|
 آنانکه قدرت تمیز تکتیک را از استراتیژی ندارند همیشه قربانی رویداد ها تحولات، تعاملات وحتی خود باوری ها وخوشباوری های خود میشوندوآنانیکه هیچ استراتیژی ندارند تاریخ شان مانند تاریخ افغانستان چون دود سیاه ویا بگونه خون سرخ است. رهبران افغانستان از جمله کسانی اند که استراتیژی همسایه ها ودور دستان دیگر را درست درک نکرده تکتیک را با استراتیزی اشتباه میگیرند همان است که زود تصمیم میگیرند، زود قضاوت میکنند، زود عوض میشوند وزود هم پیشیمان میشوندوزود نقض میکنند.
درین کشوربجای قانون بر شخصیت ها حساب میکنند. درین نوشته به فرایند خود باوری نیرو های امنیتی افغانستان وریشه های إعتماد به نفس این نیرو ها اشاره میکنیم که درین اواخر از امواج رادیو ها وصفحه تلویزنها بگوشها وچشمها رخنه کرده است.وخواهیم دید که جست ها وشعار های رجز گونه روز های أخیر وزارت دفاع ملی واقعا ریشه در خود کفائی وخود باوری نیرو های امنیتی کشور دارد ویا در چهار جهت شعاع چراغ سبز دشمن تا سر حد هلاکت ونابودی پرسه میزنند وسر نوشت کشور را دوباره به تاریخ پیوند می زنند.
وقتی صحبت از تسلیم گیری مسئولیت های امنیتی صحبت میشود باید بدانیم که امنیت چیست؟ طوریکه مشاهده میگردد ارگانهای امنیتی امنیت را در حفظ جان افراد امنیتی وسنگر های شان خلاصه میکنند، چنانچه وقتی حادثه رخ میدهد، انفجار صورت میگیرد ویا دشمنان ومخالفین بر ده ویا شهر حمله میکنند.سخنگویان ارگانهای امنیتی میفر مانید تنها چند فرد ملکی وچند طفل کشته شده لله الحمد به نیرو های امنیتی هیچ آسیب نرسیده است این برداشت معکوس از امنیت مارا به پردگاه نیستی ونابودی میکشاند..
امنیت یعنی نبود تهدید برای ملت ویا رهائی ملت از نگرانیهاست نه تنها سلامت جان نیرو های امنیتی ویا حفاظت از شعاع صد متری سنگر ها ومراکز امنیتی: لذا امنیت تنها از بعد نظامی مورد مطالعه قرار نمیگیرد بلکه امنیت باید انواع تهدید ها ونگرانیهارا از میان بر دارد.موانع تطبیق قانون موانع پیشرفت های اجتماعی،اقتصادی،فر هنگی وانکشافی همه تهدید ها ونگرانیهای است که باید مرفوع گردد.این وظیفه نیرو های امنیتی در چوکات وزارت دفاع، داخله وامنیت ملیست.وقتی ارگانهای امنیتی به ملت تعهد میسپارند باید واقعی وصادقانه باشد با ذوق وعاطفه سر نوشت ملت را نباید بدست دشمن داد.شما بیاد دارید که ارگانهای امنیتی وعده تأمین امینیت حوزه های انتخاباتی را دادند ولی در عمل هیچنوع امینتی تأمین نبود.سر نوشت وکلای غزنی از وعده های غیر عملی ارگانهای امنیتی متأثر است.هیچکس نمی پرسد چرا از وعدۀ که داده بودبد کوتاه آمدید.ایا وعده های که برای تأمین امنیت کل کشور میدهید هم همینگونه است؟ اگر امنیت باشد نه زور است نه تقلب ونه قانون گریزی.امنیت هیچ نیست.مردمیکه در قراء وقصبات اند هم جزء همین ملت اند وبه امنیت وآرامش نیاز دارند.ارگانهای امنیتی تنها امنیت وزراء ووالی ها را گرفته اند به همین محدوده راضی اند.آیا آمادگی برای تسلیم گیری امنیت کشور از نیرو های ناتو شعار است ویا واقعیت؟
ریشه های خوشباوری از کجا آب میخورد؟
چه تغییرات بوجود آمده که مسئولین ارگانهای امینتی از خود کفائی وتسلیم گیری مسئولیت های امینتی صحبت میکنند.؟اگر ارگانهای های امنیتی بر رشد ظرفیت ها وافزایش کمیت نیرو ها خوشبین اند باید این حقیقت را هم در نظر بگیرند که به همان تناسب مخالفین نیز تجهیز واکمال شده اند وبسیاری از مناطق را دو باره اشغال کرده اندودر مقابل دولت محبوبیت خودرا دربین مردم از دست داده است.اگر ما محاسبه را در قرارگاه ها ومراکز تربیت نیرو های امنتی داشته باشیم اشتباه میکنیم باید محیط بیرون ویا ذره ذره خاک افغانستان را حساب کنیم که برای حفاظت وصیانت از خاک چه امکانات دردست داریم ودشمن در چه موقعیت قرار دارد.اردوی ملی مسئولیت دارد از وجب وجب خاک کشور دفاع کندنه اینکه از پهره داری در اطراف قرار گاه های وپوسته های امنیتی اظهار رضایتت نموده از مرز های زمینی وفضائی کشور آگاهی نداشته باشد امنیت است؟.اگر خار این سر زمین از آسیب افات اجنبی در امان نباشد پژمردگی گل ها از قبل مشخص ومسلم است.سخنگوئی وزارت دفاع میگوید ما در دو ولایت پنجشیر وبامیان هیچ نیروی خارجی نداریم اما امنیت تأمین است.این محاسبه خیلی مضحک است.در این دو ولایت مردم اند که محلی برای دشمن نمیدهند نه نیرو های امنیتی ویا وزارت دفاع اگر نیرو های وزارت دفاع هم نباشد فعلا وضع همین طور است.
