می شود که مسالۀ دیورند یک افسانۀ احساسی و یک اوهام عمومیت داده شده ی ، بیش نیست . من گاه گاهی به برخی از بزرگان چیز فهم خود می اندیشم و میگویم : چقدر جای تآسف است که ، چرا یکدیگر خود و واقعیت های جهان را درک نمی کنیم و نمی پذیریم . ما در جهان عقلانیت زنده گی می کنیم ، عقل حُکم می کند ، تا فارغ از نژا د ، زبان و جغرافیا ، برای یک زنده گی نوین ، مُرفه ، جمعی و انسانی ، در کنار هم بدون تنش ، بدون غرور کاذب و برتری جویی زنده گی کنیم . تمام مردم دنیا حق دارند ، تا سر نوشت خود را ، خود شان رقم زنند و ش ما این حق را از مردم صوبه سرحد پاکستان ، برای منافع یک مشت دلالان سیاسی می گیرید . مگر شما نوشتۀ جنا ب پژواک را که ادغام آنطرف دیورند را به پاکستان برضاء و رغبت و تصمیم ساکنین مناطق مطلوبه وانمود می سا زد ، نخوانده اید . آیا شما اطلاع ندارید که همین قوم بزرگ در جدایی مسلمانان از هند و تشکیل کشور پاکست ان رول مهمی داشتند . آیا سندی ارایه کرده می توانید که از تاریخ تشکیل پاکستان تا امروز، کدام یک از زع مای کشورمان بجز حق خود ارادیت ، ادعای حق مالکیت کرده باشند . آیا چشم های شما این پراگراف را در تاری خ مرحوم غبار ندیده ، که امان الله خان خود از دید و باز دید ها با سران قبایل اباء ورزید ، تا روابط ا ش با پاکستان خراب نشود .
  آیا این قسمت تاریخ را هم جعلی میدانید که ، در ریفراندوم یا همه پرسی « با پاکستان یا هند » خان عبدالغفار خان ، نگفت با افغانستان ، گفت « یا با پاکستان و یا کشور مستقل » . پس من و تو چگونه بخود حق می دهیم تا در امور و سر نوشت دیگران مداخله کنیم .
  چو کردی با کلوخ انداز پیکا ر ـ سر خود را به نادانی شکستی
  چو تیر انداختی بروی دشمن ـ چنین دان کاندر آماجش نشستی .
  آری جن اب امیری صاحب !. شما گفتید که چه ضرری در مدغم شدن آنطرف خط دیورند بشما عاید می شود . اما نگفتید که چ ه نفعی بما عاید می شود ؟ . شما که در پاکستان مدتی بودید ، آیا مدارس دیوبندی ، عقاید دیوبندی ، بازار پُر جمع و جوش اسلحه سازی و مواد مخدر شهرک « باره » را که پاکستان در طول این سالها با تمام قدرت نظامی خود نتوانسته گلیم آنرا جمع کند و شما بر ضد این بی بند و باری ها ، همین اکنون مبارزه می کنید ، آیا م یتوانید ، آنهمه سرکشان خود خواه را ، که همه ی شان مسلح هستند ، زیر چتر قانون افغانی بیاورید ! . آیا خبر ندارید که قسمت اعظم افسران بلند پایه اردو و سازمان جهنمی جاسوسی آی اس آی را قبایل آنطرف خط ، تشک یل داده اند و به هیچ عنوانی آنها حتا در یک همه پرسی ، حاضر به ادغام نمی گردند و احیاناً اگر چنین هم شود ، که لر و بر با هم یکجا گردند ، عقاید افراطی شانرا چگونه اصلاح خواهی ساخت ، آنها ئیکه سلاح را بم نزلۀ ناموس میشمارند ، بکدام منطق خلع سلاح شان خواهی کرد در کشوریکه یک قوم مسلح باشند و حاضر به خلع س لاح نگردند ، چگونه امنیت تأمین خواهد شد . و گذشته از همه ، آیا میتوانی از زخم زبان و عقده های روحی و روانی : پارسیوانان « دلنین بچی » هزرارگان « شیعه گان کاپر » و ازبکان « گلیم جم » که باعث خشم و نفرت اکثریت مردم افغانستان می شود و آنها را ناگزیر خواهند ساخت تا دست به اسلحه برده و کشور را به تجزیه بکشانند ، منصرف شان گردانی .
  جناب امیری و یاران عزیزش ! لطفاً با دور اندیشی ، هوشیاری و دقت نظر کامل ، بدون کژ راهه و بیراهه رفتنها ، نا ممکن ها را ممکن ساختنها ، درین مسیر گام بگذارید و بعوض کشور گشایی ها ، عقده گشایی ها ، بخاطر زندگی شرافتمندانۀ نسلهای آیندۀ مان ، در همین جغرافیای کنونی ، که ا قوام شریفش چون بوریای بهم بافیده شده اند ، اکتفاء و برای آوردن یک وحدت واقعی صادقانه برزمید . شاید ن فع کلی طویل المدت را با نفع جزیی قصیر المدت ، اشتباهاً دلیل آورده و راه یافتن به بندر کراچی را بهانه بیاورید . این معضله هم ، با تفاهم و همگرایی در زمان حاضر، مثل اروپا ، که تمام سرحدات شانرا باز س...
  • 0
  • 0

