به پیشواز: سمینار نقد و بررسی انتخابات افغانستان در لندن.

نشریهء سیاسی، فرهنگی، تاریخی و اجتماعی افغانستان

پیامها و گزارشات - نامــه هــای رســیده

نوشته شده توسط سعادت پنجشیری

چهارشنبه ، 2 دی 1388 ، 12:16

سعادت پنجشیری تدویراین سیمینار را به گردانندگان محترم کانون مطالعات و پژوهشهای خراسان، دانشمندان و محققین اشتراک کننده تبریک و تهنیت عرض میکنم.
آن فرزانه گانیکه بااحساس مسئولیت در برابر وطن، قبول زحمت کرده از گوشه و کنار جهان درین سیمینار اشتراک کرده اند، تا با "نقــد وبــررسی دومیــن انتخــابات ریــاست جمهـــوری افغـــانســتان" روشنی اندازی ملی و فراملی در دستگاه سیاسی جاری کشور که خیابان یکطرفه ا ی معمول را با ماشین لاری یکدروازۀ برعکس اشاره میروند، داشته باشند. و همینطوردر مورد راهبردهای فردای کشورمان تحقیق و نظر سنجی و چاره جوی بدارند که زحمات شان قابل قدر میباشد.

بلند کردن این فریاد اگر احیاناَ تا آخذه ی همه گوش ها نرسد، تا حدقه ی همه دیده ها کشیده نشود و یا اگر احیانا تاثیر قطعی تدریجی هم بجای نگذارد، و سرنوشت این دولت کاذب را تغییر ندهد، بازهم در ذات خود یک عملبا احساس تاریخی، مثبت و خیلی ارزشناک درین مقطع زمانی میباشد که از طرف فرزندان با دانش و خرد و بادرک و فرهیخته ی این خاک در اروپا دایر گردیده است.

شما میدانید در سرزمینیکه چراغ ها را بکشند. پنجره هارا ببندند. آراء مردم را بیشرمانه بدزدند. ارزشهای مدنی و حقوقی انسانی را تاراج کنند. دیگر جای چه اعتمادی برای مردم و مادروطن در قبال چنین دولت، رژیم وشرایطی باقی میگذارد؟

درین حال اگر شاعری نسراید و نویسنده ای نه نویسد. حقوقدان وجامعه شناسی صدا بلند نکند و انسان با احساس و متمدنی زبان از بیان و نگاه از اعتراض ببندد. ما (ملت) چشم به کدام خورشید و ماه و ستاره ببندیم؟

کدام اعجاز اللهی را درتغییر اراده های شیطانی انسانهای این زمین التجا کنیم؟

کدام اللهه را به کمک، و کدام کهکشانی را برای زیستن آرزو کنیم، تا از شرمندگی و دیده درای چنین افراد و مردمی، رهایی یابیم؟

اگر ما به ارزشهای اسلامی و انسانی و ملی خود پایبند نباشیم، نه تنها این 47 کشور که الان در کشور ما عملا حضور دارند، بلکه تمام دنیا هم بیایند مارا اصلاح کرده نمیتوانند. این قول معروف است که (دزدخانه خطرناکتر از دزد بیرون است). یا میگویند: ( بهراسید از مارهای آستین.)

شما دانشمندان یکبار دیگر صدای خاموشان وبی صداهای ملت مارا بلند کردید. شما در واقع از حنجره های آنها حرف زده اید و از پنجره های خانه های بی آفتابی آنها به بیرون نظر افگنده اید. شما ناله ی مردمی را مینویسید که آنها از هر سمت در بند اند. شما ازان مهر آیینان آزاده به سایه نشینان زبون پیام آورده اید. فاصله هارا تعریف میکنید. انگشتهای ذغالی را با نقطه های سیاه و داغ های ننگین نشان میدهید. آسمان فردا را پیشبین میشوید. از حضور ابرهای سیاه و رعد وبرق های احتمالی خبر میدهید. کوچه کوچه کهکشان زندگی را شناسایی میکنید. فاصله های شهر را تاده وجنوب را تا شمال و شرق را تا غرب در چشم واژه آشنا میکنید تا مگر گوشهای کر و چشمهای کور به آن توجه کنند......و یا شاید هم نکنند. مگر شما وظیفه ی انسانی و مسلکی خودرا انجام میدهید. شما شاعران نیستید. کنایه و ابهام نمیگویید. مگر شعور وسطوح جامعه و احوال و شرایط آنرا به مردم میگویید. افتخار به شماباد.

شما شاهد هستید و شاید هم هر روز ببینید که: این ملت مظلوم، این پابرهنه گان و شکم گرسنه گان بی خانه و بی پناه دیدند که چه کسانی لباس، نان و حق زیستن و زندگی را ازآنها سلب میکنند و باز با بی حیایی و |ر رویی هر چه مضحکتر و تمامتر حق رای آنهارا نیز میدزدند. و جهان نیز سکوت اختیار میکند. و نعرۀ دی....م...و..ک..ر... ا...س...ی که هنوز تا هفت طبقه ی زمین فرو میکشند گوشها را کر و زبان ها را لال و نظامهارا به سقوط مواجه کرده است، به همینقدر «مصلحت» اکتفا میکنند.

درین حال آنچه را که شما نبشتید و خواندید و پیرامون آن کنکاش کردید، اگر ازان طرح یا نتیجه ی مختصری (اوتلاین) یا( پایان نامه) استخراج کرده باشید و باز آن بیرون از دیوارها و پنجره ای تالار سیمنار نرود، موثریتی در خور توجه پیدا نخواهد کرد. برای آوردن این قوه به فعل بایستی آنرا به مقامات کشور های درگیر در افغانستان، رسما ارسال بدارید. و هم اگر لازم باشد به رسانه های خبری و موسسات اجتماعی افغانها در داخل و خارج کشور برای کسب حمایت و جلب تایید و پشتیبانی ازین نتایج سیمینار.

شما یقینن مشعرید که افغانستان بعد از سرقت آراء انتخابات و سوگند بر تعهد دزدی شان

برای اداره امور پنجساله ی دیگر، متأسفانه بیک مردابی مانند شده است که هرچه را دران بکاری میگندد. و بویژه نظریات و آرای سازندۀ شما و هر مرجع خیرخواهانه ی دیگر در فضای ارگ میپوسد. و حضور این دولتمداران بیمانند به سواران کشتی در مرداب نیست.

در چنین حال صدا و پیام شما که به خاطر فردای کشور و کسب توجه جهانیان به حل درست مسئله افغانستان است، برای مردم ما امید می بخشد در صورتیکه به گوش آنان و جهانیان برسد. زبانتان گویا و قلمتان رسا باد.

شاد و پیروز و باهم باشد.