یک روز گرم تابستان بود وگرمی هوا، حد ومرزی نمی شناخت. افراد خانواده یی که سال های زیادی را در خدمت مردم محلۀ خویش بودند، انتظار چشم به جهان کشودن پسری را که سپس نامش را "نیک محمد" گذاشتند، می کشیدند.
 نیک محمد در سال 1315 هجری - خورشیدی درسرزمین دلیر مردان " لوی پکتیا " در شهر زیبای گردیز پا به عرصۀ وجود گذاشت و نخستین شکوفۀ بهار زنده گی خانواده اش به شکفتن آغازید.

نیک محمد، دوران کودکی را در دامان خانوادۀ عالم، دین دوست و با معرفت خویش سپری کرد وبزرگ شد. چون خانواۀ وی از - جمله پدر کلانش محمد رسول خان- صاحب مدرسه بود، جهت تربیت سالم تشنه گان علم ودانش وخداپرستی، شب وروز تلاش می ورزید. نیک محمد در سایۀ آموزش پدر از نور علم ومعرفت واساسات اسلامی بهره مند شد وتحت آموزش های دینی پدرش، تربیت یافت. پدرش که زیر نظر پدرکلانش آموزش دیده وتربیت یافته بود، تا پایان عمردرجمع استادان برجستۀ لیسه "عبدالحی گردیزی" ایفای وظیفه نمود.

خانوادۀ وی سخت علاقمند بود تا این کودک به مدارج بلند وعالی علم ودانش دست یابد؛ چنانچه هنوز 9 بهار عمرش را سپری ننموده بود که امتحان سویۀ صنف چهارم را مؤفقانه سپری نمود وبه صنف چهارم مکتب عبدالحی گردیزی شامل شد.

 روزی وزیر معارف وقت( علی احمد پوپل) جهت بازدید از وضعیت معارف در پکتیا، ازاین لیسه دیدن نمود واز وی که هنوز در صنف چهارم بود، سؤالاتی را مطرح کرد. نیک محمد به همه سؤالات وزیر معارف، پاسخ درست ارایه نمود. وزیر معارف در حالیکه ویرا ستایش کرد به مدیر مکتب گفت:" این طفل خیلی ذکی وبیدار است. از وی باید خوب مراقبت شود" وزیر معارف در همان ساعت،بنا بر ذکاوتش به وی تخلص گردیزی را گذاشت وبه دیگران اذعان داشت که این طفل روزی چون عبدالحی گردیزی دانشمند به بار خواهد آمد.

 وی مرد معارف دوست بود وبه زراعت وبذر گری علاقمند ی زیاد داشت. نیک محمد نیز بعد از آنکه آمادۀ دوره فراگیری گردید، با لاثر تشویق خانواده به آموزش رشتۀ زراعت روی آورد. در دوران نوجوانی به کمک خانواده اش، راهی کابل شد. بعد از آنکه دورۀ متوسطه را در لیسۀ زراعت کابل مؤفقانه به سر رساند، شامل داشکدۀ زراعت دانشگاه کابل شد. در سال 1343 به حیث اولین فرد پکتیاوال به طور داوطلبانه برای سپری نمودن دورۀ عسکری، شامل دورۀ احتیاط گردید. دورۀ احتیاط عسکری را که در آنزمان، بزرگترین وجیبۀ هر فرد افغان به ویژه جوانان به شمار می رفت، با شهامت ودلیری کم نظیری سپری نمود. بعد از دورۀ عسکری، به اساس علاقمندی شخصی ونیاز به ظرفیت ها وتوانمندی های کاری و تخصصی به حیث مدیر مکتب زراعت وتخنیک در کانال ننگرهار مقرر شد. همچنان شاد روان جلال در پست های مهم دیگر همچون مدیر عمومی زراعت وآبیاری ولایت پکتیا، آمر عمومی زراعت وآبیاری ولایت های فراه ونیمروز، مدیر عمومی ترویج در مرکز وزارت زراعت با اندیشۀ بلند خدمتگزاری وسربلندی به مردم وجامعۀ خویش وصداقت ایمان وامانت داری، ایفای وظیفه نموده بود.

