موضوعات مورد بحث این نوشته را نقش کاندیدان مستقل در مبارزات انتخاباتی، ضرورت تقویت احزاب سیاسی در یک نظام دموکراتیک،،نحوۀ مبارزات انتخاباتی وتعریف چپ وراست،میانه وافراطی در بر هه های مختلف حیات سیاسی أفراد وأحزاب سیاسی تشکیل میدهد.
طوریکه مشاهده میگردد عدۀ زیاد ازداوطلبان ولسی جرگه یا پارلمان کشور با آنکه وابسته ویا منسوب به أحزاب سیاسی هم هستند خودرا طور مستقل کاندید نموده اند.

دلیل فرار کاندیدان از نام أحزاب سیاسی این خواهد بود که بار نا بسامانیها چند دهه اخیر بدوش أحزاب سیاسی انداخته شده طوریکه مردم عام نیز از نام حزب وحشت داشته کمتر به حمایت از منسوبین أحزاب سیاسی بر می آیند. از طرف دیگر حلقات درون نظام وبرخی شخصیت های با نفوذ در کمیسیون انتخابات افغانستان نیز از ورود اشخاص وابسته به أحزاب در پارلمان جلوگیری میکنند، چون حکومت تا هنوز خصلت تک گرائی داشته عملا وجود تشکل های سیاسی منسجم راکه توان استحضار ویا استجواب قوایئ اجرائیه را داشته باشند بر نمیتابد. همان است که کاستی ها وناگواری ها ی فعلی را میراث تنش های گروهی وحزبی در دهه های گذشته دانسته با وصف رسمی ساختن حدود صد حزب سیاسی در کشور هیچ نقش به أحزاب سیاسی در تعین سر نوشت کشور داده نمیشود.

کاندیدان مستقل ومبارزات انتخاباتی:

پیروزی کاندیدان مستقل با داشتن بر نامه ها وأهداف نا هم آهنگ باعث اختلاف ونا هم آهنگی در درون پارلمان میشود طوریکه قبلا تذکر رفت بیش از هزار تن بنام کاندید مستقل در کمیسیون انتخابات افغانستان ثبت وراجستر گردیده اگر هر یکی ازین کاندیدان پالیسی وهدف خاص خودرا داشته باشد معنی اش این است که سلیقه هر یکی از کاندیدان مؤفق باید شامل بر نامه های یک دولت گردد که کاریست نهایت دشوار وحتی غیر ممکن اگر تعداد کاندیدان مستقل محدود میبود میتوانست در پهلوی أحزاب تعریف وجایگاه خودرا داشته باشد. حال که بیش از هزار کاندید مستقل وجود دارد میبایست هر کدام دارائی بینش وطرز دید متفاوت وبر نامه های متمایز از یکدیگر باشند واگر بر نامه وپالیسی واحد ویا مشابه داشته باشند درانصورت هدف از کاندیداتوری افراد متعدد با داشتن بر نامۀ واحد چیزی خواهد بود که شخص داو طلب میداند نه مردم واین شیوه راه انتخاب را نهایت دشوار میسازد مگر اینکه بگوید شمارا به هدف کاری نیست امیتاز بگیر ورأئی بده در چنین حالتی نه هدفمندی وجود دارد ونه هم دموکراسی تمثیل میگردد.

ضرورت أحزاب سیاسی در تمثیل دموکراسی:..

اگر دموکراسی را حکومتی بدانیم که بر خاسته از ارادۀ مردم باشد درانصورت وجود أحزاب سیاسی ونهاد های دفاع از حقوق بشر وجامعه مدنی از پیش شرط های اساسی آن بحساب می آید. وأحزاب سیاسی وسیلۀ خوبی اند بین مردم وحکومت که خواسته های پراگندۀ افراد راکه دارای أهداف وعقائد مشترک اند در یک چوکات منظم منسجم میسازد. تشکیل أحزاب سیاسی مؤثر ومعیاری برای نهادینه ساختن دموکراسی نو پا در افغانستان از أهمیت زیاد بر خوردار است. درست است که ظهور وتولد أحزاب بی حد وحصر از أهمیت أحزاب کاسته است با انهم باید برای ادامه فعالیت أحزاب وتشخیص مؤثریت شان میزان وفیصدی حمایت مردم شرط باشد تا فهمیده شود کدام حزب در جامعه جا افتاده وکدام تا هنوز از عالم کاغذ بیرون نیامده است. اگر به همه أحزاب نگاه واحد صورت گیرد که یکسان جواز مشروعیت گرفته اند درانصورت تشخیص بین نیرو های مؤثر وفعال از نیرو های پسیف وغیر فعال بوجود نیامده تشکیل حزب سیاسی هم یک اقدام بیهوده وضیاع وقت خواهد بود واگر مبارزات انتخاباتی از آدرس أحزاب صورت میگیرد درانصورت خواهی نخواهی خواستهای مبارزین سیاسی در قالب راست وچپ ومیانه وافراطی چوکات بندی میشود وانسان میتواند منافع ملی کشورش را در بر نامه های سیاسی أحزاب که طور فشرده مطرح میگردد جستجو کند.

