يادی از رادمــردی مبارز و متعــهد به منــافع وطــن ومـــردم

نشریهء سیاسی، فرهنگی، تاریخی و اجتماعی افغانستان

کی کیست - شخصیت هــــای مـــلی، ادبـــی و تــاریخـــی

نوشته شده توسط احمد "سعيدي"

سه شنبه ، 22 تیر 1389 ، 13:38

يادی از رادمــردی مبارز و متعــهد به منــافع وطــن ومـــردم درود بي پايان به همه مبارزان راه حق عدالت و انصاف
امروز سه شنبه به يادبود راد مردی تعداد از علاقمندان گرد هم ميايند که در سال 1299 هجری شمسی در بلخاب واقع در جنوب ولايت مزار شريف در يك خانوادۀ روحانى ديده به جهان گشوده جا دارد آن راد مرد آهنين مبارز نستو و راستين عليه استبداد و استعمار خطاب كرد.

از شهيد سيد اسماعيل بلخی يادبود بعمل ميايد وی مرد وارسته و دانشمند و نيکنامی بود، مجهز با سلاح بيان و قلم باور مند به مبارزه و عدالت باور مند و آزادي و انصاف شهيد سيد اسماعيل از همان آغاز مراحل فراگيری دروس مدرسه، شاگرد وارسته و محبوب همگان بود. وی نهايت بی تکلّف و ساده پوش و سخی بود. چنانچه در همه عمر پول و ثروتی نيندوخت و با ثروت دانش، صداقت، قناعت و ديانت تا اخير زنده گی کرد. مهمتر اينکه موصوف در طول دوران مدرسه هيچگاه از آنچه در جهان اسلام مى گذشت غافل و بيتفاوت نبود، بلکه منحيث يک مسلمان متعهد احساس مسؤوليت ميکرد و در هر موردی از تغييرات و انکشافات كنجكاوانه می انديشيد. روزگارى كه سايۀ شوم استعمار و استبداد کهن همه جا را فراگرفته بود، وی آگاهانه اوضاع اجتماعی-سياسی را تحليل مى نمود و تاريخ ملتها و نهضتهاى اسلامى را مطالعه ميكرد و در بالابردن سطح شعور سياسى و انديشه مكتبى خويش در جهت مبارزه با فعاليتهاى ضد استعمارى سعی وتلاش مينمود.

سيد اسماعيل بلخی بعد از فراگيری علوم متداوله در مدارس دينی از جملۀ اولين کسانی بود که هستۀ مقاومت را در مقابل حکومت وقت کشور (سلطنتی) تشكيل نمود. وی با سخنرانيها و خطابه هاى آتشين خود در هرات چلوصاف رسوايى دولت وقت افغانستان را از آب کشيد و توانست توجه اقشار مردم و روشنفکران جامعه را عليه مظالم دولت آن زمان جلب نمايد. و اين باعث گرديد تا صدای آزادی خواهی در هر گوشه و کنار بلند شود و موجبات سراسيمگی دولت وقت را فراهم سازد.

دولت وقت برای وارد نمودن فشار و وضع قيودات بر سيد اسماعيل بلخى، او را ممنوع الخروج اعلان كرد. تا اينکه بالاخره بعد از گذشت 8 سال توانست اجازه مسافرت را بخارج از شهر کسب نمايد.

علامه سيد اسماعيل در سال 1323 ش از هرات وارد مزار شريف گرديد. حدود چهار سال در اين ولايت به سر برد و به ارشاد و تبليغ پرداخت و تشكيلات "مجتمع اسلامى" را سر و سامان بخشيد و مسئوولان و معاونان كميتۀ ولايتی را به اين مجتمع معرفى كرد.

علامه بلخى در سال 1327 هجری شمسی بنا به دعوت جمعى از اهالى كابل وارد اين شهر شد. وی با ساير همسنگران رهبری كميته مركزى ((حزب كميتۀ ارشاد)) را که خود بحيث رهبر اين حزب تعيين شده بود، در چند اول ملاقات کرد و در مورد راهبرد های بعدی اين حزب و پلان قيام عادلانه تصاميم مهمی را اتخاذ کردند.

پس از قيام 1329 از مجموع كادر های بلندپايۀ اين حزب، هفت نفر در امان ماندند. برخى مفقودالاثر و عدۀ يکجا با علامه بلخى در نوروز 1330 ش (دو روز پس از قيام 1329) دستگير و راهى زندان شدند. آنها حدود 15 سال در بدترين و سياهترين زندانهاى ستم شاهى به سر بردند تا اينكه در دوران صدارت محمد يوسف خان در سال1343 به اصطلاح در دوران بازگشت به دموكراسى از زندان رها شدند بلخي بزرگ از جمله 48 سال عمر پر بهاي خود 15 سال را در زندان و 32 سال را در تبعيد و فراق سپري كرد.

شهيد سيد اسماعيل بلخی 75 هزار شعر حماسى، سياسى، اخلاقى، عرفانى را در زمان زندانی بودنش سرود كه برخى از آن اشعار زير نام "ديوان بلخى" و جزوات ديگر به چاپ رسيده است.
درينجا به حسن اختتام يکی از اشعارش را بنام چکامۀ حماسی طور نمونه تقديم خوانندگان مينمايم:

چه نام است اینجا

حاجتی نیست به پرسش که چه نام است اینجا

جهل را مسند و بر فقر مقام است اینجا

علم و فضل وهنرو سعی و تفکر ممنوع

آنچه در شرع حلال است حرام است اینجا

ریش زاهد قلم منشی و فرم افسر

حلقۀ حذب جوانان همه دام است اینجا

می آزادی و وحدت نرسد از چه به ما

مستبد شیخ صفت دشمن جام است اینجا

ما به سر منزل مقصود چسان راه بریم

راهزن رهبر و خس دزد امام است اینجا

فکر مجموع در این قافله جز حیرت نیست

زانکه اندر کف یک فرد زمام است اینجا

مگر از صحنۀ بستان طبیعت دوریم

پخته شد میوۀ هر کشور و خام است اینجا

ما از این مدرسه ناکام روانیم چرا

کامجویان همه در جستن کام است اینجا

بردگان سر خوش و آزاد به هر جا امّا

ملتی بر در یک شخص غلام است اینجا

دیگران را به فلک سبقت دانش بدوام

رفتن ما به عقب هم به دوام است اینجا

بلخیا نکبت و ادبار ز سستی پیداست

چارۀ این همه یکبار قیام است اینجا

هرچند اين شخصيت حماسه ساز به تاريخ 24 سرطان 1347 ظاهراً از ميان ما رفت، اما کارنامه ها، مبارزات برحق و صدای عدالت خواهی اش همچنان بر دل درو ديوار و بر دل صفحات زرين تاريخ اين کشور همچنان نقش بسته است.