آیا افغانستان در عرصه امنیت دوست وهم پیمان استرالتیزیک دارد؟
کشوریکه نسبت موقعیت به اصطلاح کارشناسان فعلی جیوپولیتیک ومرکز تقاطع منافع کشور های مختلف در محراق توجه منفعت طلبان دنیا قرار دارد باید از امنیت کامل بر خوردار باشد. این کشوردر صورت نداشتن ظرفیت ها وامکانات کافی بخاطر حفظ امنیت سر زمین وشهر وندانش به هم پیمان صادق واستراتیژیک نیاز دارد تا تأمین امنیت کامل در کنارش قرار داشته باشد.افغانستان در شرائط فعلی به تنهای قادر بر حراست از سر زمین وحفظ امنیت شهر وندانش نیست.همان است که بر داشتن یک هم پیمان قوی ودایمی در عرصه امنیت نیاز داریم.اما افغانها که شکار احساسات چون غیرت افغانی واسلامی شده اند همیشه در جو بی إعتمادی زندگی کرده اند.در شرائط سخت مهماندار هزاران دوست صادق وکاذب اند ودر لحظات دمراستی نسبی سیلی بر روی دوست ودشمن زده همه را منفعت جو و استعمار گر خطاب میکنند.افغانها در شرائط سخت آنقدر عنان را بدست بیگانگان میدهند که حین دمراستی خود شان در حیرت می افتد که درین خانه چه کاره اند.یعنی إعتدال وجود ندارد یا همه امور خانه خودرا به بیگانه ها میسپارند ویار خصت شان میکنند که در هردو حالت ازادی وامنیت وجود ندارد.اگرتاریخ حکومتداری در افغانستان را از سه دهه به این سودقیق زیر نظر بگیرید به این حقیقت پی میبرید که این ملت مظلوم زود هیجان زده شده حین تنگدستی همه اختیارات را به حامیان بیرونی میسپارند ولی وقت دمراستی از گرفتن مشوره هم نفرت دارند.قومیکه دارائی چنین مزاجی باشد دوست استراتیژیک پیدا کرده نمیتواند شما تاریخ تعاملات حکومت فعلی را از سال 2001 تا حال با دوستان وهم پیمانانش زیر نظر بگیرید.روز های اول بدون اجازه سگ های امریکائی هیچ متنفذ قومی وحتی وزراء اجازه ملاقات با رئیس جمهور را نداشتند وحالا که جیب ها وحساب ها پر شده رئیس جمهور ووزراء تحمل شنیدن یک مشوره را هم از دوستان خود ندارند. مشکل دیگر این است که در افغانستان حس وظندوستی بسیار پایان است.شعار هائیکه بنام وطندوستی داده میشود واقعیت ندارد،اگر ویزه کشور های خارجی به بلند رتبه ترین کار مند دولتی أعطا گردد آنرا می بوسد وبخاطر فرار از کشور در جیب بلند محفوظش میدارد.آنانکه این بند نوشته ام را رد میکنند یا ریا کار اند ویا دست یافتن بویزه برای شان دشوار است.