توضیح راست وچپ ومیانه وافراطی:

اول مفهوم وریشۀ چپ وراست:در جهان سیاست راست را در مقابل چپ بکار می برند. راستگرای حاوی مفاهم چون محافظه کاری سنت گرائی فاشستی، ناسیونالستی وگاهی واقعی گرای نیز میباشد که برای اولین بار بعد از انقلاب کبیر فرانسه کار برد پیدا کرد. دران وقت نماینده های لیبرال بورژوازی در سمت چپ چوکی رئیس مجلس ونمایندگان اشراف سنتی در سمت راست اخذ موقع کردند. که بعدا مفهوم سیاسی پیدا کرد واین مفهوم با گذشت زمان در مقلطع مختلف تاریخ معانی متفاوت وگاه مبهم را بخوداختیارنمود. چپ وراست از لحاظ سیاسی یک معنی واز رهگذر إعتقادی مفهوم دیگری واز رهگذر مناسبات اجتماعی. اقتصادی تعبیر خاص خودرا دارد که درین نوشته طور ساده ومعمولی بکار برد آن اشاره میکنیم.

مفهوم سادۀ راست وچپ این است که: منسوبین راست طرفدار محافظه کاری سنت گرائی وملی گرای بوده مخالف نفوذ وگسترش فرهنگ های دگر در داخل سیستم ونظام سیاسی کشور شان هستند. واما طرف چپ از اصول رفتاری وشیوه های فر هنگی وکلتوری کشور های دیگر بخاطر رشد واستحکام فرهنگ ونظام سیاسی واقتصادی کشور شان مدد می جویند. کسانیکه افراط میکنند قدم پش گذاشته حتی طرفدار کاپی مدل های سیستم های سیاسی خارجی اند واما میانه رو ها تنها طرفدار امتزاج واختلاط فرهنگ ها بخاطر تقویت وبهبود زندگی ارام ومرفه مردم شان هستند. لذا این اندیشه که چپ ملحد وراست معتقد است تعریف سالم وجامع نیست. تغییرشرائط مکانی وزمانی مفاهم چپ وراست را توجیح میکند مثلا راست افراطی کشور های اسلامی میتواند با عین اعتقاد در کشور های اروپای چپ افراطی باشد که بعد طور مفصلتر به آن تماس خواهم گرفت. برای توضیح بیشتر این مسئله لازم می افتد به ویژه گی های إعتقادی وپالیسی های اقتصادی أحزاب پیشرو جهان اشاره کنیم. مثلا جمهوری خواهان امریکا محافظه کار وراست گرا اند چنانچه دموکرات ها چپگرا گفته میشوند وبه همین تر تیب حزب محافظه کار انگلیس وحزب کارگر دارای همین خصلت ها اند. اما ناگفته نماند که در کشور های متذکره أحزاب سیاسی بر استراتیژی های بزرگ دولت داری هیچ تأثر ندارد هر حزبیکه به قدرت برسد باید منافع ملی را در پر تو استراتیژ ی ثابت واز پیش تعین شده در قانون اساسی دنبال کند.

چپ وراست درافغانستان:

زمانی را بیاد دارم که أحزاب غیر مذهبی را در افغانستان چپی میگفتند ویا آنانکه به مبارزۀ طبقاتی عقیده داشتند ودر رده های پایانی جامعه قرار داشتند ومتهم به بی دینی هم بودند چپی گفته میشدند وبر عکس جریانهای مذهبی ویا طبقه بالای جامعه راستی نامگذاری شده بودندالبته من باور ندارم افغانستان محل ویا قالب برای این واژه ها باشد. در یک تعبیر کلی که فعلا مروج است گروه ها وأحزاب سیاسی ایکه بر تفوق واصالت ارزش های ملی شان تأکید دارندراستی وآنانکه طرفدار هم امیزی همه فر هنگ ها وارزش های همه ملت ها یا ملیت ها اند چپی معرفی میشوند. اما در افغانستان طور ساده منکرین مذهب را چپی وگروه های مذهبی را را ستی میگفتند. ویا از لحاظ اجتماعی رده پا ئین جامعه چپی واربابان فیودالان راستی بودند که فعلا در بسیاری از کشور ها کار برد ندارد.

