پارلمان نقطه عطفی برندانم کاری؛ یاسازش های پنهانی؟

نشریهء سیاسی، فرهنگی، تاریخی و اجتماعی افغانستان

مقـــــــالات - ســـــیاسی

نوشته شده توسط نوراحمد رجاء

يكشنبه ، 6 ارديبهشت 1388 ، 11:57

Noor Ahmad Reja بنام خدای یکتا وبی همتا

سحر میگفت بلبـــل باغبان را
در این باغ جزنهالی غم نروید

به پیری میرسد خـاری بیابان
ولی گل تا جوان گردد بمیرد (؟)

خواستم که رسالت نویسندگی ام را زیرپاگذارم؛ روی ندای وجدانم سرپوش سکوت راحاکم سازم؛ عقل وهوش چشم وگوشم را شخصیت وحیثیتم را؛

آدم و تراوش آدمیت را بکودال معامله بی تفاوتی درطاق ورواق وگوشه وکنار اجتماع ومردمان؛ همان اجتماع مسخ شده وهمان مردم وملت تحقیر شده بدست فرمانروایان حاکم و نمایندگان پارلمان را بکناری نهم واصلا وقطعا حرف وکلامی استدلال وپیامی را بعنوان نمایندگان پارلمان کشورم ننویسم.

ننویسم ونمینویسم ونخواهم نوشت که عملکرد سازشکارانه عده نمایندگان درپارلمان به بهای هر آنچیزی را که بدست آورده باشند؛ ارزش انسان بودن وانسانیت؛ ملاک مردی ومردانگی وجوانمردی و وطندوستی را درگرو امتعه ویاهرنوع وعده وعیدی لعل وجواهر وگوهر وگهری؛ جوهره زندگی را به سنگ وننگ ورنگ بدنامی معاوضه داشتند.

اما تپش های دل؛ اندیشه متحرک وسرکش وبیقراری های وجدان وفریادی که همیشه برد باری وصبر وحوصله مندی را از لوح وجودم میرباید؛ سبب گردید که نوک قلمم را برپشت تریبون حقیقت درمقابل بلندگوی رسانه ها قرار بدهم وطشت رسوائی وبدنامی ونامردی وگدایی وگداصفتی وملت فروشی لکه های ننگ عده از نمایندگان را که تحت نام نماینده؛ نام نیک نمایندگان محترم را خدشه دار وملوث ومردار ساختند به بحث بگیرم وبقول فرخی که:

از فــــــراوان تپش غم که مرادردل بود
گفتی اندر دل من ساخته اند آتشگاه

نتوانستم ونمیتوانم که نظاره گر آن باشم که عزازیلان خوارشده وفرومایه که درکرسی پارلمان تکیه زده اند ونشخوار وکالت را بدوش میکشند ویادهن کجی میکنند عرصگاه عملکرد سازشکارانه شان وسیع باشد وعرض اندام وکالت را دارا باشند بدون اینکه بنابقول خاقانی که:

گیرم که مـــارچوبه کند تن به شکل مار
کوزهر بهره دشمن وکومُهره بردوست.

ومن آرام گیرم و آرام بنشینم؛ بیغیرتی بردوش وکله ورگ ریشه وخونم پایان وبالا رود ومن عرق وپسوند این دون همتی را باتراوش آب پیشانی به پاک کردن گیرم وافتخارات جهادیم را به زیر پای نامرد مردمان ضد جهاد ویابی تفاوت آدم های فلج شده مخنث برابرکرده باشم؛ نه نمیتوانم و خدانخواسته باشد که حشر من درکنار نامسلمانی ویابیغیرت وبیدینی ویاوطنفروش ومزدوری ویاخدای نخواسته بی ناموسی قراربگیرد؛ برخدایم از این نوع وجه وتسمیه پناه میبرم وهمان به ودرست وشایسته وبرازنده است که نیش غیرت درخونم نیشی همچون نیش گژدم فرومیبرد وآرامم نمیگذارد واین ناآرامی را من به بهای زندگیم خریدارم؛ همانطوریکه عده ی از نمایندگان حضیض ذلت را بر اوجنای استغنای عزت ارج نهادند؛ هرکسی درخور اندیشه اش به پیمانه معنویت وشرف برخوردار میگردد واین است که غرش کلماتم را برفرازای تسونامی باموج بسا بزرگتر از امواج پرخروش تسونامی بفریادی بزرگتر از طوفان قیامت بپامیدارم و:

ناله را هرچند میخواهم که کوتاه ترکشم
سینه میگوید که من تنگ آمدم فریادکن.

