حلول سال 1389 را به همه هوطنان ستمکشیده وغمدار کشورم تبریک می گویم. به ایشان سال صلح و امنیت استدعا می نمایم. مردم افغانستان ازدیرین زمانه ها، روز اول سال نورا، بنام میله ی نو روز، روز دهقان، یا جشن دهقان تجلیل کرده اند. درولایات مختلف کشوراز هفته ها پیش از روز اول سال آمادگی میگیرند: لباس نو میدوزند، هفت میوه و غذا های گوناگون می پزند. دهقانان در آن روز، بهترین پیداوار و داشته های خود را به نمایش می گزارند.

زنان شال های نو به سر می کنند. به تپه ها و سبزه زار ها سبزه لگد و میله میروند. البته بنابر عنعنه و آب وهوا درهر ولایت، شکل برگزاری جشن ها، میله ها و خوشی ها متفاوت است.باید گفته شود، که این سالهای خون وآتش دردسرهای زیاد فردی واجتماعی برای مردم بارآورده وامکان وفضای سروروشادمانی را ازایشان گرفته است. جشن ها، میله ها و خوشی ها به اصطلاح به زمانی بی غمی مطرح بود. سوگمندانه بعد از گسترش بال های نامیمون واپسگرایان به کشور، ملوک الطوائفی وفرهنگ غنیمتگیری ؛ یعنی اخاذی، مافییایی، گروگانگیری مسلط شده است.

خنده از لب های مردم رخت بر بسته است. ملیونهاتن خواب لباس نو را نمی بینند. سفره ها از نان تهی شده است. مردم بی نوای ما به جای غذا نگرانی، دل واپسی، دلهره و اندوه میخورند. به عوض آب صحی، اشک چشم یتیمان و بیوه زنان وخون دل خویش را می نوشند. بجای لباس کفن می پوشند. به عوض ساختمان منزل قبر می کنند. به جای میله ها وجشن ها، به ماتم سراها و عزای عزیزانشان گردهم می آیند. عاید شان ازگداییِ ملی و بین المللی تاءمین می گردد. پناه گاهشان تولید و استفاده ی مواد مخدر گردیده است. با احساس ژرف آن همه درد ها و رنج های کشور، به پیشوازسال نو، وطنپرستان راستین گردهم آمده در نهضت فراگیر دمکراسی و ترقی افغانستان و حزب متحد ملی افغانستان وحدت نموده اند.

توقع میرود، که در این بهار با سایر جزایر جدا شده از پیکرحزب دموکراتیک خلق افغانستان (حزب وطن) نیز وحدت تاءمین گردد، تا خادمان صدیق مردم افغانستان، از نگاهِ چونی و چندی نیرومندتر گردند و وعده ی وصل نزدیکتر شود.تجلیل از روز اول سال و به ویژه انتخاب این موقعِ زمان ؛ یعنی، اول بهار دلالت به فرهنگ پر بار با معنا و منطقی مردمان سر زمین آریانای کهن می نماید. در بهار است، که همه رستنیها و زمین از پژمرردگی وخزان زده گی و خواب ژرف زمستانی برمی خیزد و جان تکان میدهد. آب، علوفه و غذایی زنده جانها را به ارمغان می آورد. درختها با شکوفه چراغانی می شوند. وطبیعت وچرخ اجتماعی انسان را به آغازجدی ترفرامی خواند.

اگربه رسم ورواج مردمان مختلف دراین روز توجه کنیم چند عنصرمشترک مشاهده می شود: آب نشانۀ پاکیزگی آیینه نشانۀ خودشناسی وتوجه به امکانات خود و هفت میوه نشانۀ استفاده از طبیعت برای توانمندی انسان وسبزی نشانۀ باوربه رویش وامثال آن.

بنابرآن منطقی و سزاوار است، که آغاذ بهار روز اول سال نو باشد. چنانچه به اساس همین اهمیت تاریخی و عقلانی باید باشد، که بنا بر پیشنهاد آذربایجان وپشتیبانی افغانستان، ایران، تاجیکستان، ترکمنستان وچندکشوردیگر درفبروری سال 2010 مجمع عمومی ملل متحد روزبیست ویکم مارچ را به حیث نوروز وروز جهانی پذیرفت. یعنی نوروز ـ سر از سال 1389 ـ به مثابه ی جشن جهانی شناخته شده است و ثبت گردیده است.صرف نظرازآن که قراین وشرایط کنونی ملی وبین المللی ورشد قضایا تا چه حدی به خوش بینی مجال می دهند، آرزوآن است که سال پیشرو را، سال صلح، امنیت و سال پرمیمنت به مردم کشورخود آرزوکنیم.

هدایت حبیب

18 مارچ2010

• جستجو
• نظر ها

•   |77.6.153.xxx |2010-03-23 15:40:37 فتح
  آقای هدایت حبیب !
  شما خو به اصول و پرنسیپ های حزبی بخوبی آشنایی و بلدیت دارید . احیاناً اگر شکوه ، شکایت و انتقاد و پیشنهاد دارید بهتر است تا مقامات بالایی را که در مرکز کشور قرار دارنددر جریان قرار بدهید. تا ملامت و سلامت معلوم شود . از سلامت تقدیر و ملامت را ابتدا توصیه در غیر آن از صفوف خود دور نمایند .
  مگر این شیوه ای را که شما در پیش گرفته اید و راز داخلی را گاهی به آریایی ( که در مقابل نه ضت فراگیر و متحد ملی نه تنها چندان علاقمندی ندارد بلکه در فکر تخریب است ) و گاهی هم به سایت وزین خاو ران می فرستید.
  به نظر من این کار و این شیوه دامن خودرابالاکردن است .

تنها کاربران عضو شده می توانند نظر ارسال کنند!

!joomlacomment 4.0 Copyright (C) 2009 Compojoom.com . All rights reserved."