نیک محمد جلال در سال 1349 با نایل آمدن واخذ بورس تحصیلی ماستری درترویج زراعت بعد از گذراندن امتحان موفقانه با استفاده ازبورس "فول برایت"، راهی ایالات متحدۀ امریکا شد وبا فرا گیری شیوه های بهتر ترویج زراعت در دانشگاه" وسکناس "سند ماستری را از آن دانشگاه، مؤفقانه به دست آورد.

 نیک محمد نظر به لیاقتی که در فراگیری درس ها داشت،" دانشگاه وسکناس" زمینۀ دستیابی به سند دوکتورا را به وی فراهم ساخت ودر حالیکه بیشتر از نصف کریدت ها را گرفته بود، حکومت وقت افغانستان اجازۀ ادامۀ تحصیل را برایش نداد.

بعد از عودت از امریکا به حیث رییس زراعت وآبیاری حوزۀ شمالغرب مقرر گردید. دورۀ کار خویش را در حوزۀ شمالغرب با پشتکارو طرح ابتکارات تازه در راه بهبود وانکشاف زراعت سپری نمود.

بعد از دورۀ مؤفقانۀ خدمت در حوزۀ شمالغرب به حیث رییس ترویج وبعد تر به حیث رییس ارزیابی وزارت زراعت مقرر گردید.

از سال 1354 هجری - خورشیدی تا سال 1357 به حیث رییس عمومی پروژۀ انکشاف پکتیا اجرای وظیفه نمود. موصوف با توجه به انجام خدمات ارزنده، در جریان پیشبرد وظایفش در ولایت پکتیا تلاش های زیادی را به خاطر آبادانی، سرسبزی وانکشاف زراعت به ویژه در بخش حفاظت وتوسعۀ جنگلات لوی پکتیا به خرج داده است.

سلیم کندزی معیین وزارت زراعت، دورۀ خدمات پر بار وپر از افتخارات گردیزی را در وزارت زراعت ستوده، ویرا یک متخصص مؤفق و کامیاب در ساحۀ کاری اش می داند. وی از نو آوری ها وابتکارات شادروان نیک محمد جلال گردیزی یاد نموده علاوه کرد که وی همیشه در صدد پیدا کردن چیز های نو در ساحۀ زراعت بود.

وی یکی از خاطرات گردیزی را از قول خودش چنین بیان داشت:" زمانی که در امریکا به سر می برد، تخم اصلاح شدۀ نوعی از جواری را که بیش از حد معمول بزرگ بود، می خواست به افغانستان بیاورد وآنرا ترویج دهد؛ اما متأسفانه به علت عوامل مختلف که شاید منابع زراعتی آنکشور اجازه نمی دادند، مؤفق به آوردن آن نشد. کندزی یکی از ویژه گی های زنده گی ویرا به "عبدالوکیل خان" وزیر زراعت دورۀ داوودخان مشابهت می دهد که عبدالوکیل خان نیز به آوردن تخم ونهال انواع میوه جات از جمله سیب از کشور های غربی به افغانستان، تلاش می کرد."

 سلیم کندزی از تعهد وامانت داری گردیزی در برابر مردم ووطنش به نیکی یاد نموده اذعان داشت که تا آخرین لحظۀ حیات پر بار خویش در فکر آبادی وسر سبزی وطن بود."

شادروان گردیزی بر علاوۀ انجام کار های مسلکی زراعتی، خدمت بزرگی را در پیاده نمودن برنامه های اصلاحات اداری مرحلۀ اول PRR مرحلۀ دوم PAR و مرحلۀ سوم رتب ومعاش در وزارت زراعت به همکاری کمیسیون مستقل اصلاحات اداری وخدمات ملکی انجام داد. وی منحیث مشاور کاردان وفعال، لحظه یی در راه خدمتگزاری به مردم واحیای زراعت کشور غفلت نورزید وهمواره در پی آن بود تا وضعیت تشکیلاتی این وزارت بهبود یابد وطرح های جامع ومؤثر برای باز پس گیری واحیای زنده گی دهقانان رنجدیده این کشور به عمل آید.

نیک محمد جلال دوران پر بار علمی وتخصصی خویش را توأم با افتخارات سپری نمود. وی به عنوان یک خدمتگار صادق کشوراز شخصیت چند بعدی برخوردار بود و علی الرغم آنکه منحیث یک شخصیت بزرگ علم واندیشه درعرصۀ زراعت تبارز نمود، یک انسان دیندوست، ترقی خواه وخواستار انکشاف متوازن جامعه در پرتومقدسات و ارزش ها ی اسلامی بود.