فریادکشم وفریادرسی را انتظار نیم؛ فریادرسان کشورما سرب گداخته را برحلق فریادکش میریزند؛ وبه طناب معامله گیری رفته گان درپای صندوق های رای را در دار حلق آویز میدارند وصدای ناله بیوه زن؛ مجروح ومعلول؛ ازپامانده وفقیر ومسکین کشور در ازای 24 ساعت به بهای سازشکارانه بفروش میرسانند وحاصلات این فروش را که در دارالفرار؛ متاع غرور اخذنموده وفراموش کردند ویانیاموخته اند ازآیه های قرآنکریم که: (وماالحیواه الدنیا الی متاالغرور).

ای نخوت داران تکیه زده بر رای ملت؛ جفای تان بمردم وکشور وملت تنهانیست؛ ستم وغدر وخیانت را به ارزش بربادی آبرو وحیثیت خود حاصل کردید وتنها وتنها آنانیکه برای وکیل شدن تان تب وتلاشی بخرج داده اند؛ هم ازانتخاب خود وهم ازعملکرد خائنانه وسازشکارانه هم ندامت وخجالت دارند وهم پشیمان وپریشانند وبااخذ اجازه از روان شیخ فریدالدین عطار که:

چو ازشوق گهر رفتی در این وادی وگم گشتی
هم ازخشکی هم ازدریا هم ازگوهر فروماندی.

درپی استیضاح آقای خرم پارلمان گویا که میخواست یکبار دیگر ثابت بسازد که تاهنوز متعرض است نه مدافع؛ حامی وپشتیبان قانونمندی است؛ نه قانونگریزی؛ معرف شخصیت های است که بدون شک به رای مردم به پارلمان راه یافته اند تا ندای مظلومیت مردم را برعرصه های آن قسمت ازحاکمیتی که به رای مردم و به انتخاب مردم و به شخصیت وارزش های مردم میخندند درس وعبرتی بدهند که دیگر هیچکسی جرئت چنین وچنان حرکت های را نداشته باشد.

شاید بهمین اساس آقای خرم را به پارلمان فرا خوانده باشند تابرایش خاطرنشان سازند که گذشت دورانیکه بذر نفاق را درمشاجره کلمه دانشگاه بین ملت ایجاد کردید وتخم کید ومکری را که بوسیله اجانب بتو تقدیم گردیده بود برکوه ودشت ودمن شهر وروستای این کشور کاشتی؛ و ترفندی که بدست اهرمن کثیف دشمن کاشته ورویانده نمیشد بدستهای مزدور تو غرس گردید.

هرچند موضوع استیضاح آقای خرم عدم اجرای قانون رسانه ها بود ودرگذشته قانون رسانه ها وقتی مورد پذیرش رئیس جمهور واقع نگردید وآنرا به مجلس بازگرداند؛ مجلس نمایندگان مجددا وبدون هیچگونه تغییری آنرا به تصویب رساندند؛ وبرتصمیم وخواست وافکار دسته جمعی خود پافشاری داشتند و اما آقای خرم وقعی بخواست نمایندگان ملت واهمیت به شئون وشان وشوکت پارلمان قایل نگردید؛ درواقع ماهیت وموجودیت تمام نمایندگان را زیر سوال برده وخط بطلان بردستاورد نمایندگان کشید.

این بوضوح بیانگر ورساننده آن است که آقای خرم افکار ورفتار تک محوری دارد ویااگر درمقابل خواستی تن بپذیرش میدهد؛ آن خواست نمایندگان نیست و بود ویا نبود نمایندگان بعنوان متخبین مردم وملت در راس هیچ قاعده واستثنای برایش از اهمیت و احترام برخوردار نیست چه برسد به تطبیق اجرای قانون رسانه ها ویاسایر مواد به تصویب رسیده قانون.