*** ازانجائیکه خامی أحزاب سیاسی افغانستان متناسب با خامی نظام وحکومت است لذا توضیح وتشریح مواصفات وأهداف افغانی نمیتواند الگو ورهنمود خوبی باشد برای کسانیکه میخواهند فعالیت های شان را از مجاری أحزاب سازمان دهند لذا بخاطر توضیح بهتر ودوری جستن از ابهام در مفاهم چپ وراست صرف نظر از ویژگی های فکری وگفتمان مسلط در هر یکی از تحلیل گران ونظریه پردازان سیاسی لازم میدانم درین فشرده روی ویژه گی ها أحزاب سیاسی هالند کشوریکه دران سکونت دارم اشاره نمایم. البته اشارۀ ساده که بجای واژه های لاتینی چون لیبرال وسوسیال وفاشسم وناسیونالیسم تنها به ذکر کلیمه راست-چپ- میانه- راست افراطی وچپ افراطی می پردازم که خصوصیات أحزاب این سر زمین را از لحاظ موقف گیری های سیاسی اجتماعی واقتصادی تشکیل میدهد. وهمه أحزاب سیاسی شامل همین قالب میشوند.

1- حزب آزادی- به رهبری خیرت ویلدرز:پالیسی این حزب اول رشد اقتصاد بعد تقویت سنت های ملی خود هالند و ارزش های اروپای بوده با آمیزش ویا رشد فرهنگ های غیر اروپای مخالف است. مبارزه با رشد اسلام گرائی وجلوگیری از ورود مهاجرین مسلمان،ممنوعیت حجاب در مراکز عمومی چون دفاتر ومدارس. جلو گیری ازعمار مساجد،توظیف کماندو بخاطر سر کوبی ودستگیری متخلفین قانون در بین شهر ها در سر خط بر نامه های آن قرار دارد... این حزب را راست افراطی میگویند.

2- حزب سبز ها- پالیسی این حزب اول رشد اقتصاد بعد طرفدار رشد متوازن همه مذاهب و طرفدار رشد هم آهنگ همه کلتور ها وفرهنگ های مختلف جامعه هالندی است وپناه دادن به همه انسانهای مورد تهدید را جزء از حقوق بشر میداند. این حزب بنام چپ افراطی مشهور است. این حزب ظاهرا همیشه از حقوق اقلیت های ساکن در هالند دفاع میکند ومیگوید هالند فرهنگ خاص خودرا ندارد ومجموعه از فرهنگ های مختلف کشور های جهان است وما با داشتن همه فرهنگ های جهان افتخار میکنیم.

3- حزب دموکرات مسیحی به رهبری صدر أعظم فعلی وحزب آزادی برای دموکراسی که احتمالا اکثریت را در انتخابات آینده از خود کند بنام أحزاب راست میانه یاد میشوند. پالیسی شان اول رشد اقتصاد، طرفدار رشد وتقویت ارزش های ملی وسنتی خود هالند واروپا اند ودر قدم بعدی با اقلیت های دیگر همکاری نسبی دارند مانع رشد فر هنگ های دیگر نمیشوند. به شرطیکه مخالف قانون اساسی نباشد چون در قانون اساسی هالند همه انسانها دارائی حقوق مساوی بوده باید با ایشان یکسان برخورد شود تبعیض جرم پنداشته میشود. لذا این دو حزب به نهاد های کلتوری وفرهنگی اقلیت ها سوبسیدی نسبتا کمی را قائل اند ودر شعار باهیچکس مخالفت نمیکنند.

4- حزب کار که سالها حکومت را به دست داشت با حزب سوسیالست ها وحزب دموکرات 66 أحزاب چپ میانه اند. البته تقویت ورشد اقتصاد هالند در سر لوحه پالیسی تمام أحزاب سیاسی قرار دارد. وپالیسی خاص أحزاب متذکره این است که میگویند رشد متوازن فرهنگ های مختلف در هالند به شکوه فرهنگی هالند افزوده است لذا کمک به نهاد های کلتوری وفرهنگی اقلیت ها ئیکه تابعیت هالند دارند کمک به کلتور هالند هست. این أحزاب در شعار طرفدار رشد متوازن کلیسا ومسجد ودرمثال وغیره میباشند. طرز انتخاب لباس را جزء آزادی های فردی ونماد دموکراسی دانسته با پوشش لباس اسلامی مخالفت ندارند امامانند حزب سبز ها دفاع سر سختانه نمیکنند. گذشته از آن أحزاب کوچگی دیگری نیز وجود دارد که پالیسی شان از قالب تعاریف فوق بیرون نمیشود. البته نام حزب دفاع از حقوق حیوانات نیز قابل یاد آوریست که در پارلمان هالند عصو دارد.