نیک محمد جلال همزمان با ظهور کمونیست ها درهفت ثور 1357 به علت متقی بودن وخدا جویی ودیندارییش، از سوی زمامداران آن وقت راهی زندان پلچرخی شد.

شاد روان نیک محمد جلال تا سال 1359 در زیر چکمه های آهنین کمونیست ها وفضای آکنده با ظلم وستم آنان، مظلومانه مورد شکنجه قرار گرفت واما با شهامت و جسارت تمام در برابر دژخیمان نا بکار از پا ننشست.

 وی زنده گی در غربت وآواره گی را نسبت به خدمت در نظام کمونیستی ترجیح داده وعازم کشور آلمان گردید.از سال 1360 تا سال 1368 در انستیتوت بین المللی در شهر "کولم" آلمان به حیث استاد زراعت اجرای وظیفه نمود.

 در سال 1369 تا سال 1379 در موسسۀ رفاه عامه در شهر کولم آلمان به حیث آمر زراعت ایفای وظیفه نمود. در حین اجرای وظیفه در مؤسسۀ رفاه عامه به موافقت آن موسسه، از سال 1376 الی فیصلۀ ملل متحد در شهر بُن آلمان در کابینۀ دولت جمهوری اسلامی افغانستان ( ائتلاف شمال) به حیث وزیر زراعت فعالیت داشت.

 آنچه شخصیت ویرا بیشتر ارجمندی وارجحییت میدهد، همانا مبارزات آزادیخواهی وسیاسی وی در طول دوران جهاد مقدس در برابر اهریمن وهیولای ضد آزادی بود. با وجود آنکه تا آخرین رمق حیات به هیچ حزب، تنظیم وسازمانی وابستگی نداشت، فقط بخاطر رضای ذات اقدس الهی، عشق به مردم ووطن، صدای اعتراض آمیز افغانهای مهاجر اروپا را رهبری کرد واین صدا تا بیکرانه ها وبخش اعظم جهان از برکت مبارزات وی، طنین انداز بود. وی با راه اندازی تظاهرات، پخش ونشر اوراق تبلیغاتی، سخنرانی در مجامع بین المللی از جمله پارلمان مصر، ملل متحد وغیره تریبون های جهان، همواره حقانیت جهاد افغانها را به گوش جهانیان رسانید. وی آنچه از طریق معاش به دست می آورد، صرف همین فعالیتها می نمود.داماد وی محمد لطیف رسولی سابق رییس نشرات وزارت زراعت می گوید :"زمانی که کتابچۀ یاد داشت هایش را ورق میزنیم در بالای صفحۀ کوچک آن میخوانیم: "من شیفتۀ خدمت ام نه تشنۀ قدرت!"

گردیزی از سال 1383 تا زمان مرگش به حیث مشاور در وزارت زراعت، ابیاری ومالداری با افتخارات ماندگار وارزوی شگوفایی وسربلندی مردم ومیهنش کار نمود.

 شادروان نیک محمد جلال گردیزی در طول 75 سال عمر پر بار خویش، خدمات ارزشمند وبه یاد ماندنی را در عرصۀ باروری ورشد وانکشاف زراعت کشور انجام داد که حلقات علمی واکادمیک کشور از خدمات گرانمایه وجاودانۀ آن با افتخار وسر بلندی یاد نموده این افتخارات را جاودانه وماندگار خوانده اند.

روحش جاودانه شاد باد

وفردوس برین نصیبش باد

• افزودن جدید جستجو
• نظر ها

نوشتن نظر

Your Contact Details:

نام:

ایمیل:  اعلام نکردناعلام کردن

Comment:

عنوان:

قالب نوشته:         -رنگ-آبی کمرنگسیاهآبیبنفشخاکستریسبزلیموییقرمز آلبالوییسرمه ایزیتونیزرشکیقرمزنقره ایآبی سیرسفیدزرد -اندازه-ریزکوچکمعمولیبزرگبسیار بزرگ

Message:

Security

کد آنتی اسپم نمایش داده شده در عکس را وارد کنید.

!joomlacomment 4.0 Copyright (C) 2009 Compojoom.com . All rights reserved."