براستی که در روز اول شیران نر در پارلمان روبای لنگ ومحیل را بپای میز محاکمه مردم کشاندند و 70 تن از این نمایندگان باچنان هیبت وابهتی ارائه اتهامات را طرح وسپس مطرح ساختند که نه تنها هوش از سر آقای خرم پریده بود که عده دیگر از قانونگریزها نیز خود را در انتظار یک چنین روزی آماده مینمودند ودل شان هم بحال آقای خرم و بیشتر بخود شان میسوخت که سرانجام این قاطعیت وقانونیت بکجامیرسد؟.

مردم نیز درکوچه وبازار دربین تاکسی ها وبس های دیگر درصف مساجد ومجامعی که حضور بهم میرساندند به قهرمانی؛ منتخبین خود مباهات داشته و به همدیگر میگفتند نمایندگان مردمند وقدرت مردمی پشتوانه خط واهداف ومشی وراه استوار شان است؛ حال بگذار که در جلسه بعدی شاهنامه را آخرش خوش است؛ شاهکاریهارا خواهیم دید.

شب آبستن زمان است وفردا خواهد زائید اما کسی نمیداند که چه میزاید؛ این یک ضرب المثل بود وتحققی نیز داشت؛ اما باپیشرفت سازش کاری میشود در یک شب ودر چند ساعت نتیجه خلاصه چندین ماه مذاکره وتصمیم گیری نمایندگان محترم را برکشتی مقوایی نشاند وبر کرانه اقیانوس آرام به آرامی رهایش نمود ویااز پنجره وزارت فرهنگ به دریای کابل پرتاب نمود.

براستی تعجب برانگیز نیست 50 تن از نمایندگان محترمیکه امروز تصمیم عدم رای دهی شان آقای خرم را به سبکدوشی وکشاندن به پاسخگویی درمقابل نمایندگان مردم آماده نموده بود؛ در این شب چه گذشت؟ چه معجونی ازچه گیاهی ترتیب داده شده بود که توانست 50 نماینده را بر آن وادارد که درتصمیم شان خطا نموده اند؟ این سوال ومجموعه سوالات دیگر بر ذهنیت ها حاکم نمیگردد؟. راه کج بود ویا رهروان کجراهه رفته اند؟ میشود این راه رفته را بیراهه نامید ویا اساسا قصه برسرلحاف نصرالدین خان بوده است؟.

منی نگارنده که توان واستطاعت ودرک حل یک چنین معمایی را ندارم؛ تنها این برداشت را دارم که واقعا نمایندگان مردم ما به عقلانیت وسیعی رسیده اند که میتوانند وقتی یک تصمیم نادرست واشتباه آمیزی را روی دست میگیرند پس از چند ساعت بکنه وحقیقت نادانی تشخیص خود پی برده وفورای حق را بصاحبش برمیگردانند؟!!. و آیا چنین است؟. درکشور ودرپارلمان ما بلوغ فکری تااین حدومرز شکوفایی داشته است؟ ویااینکه (آفتاب آمد دلیل آفتاب).

امر و استنادی که در هیچ کجای دنیا تااین حد ومرز نتوانسته است بکرسی بنشیند؛ به نظر شما جز تحسین وآفرین گویی وبالیدن برخود که براستی مردم ما چه انتخابی داشته اند که مدینه فاضله شکست خورده دوران سقراط را جمع وترتیب وتنظیم نموده و به پارلمان جابجائی داشته اند.

35سال پیش کتاب را تحت عنوان (شما خیلی بهتر از آن هستید که خیال میکنید) مورد مطالعه قراردادم اولا که لازم است نام این کتاب را برای چنین نمایندگانی پیشکش بدارم؛ درثانی درلا بلای صفحات این کتاب به قصه برخوردم که تاهنوز در هیچیک از نوشته هایم آنرا تحریر نکردم واینک لازم است آنرا بذکری بگیرم شاید ذکر این قصه هیچ مشکلی را حل نکند؛ چنانیکه برای فعلا درسرنوشت کشور ومردم هیچکسی نمیتواند مؤثریت لازمه را داشته باشد.