چراغ سبز دشمن:
با نیم نگاهی بگذشته تعاملات کشور های همسایه که در شرائط ناگوار با ما چه کرده اند به نیات شان پی می بریم.ایشان در شرائط دشوار از نام مهاجر استفاده ابزاری نموده کار های بخاطر أهداف استراتیزیک خود انجام داده اند.حین جنگ های داخلی بر آتش جنگ پطرول پاشیده سرز مین مارا به توده خاکستر مبدل واستخوانهای اجداد مارا در کار خانه های شان کود کیمیاوی ساختند وریشه درختان مثمر را از بیخ کندند...برداشت من این است که هدف راه بردی ایران داشتن دست دراز در افغانستان است تا مانند امروز در هرکنج شهر دروازه های سیاه ماتم زیر نام امام حسین رح بر پا کند چنانچه هدف استراتیزیک پاکستان ضعیف ساختن افغانستان تا سر حد خاموشی ویا إعتراف بحقانیت خط دیورند میباشد.بعضی دویتان میفر مایند خیر است همسایه ها لا اقل مسلمان اند.ولی من میگویم ظلم وتجاوز مسلمان بر مسلمان توجیح ناپذیر است.لذا کافر از منافق بهتر است...بازی های دیگر که مسئولین ورهبران افغان را علیه حامیان بین المللی شان تحریک وهیجانی میسازد تکتیک هایست بخاطر تکرار روز های بد روز های بیکسی ودربدری افغانها که از طرف همسایه ها راه اندازی شده.شما می بنید درین روز ها رهبران افغانستان گول چراغ سبز ایران وپاکستان را خورده علیه نیرو های خارجی که بنوع افغانستان را یاری می رسانندتبلیغ وبا ایجاد فضای بی إعتمادی وبی باوری در تسلیم گیری امنیت ویا مسئولیت عجله میکنند.بی نمکی روز های اول وشوری این لحظات هیچکدام به نفع افغانستان نیست.راه میانه وجود دارد که آنرا اصلاح وتغییر میگویند.نهالیکه میوه تلخ دارد پیوندش میکنند از ریشه نمیکشند اما رهبران افغانها هر روز به یک شاخه می پرند وملت است که صید این صیادان در کمین اند.
نمونه های چراغ سبز:
تشکیل شورای عالی صلح به مشوره استخبارات پاکستان ووساطت مولانا فضل الرحمن صورت گرفت تا زیر این شعار از تسلیمی مخالفین به نحوی پای نیرو های بین المللی را از افغانستان کشیده دوباره خود شان اجساد ملت را گوساله میدان بز کشی سازند..چنانچه مولانا فضل الرحمن بعد از تشکیل این شورا در یک مصاحبه غیر منتظره گفت: نیرو های طرفدار القاعده دو گزینه در پیشرو دارند یا به پروسه صلح به پیوندند ویا مناطق پاکستان را ترک کنند.) اگر این اظهارات بر بنیاد یک استراتیژی دلسوزنه به ملت برادر ومسلمان افغانستان صورت گرفته باشد خیلی قابل استقبال وحتی با نتیجه است ولی ما میدانیم که که دوملائی پاکستانی( فضل الرحمن وقاضی حسین احمد) که نیرو های افراطی را رهبری مکینند مزد گیر استخبارات پاکستان بوده حرف استخبارات درمورد قضایای افغانستان بخاطر اثر گذاری بر مردم مسلمان وخوشباور ما از حنجره ایشان بیرون میشود یعنی( خوله دملا عثمان) اگر کسی بیانات وذظهارات سالهای گذشته این دو ملارا در مورد افغانستان فراموش کرده باشد به ضعف حافظه گرفتار بوده اینده تاریک وبد در انتظار شان است.
رضا گیلانی بجای اوباما:
مسئله دوم که بسیار فریبنده وحتی نگران کننده است حضور رضا گیلانی در آستانه سفر اوبا به افغانستان بود که گویا بی مهری اوبامارا نسبت بحکومت افغانستان جبران کرده است.اوبا استقبال نهایت گرم مقامات واقشار مختلف افغانی روبرو شد.در دیدار واکرام رضا گیلانی مسابقه بین تمام شخصیت های افغانستان به شدت جریان داشت دو روز پی در پی سر خط اخبار ملاقات های رئیس جمهور معاونین أعضای کابینه رؤسای مجلسین رهبران أحزاب سیاسی تا چپن بخشی محمد محقق چشم هارا خیره وگوشهارا کر کرده بود.وقتی دیدم جناب محقق با إعزاز واحترام قبای ملت هزاره را بردوش رضا گیلانی صدر أعظم پاکستان می انداخت بر مقاله یکدوست بنام بشیر انصاری که بمناست قتل عام وخونین مردم هزاره توسط طالبان در یکاولنگ مقاله درد ناک زیر عنوان (یکاولنگ گلی سرخی بر سینه کربلا) نوشته بودحیف کردم وگفتم تو این مقاله را با چه درد واحساسی نوشتی واینها( محقق وخلیلی) چگونه این گل سرخ را بر سینه حامیان لشکر یزید کوبیدند...حال معلوم میشود که افغانستان بار دیگر قربانی چراغ سبز همسایه شده حامیان بین المللی اش را جواب میدهد حامیان که این ملت را روزی از زیر مشت ولگد همساه ها نجات داد ولی حالا دیگر اشغالگر وکافر اند.قهر مسلمان بهتر از لطف کافر.این کلیمه استناد دینی ندارد.پیغمبر خدا ج مارا از شر منافق هوشدار داده است.در زبان شعار انصاف ودر عمل جستار شداد(.از بیرون چون قبر کافر پر جلل وز درون قهری خدائی عز وجل....).
|
نشریهء سیاسی، فرهنگی، تاریخی و اجتماعی افغانستان
