چــه غلط‌هــايي كــه كــرديم؛ انتخــابــات تقــلبي را پــذيــرفتيــم

نشریهء سیاسی، فرهنگی، تاریخی و اجتماعی افغانستان

مقـــــــالات - ســـــیاسی

نوشته شده توسط محک

يكشنبه ، 18 بهمن 1388 ، 20:19

چــه غلط‌هــايي كــه كــرديم؛ انتخــابــات تقــلبي را پــذيــرفتيــم بدتر از آن، به عبدالله عبدالله این فکر را القاء کردیم که از نامزدي اش حمایت نمی‌کنیم و باعث شد که او هم از شرکت در دور دوم انتخابات صرف نظر کند. با رياست جمهوري داکتر عبدالله، افغانستان شانس بهتری را برای یک آغاز تازه می‌داشت. بسیاری‌ها می‌گویند که آقای عبدالله یک غیر پشتون است و نمی‌تواند افغانستان را اداره کند. خوب، آن‌ها عادت داشتند که بگویند که یک غیر سنی نمی‌تواند عراق را اداره کند. غیر پشتون‌ها 60 درصد مردم افغانستان هستند و اکنون زمان آن‌هاست تا شانسی برای حاکمیت می‌داشتند.

روزنامه‌ي وال استريت ژورنال، در مطلبي نوشته است بدون ايجاد يك حكومت قابل اعتماد، چرا باید 30 هزار نظامی بیشتر امریکایی بفرستیم تا این کشور را به دست بدترین عناصرش تحویل دهیم.

نويسنده‌ي اين مطلب نگاشته است: «ما به سرعت به سوی بدبختی در افغانستان روان هستیم. ما در لبه‌ی پرتگاه و باخت در این کشور هستیم. لازم نیست بگوییم چقدر جان عزیزان، مردان و زنان جوان ما در این کشور گرفته شده است.

بین سال‌های 2002 تا 2006، من فقط پیشرفت را در این کشور می‌دیدم. افغانستان به هیچ وجه سویتزرلند نمی‌شد؛ اما در راه و مسیر تبدیل به یکی از کشورهای در حال توسعه بود.

اما از سال گذشته تا کنون، ما در چندین مرحله، گزينه‌هاي غلطی داشته ايم؛

اول، انتخابات تقلبي را پذيرفتيم. بدتر از آن، به عبدالله عبدالله این فکر را القاء کردیم که از نامزدي اش حمایت نمی‌کنیم و باعث شد که او هم از شرکت در دور دوم انتخابات صرف نظر کند. با رياست جمهوري داکتر عبدالله، افغانستان شانس بهتری را برای یک آغاز تازه می‌داشت.

بسیاری‌ها می‌گویند که آقای عبدالله یک غیر پشتون است و نمی‌تواند افغانستان را اداره کند. خوب، آن‌ها عادت داشتند که بگویند که یک غیر سنی نمی‌تواند عراق را اداره کند. غیر پشتون‌ها60 درصد مردم افغانستان هستند. اکنون زمان آن‌هاست تا شانسی برای حاکمیت می‌داشتند.

ريیس جمهور اوباما می‌گفت: " ما یک حکومت‌داری خوب، کاهش فساد مالی، و حمایت از حقوق افغان‌ها را اعم از زن و مرد اعاده می کنیم." خوب، تحقق این وعده‌ها از چه زماني آغاز می‌شود؟

اشتباه دوم، زمانی بود که آقای اوباما تصمیم گرفت نظامیان بیشتر به این کشور بفرستد، در حالی که وقت کمی را فکر کرد تا توضیح دهد این نظامیان چه باید بکنند. آیا مشکلات امنیتی بهترین راه پاسخش از راه نظامی و اقدامات نظامی است و یا بهتر می‌توانیم از راه اهرم‌های قبیله‌يی و حکومت‌داری خوب به این مهم نايل شویم؟

مشکل سوم، در مورد جدول زمانی است که آقای اوباما و جنرال مک کریستال تنظیم کرده اند تا ارتش ملی افغان به پای خود بایستد، چنانچه فرماندهان نظامی در جنوب افغانستان تخمین می‌کنند که حداقل سه سال برای تقویت ارتش افغانستان ضروری است و زمان زیادتری هم برای ایجاد پولیس و تقویت آن. چرا آقای اوباما بر خروج نظامیان در جولای 2011 اصرار دارد که ارتش ملی امنیت اش را خود به عهده گیرد؟

اشتباه چهارم، هفته ی گذشته بود که ما باز به جهت پاکستانی شدن پیش رفتیم. ما متعهد شدیم که به آن‌ها کمک‌ها و حتا طياره‌هاي بي پيلوت دهیم. حتا با این که آن‌ها امسال هیچ حمله یی را علیه طالبان در مناطق قبایلی انجام نداده اند.

پنجم و بدترین آن‌ها، به نظر می‌رسد جنرال مک کریستال به شورشیان جرأت بیشتر می‌دهد و پیشرفت‌های افغان را عقیم می سازد. جنرال ما به فایننشیال تایمز در هفته‌ی گذشته گفت: طرح فعالی برای آوردن طالبان به میز مذاکره است تا پاکسازی مناطق افغانستان از شورشیان.

وی یک اشتباه دیگر هم دارد که به پاکستان، که پناهگاه طالبان را مهیا کرده است، به حیث یک تسهیل کننده‌ی گفتگوها می‌نگرد. در حالی که بیشتر افغان‌ها پاکستان را به حیث کشوری می‌پندارند که در بی ثبات سازی افغانستان نقش عمده ای داشته است. وی عربستان سعودی و امارات متحده ی عربی را به حیث محل گفت وگوها انتخاب کرد در حالی که این دو از منابع کمک کننده‌ی اصلی به شورشیان و هراس افگنان بوده اند. مک کریستال اظهار داشته که گلبدین حکمتیار، به احتمال زیاد معامله و مذاکره مي کند.

حکمتیار کسی است که به افراط گرایی مشهور است و زمانی که در دانشگاه کابل بوده، به صورت دختران در دهه ی 70 میلادی اسید پاشیده است. وی در فهرست تروریستان بین المللی قرار دارد و باید دستگیر و یا کشته شود ـ نه این که با آن‌ها مذاکره شود.

با این حال خوشبختانه برخی از مقام‌هاي هستند که هنوز واقعیت‌ها را دیده و آن‌ها را گوشزد می‌کنند. به عنوان مثال کارل آیکن بيری، سفیر امریکا در افغانستان و جنرال متقاعد، به هیلاری کلینتون، وزیر خارجه، در ماه نوامبر گفته بود که نظامیان بیشتر به شورش و هراس افگنی پایان نمی‌دهد تا زمانی که پناه‌گاه های آن‌ها در پاکستان وجود دارد.

سفیر امریکا پیشنهاد کرده بود که دولت باید بیشتر بر مسايل توسعه (برق، آب، و معارف) سرمایه گذاری کند و حکومتداری خوب. از آنجایی که این امور مسیر صحیح با ثبات سازی در کشور است. زمانی که کارل آیکنبری تقاضای 2.5 میلیارد دالر برای بودجه جهت انکشاف، توسعه و حکومتداری در تابستان گذشته تقاضا کرده بود، این تقاضا رد شد. اما افزایش نظامیان، احتمالا 10 تا 20 برابر بیشتر هزینه دارد.»