مبارزات انتخاباتی وپیش بینی پیروزی أحزاب:

نظام سیاسی در هالند پارلمانی تناسبی است. یعنی هر حزب به تناسب چوکی های پارلمان درساختار حکومت نقش دارد مگر اینکه خودش با حزب حاکم کنار نیاید وطرفدار شرکت در حکومت نباشد. اینجا بر نامه های کاری وپالیسی های مثبت ومفید خیلی با ارزش تر است تا شرکت در حکومت. لذا اگر یک حزب فکر کند در شریک شدن به حکومت بر نامه هایش عملی نمیشود گاهی در حکومت شریک نمیشود در پارلمان به صفت اپوزیسیون باقی میماند و مبارزه میکند تا اکثریت را بگیرد.. اینکه چگونه فهمیده میشود یک حزب به پیروزی نزدیک است این را نتیجه ارزیابی مباحثات سیاسی أحزاب سیاسی بدست مردم میدهد. رهبر هر حزب در مباحثات دوبدو بدو ویا دسته جمعی رهبران چگونگی تطبیق برنامه های خودرابا دلائل عملی باز گو میکند. اینجا کلی گوئی نیست که کسی بگوید من اقتصاد را رشد میدهم ومردم باور کنند باید در تلویزون در برابر متخصصین فورمول ها وجزئیات پیروزی وتطبیق بر نامه های خودرا توضیح دهد وهمه در قالب قانون باشد. مهمترین نقطه چگونگی رشد اقتصاد ورفاه عامه است که باید باز تاب یابد. هر روز نتیجه مباحثات به همه پرسی گذاشته میشود وبه رهبران امتیازداده میشود وفهمیده میشود چه کسی جلو است. اینجا قوم ونژاد وتبار وجود ندارد که کسی بگوید فلان رهبراز نژاد من است به آن رأئی میدهم بلکه فکرف برنامه، پالیسی وقانون پذیری معیار است وبس.

تشکیلات بیهوده وانتخابات بیهوده تر.

منظور از تشکیلات بیهوده رسم ساختار های سیاسی افغانستان است که بنام حزب سیاسی در وزارت عدلیه افغانستان راجستر گردیده اما در رهبری وساختار نظام سیاسی کشور هیچ نقش ندارند. ویا اینکه بین أحزاب واقعی وتشکیلات کاغذ هیچنوع تفاوت وجود ندارد همه حزب گفته میشود. ومنظور ازانتخابات بیهوده این است که افراد واشخاص منتخب در پارلمان جزء اینکه آلۀ دست حکومت باشند هیچ نقشی را در بهبود واصلاح ساختار سیاسی،اداری واقتصادی کشور نداشته همه امور در حیطه صلاحیت های رئیس جمهور است چنانچه میتواند بجای ادارات حکومتی بدون توجه به نظر نمایندگان کمیسیون بسازد. میتواند از لحاظ سیاسی امروز جنگ کند وفردا آشتی ویا با صدور فرمان قانون بسازد، بناءٌاز نحوۀ تعامل حکومت وپارلمان افغانستان به این نتیجه میرسیم که انتخابات پارلمانی افغانستان که به منظور شکل دهی رکن سوم دولت را اندازی میشود یک پروسه وقت گیر وبی نتیجه است که با عث مصرف صد ها ملیون دالر ودر موارد ضیاع جان انسانها میگردد. طی پنج سال که گذشت پارلمان من حیث نهاد مزاحم به حکومت وحکومت هم من حیث رقیب آشتی نا پذیر پارلمان عمل کرده است. در کشوریکه حکومت زیر نام نظام ریاستی فیصله های پارلمان را پیوسته وتو کند نیازی به پارلمان نیست. هر گاه وجایب ومسئولیت های أعضای پارلمان وحکومت مشخص نگردد وطرفین در برابریکدیگر احساس مسئولیت نکنند بهتر است همان نظام ریاستی در نقش شاه بوظایف خود ادامه دهد وبارمسئولیت را بدوش یکدیگر نیاندازند طوریکه فعلا حکومت و پارلمان یکدیگر را در گسترش نا رسائیها متعدد مقصر دانسته هیچ نوع هم آهنگی بین طرفین وجود ندارد. در چنین حالتی انتخابات پارلمانی یک امر بیهوده ویک زحمت بی نتیجه است. ***

• افزودن جدید جستجو
• نظر ها

نوشتن نظر

Your Contact Details:

نام:

ایمیل:  اعلام نکردناعلام کردن

Comment:

عنوان:

قالب نوشته:         -رنگ-آبی کمرنگسیاهآبیبنفشخاکستریسبزلیموییقرمز آلبالوییسرمه ایزیتونیزرشکیقرمزنقره ایآبی سیرسفیدزرد -اندازه-ریزکوچکمعمولیبزرگبسیار بزرگ

Message:

Security

کد آنتی اسپم نمایش داده شده در عکس را وارد کنید.

!joomlacomment 4.0 Copyright (C) 2009 Compojoom.com . All rights reserved."