  پاسخ | بازگو

•   |161.52.14.xxx |2011-12-14 12:21:58 ناشناس
  خیلی زیبا ومعقول اما توآم با یک اشتباه ,وآن اینکه درزمان امان الله , پاکستان وجود نداشت امان الله , بخاطری باسران قبایل ملاقات نمی کرد تا باعث رنجش مقامات هند بریتانوی نگردد دیگر همه گل گفته اید ودر س فته اید خداوند به قلم وعمرتان برکات نازل فرماید
  • 0
  • 0

  پاسخ | بازگو

•   |125.237.96.xxx |2011-12-14 17:52:39 ناشناس
  
  لطفا این تبصره را نشر نه نمایید صرفا برای خوانش برادر دانشمند و فرزند کوهدامن زمینم تقدیم است.
  برادر عزیزم.
  من نویسنده مجرب نیستم تا زیبا بنویسم ولی صرفا حرف دلم را به قلم در می اورم.
  می ګوییند کسی بر ای تداوی مرضش نزد ملا صاحب رفت و تعویذی در بدل پولی دریافت داشت.
  حین خدا حافظی از حضرت ملا صاحب پرسی د. جناب ملا صاحب این تعویذ پرهیزی هم دارد ؟
  ملا صاحب در جواب ګفت:
  بلی لطفا پشک سیاه را هیچ ګاه به فک ر تان راه نه دهید.
  دهاتی بیچاره ګفت:
  اوه ملا صاحب چتی این نجس را به یادم دادید و ګرنه اصلا به یادم ه م نبود.
  من نمی ګویم شما درست نمی فرمایید ولی باور کنید با این نوشته های تان پشتون ها را بیدار و تشوی ق و متحد ساخته اید.
  فارسی شکر است از صد ها سال حافظ شیرازی ،سعدی ،و مولا نا در همه خانه های افغان چه پشتون چه تاجک به خوانش ګرفته می شد و همه زمامداران وقت به فارسی شیرین صحبت می کردند نه پشتو.
  استاد بزرګ خلیل الله خلیلی،استاد بیتاب،.محی ا لد ین انیس،
  عبد ا لهادی داوی و غیره پشتون بودند ، اګر قرار ب اشد که با این نوشته ها خدمتی به دری زبانان انجام دهید نتیجه معکوص و فرجام بدی دارد و وطن عزیز ما را به یک جنګ تمام عیار قومی سوق می دهید.
  مسعود شهید قهرمان ملی افغانستان باری در یک مجلس که درین باره ب رادری صحبت می کرد در جوابش ګفت :
  با این ګفته های نا عاقبت اندیشت اب به اسیای دشمن می ریزی این خواست اصلی پاکستان وایران است به لحا ظ خدا بس کنید .
  اګر قرار باشد که اثبات نماییم کی بر حق است همین سرزمی ن شمالی که من و تو کوهدامن زمینش می نامیم موطن اصلی اقوام پشتون یوسف زی است که بابر۸۰۰ نفر سران انها را به نام دعوت جمع و باز سر برید.و تمام این قوم را از بیخ و بن کشید .ساکنان فعلی قره باغ ،سرداربیګ ،قلعه مراد بیګ ، فرزه ترک،استالف،استرغچ ،رباط عرب به همین ترتیب همه ما .
  پس نباید به این چیز ها دام ن زد اګر پشتونی این کار را کرد یا از جهالت است یا از تعصب در هر دو صورت جواب انها خاموشی است ( و اذا خاتم هم جاهلونه قال سلام)
  وا لسلام
  فرید قره باغی
  • 0
  • 0

  پاسخ | بازگو

•   |83.94.232.xxx |2011-12-14 19:25:13 _basir
  az anjay ke malom meshavad shakhs amiri yak ansan khudkhva jah talab abnolvaqt ast az tabsera hayash malom mesha ke che azyan megoyad man az khudavand amedvaram ke ansan hay nadan mesl amiri va amsal anhara gong ba donya meyavard
  • 0
  • 0

  پاسخ | بازگو

نوشتن نظر

Your Contact Details:

نام:

ایمیل:  اعلام نکردناعلام کردن

Comment:

عنوان:

قالب نوشته:         -رنگ-آبی کمرنگسیاهآبیبنفشخاکستریسبزلیموییقرمز آلبالوییسرمه ایزیتونیزرشکیقرمزنقره ایآبی سیرسفیدزرد -اندازه-ریزکوچکمعمولیبزرگبسیار بزرگ

Message:

Security

کد آنتی اسپم نمایش داده شده در عکس را وارد کنید.

!joomlacomment 4.0 Copyright (C) 2009 Compojoom.com . All rights reserved."