(مردی فابریکه دباغی دارد و تعداد زیادی کارگر بر این دباغی حلقه زده اند؛ مزد بگیرند وکارگر؛ صاحب فابریکه روزی کارگران را جمع میکند وطی خطابه برایشان اظهار میدارد که من برآن هستم تا به روند امور دباغی پایان بدهم واین فابریکه را به یک فابریکه چینی سازی تبدیل بدارم.

کارگران او باخاطر شاد کف میزنند واظهار خوشی میکنند؛ اما دربین همه تنها سرکارگر او که رشته بافته تمام مسایل این دباغی بدست او اداره میشود اظهار شک وتردید نموده و عدم آمادگی خودرا بیان میدارد و استناد میورزد که این سوژه واین برنامه شکست قطعی دارد.

فردا صبح زود سرکارگر به صاحب فابریکه مراجعه میکند ومیگویدکه من آماده ام تا کمافی السابق سرپرستی امور را بدوش بگیرم؛ صاحب کار میگوید که من نمیتوانم از وجود تو استفاده ببرم؛ توکسی هستی که دیروز بخودت باور نداشتی؛ من امروز چطور بتو میتوانم باور کنم؟).

حال اگر قاعده وسر رشته مردم و نمایندگان شانرا این چنین بررسی کنیم بچه امیدی ملت در آینده بپای صندوق های رای بروند.

شاید رنگ روی برنامه ننگ را بپوشاند؛ اما این پوشش همیشه گی نیست؛ آنکه امروز رنگ میمالد درفرداها با بازتاب وسیعی حقیقت گم گشته دریک شب را علنا به افشاء گیری بخاطر رمیدن وبریدن مردم از منتخبین شان به بازگویی میپردازد.

این واقعه و وقایع این چنینی مَثَل آینده نمایندگانی میگردد که درپس از کنار رفتن شما بزرگان امر بجای تان مصروف وظیفه میگردند و آنگاه بیان میدارند که این مجلس و این نمایندگان؛ آن مجلس و آن نمایندگانی نیست که رای ونظر 50 نماینده در ظرف کمتر از 24 ساعت دستخوش پس وپیش شدن..... گردید.
ودر اخیر وای برما مردم بیسواد وبیدانش که سواد دارند ودانشمندان وبرگزیدگان ونخبه گان ونماینگان ما چنین باشند.

احترام به عده از این نمایندگان که استقلالیت ووفاداری بمردم وارزش قایل شدن بخود و ملت ومردم وکشور را صدر نشین قراردادند وازتطمیع شدن اجتناب داشتند اجازه نمیدهد که شعر مصداقیت (میرزاده عشقی) را بدون استثناء یدک کش قرار دهم؛ هرچند جایگاهش خالی است. اما بابرائت آنعده نمایندگانی که درفکر کشور وملت سوا وجدا پرهیزانه و سنجیده درمحور رفتار وگفتار وکردار خود خدارا شاهد وناظر میدانند و وجدان شان اجازه نمیدهد که بخاطر کسب مقام وقدرت و اخذ ارتشاء بسرنوشت کشور وملت وحیثیت وشخصیت خود معامله گیری ویابازی نمایند؛ متباقی شامل در زد وبند های سیاسی اقتصادی که خود و کشور وملت را در بازار خرید وفروش به نفع شخصی به حراج دربازار لیلامی به نرخ لباس های ایدز زده ارائه میدارند پیشکش شان میدارم که:

بعد از این بر وطن و بوم و برش باید رید
به چنین مجلس و بر کر و فرش باید رید

به حقیقت درعدل ار دراین بام ودر است
به چنین عدل و به دیوار و درش باید رید.

نوراحمد رجاء
5 ثورا 1388 برابر با 2009-04-25
این ایمیل آدرس توسط Spambot ها محافظت شده، برای مشاهده آن باید جاوا اسکریپت را فعال کنید