|
 پاکستان باز هم با استفاده از روش های سیاسی زیرکانه و مکارانه سرنوشت افغانستان را تا حدی در دست خود گرفت، چون حکومت افغانستان تا به حال یک راهبرد و راهکار درستی بخاطر پیشبرد سیاست های خود نداشته است. چند روز پیش در نشست خبری، بانو هیلری کلنتن وزیر خارجه امریکاو قریشی وزیر خارجه پاکستان انجام شد، آقای قریشی وزیر خارجه پاکستان بسیار هوشیارانه صحبت میکرد.
از صحبت های که بین او و همتای امریکایش صورت گرفته بود خیلی خوش و راضی، به نظر میرسید. چنین معلوم میشد که امریکا تا حدی مجبور شده به خواست های پاکستان و پیش شرط های آن کشور در مبارزه با دهشت افگنی تسلیم شود. پاکستان در این کار، همکار دیرینه و زیرک خود یعنی بریتانیا را نیز باخود دارد. چون سیاست های پاکستان با سیاست کشور انگلیس نسبت به امریکا هم خوانی بیشتری در منطقه دارد. به همین خاطر سیاستمدار های پاکستان در سیاست های بین المللی خود انگلیس را نسبت به امریکا ترجیح میدهند. پاکستان در انتخاب انگلیس نسبت به امریکا دو سیاست را بازی میکنند.
1. پاکستانی ها خوب میدانند که در همه احوال، انگلیس آنها را تنها نمیگذارد، چون نقاط مشترک زیادی بین آنها وجود دارد.(در عرصه مبارزه با دهشت افگنی بین المللی ویا جنگ با طالبان و القاعده)
2. پاکستان در پهلوی که خود را در کنار انگلیس آرام احساس میکند، روابط خوب خود را هم با امریکا نگاه کرده است. وقتی امریکا زیاد فشار بالای پاکستان می آورد، کشور پاکستان در کم کردن فشار از دوست و متحد همیشه گی خود یعنی انگلستان کار میگیرد، چون پاکستان این را خوب میداند که امریکا در هر حالتی مجبور است گپ انگلیس را نادیده نگیرد، چون منافع امریکا و انگلیس در هر عرصه یعنی سیاسی، اقتصادی و غیره... تا حدی زیادی یکسان بوده و غیر قابل انکار می باشد. امریکا بدون انگلیس هیچ کاری را انجام داده نمیتواند وانگلیس بدون امریکا و هر دو جانب تا حد زیادی در سیاست های بین المللی، سیاست یکنواخت داشته و یا هم انتخاب کرده اند. مثال زنده جنگ عراق، افغانستان، گرجستان و تحریم های که بالای جمهوری اسلامی ایران وضع کرده اند، می باشد.
اگرچه در ظاهر بعضی اوقات در سیاست های امریکا و انگستان اختلاف های ظاهری پدیدار میگردد، ولی هیچ نوع تاثیر بالای سیاست های اساسی راهبردی هر دو کشور نمیگذارد. به گفته بعضی آگاهان امور سیاسی، گاهی هم ضرورت چنین اختلاف های ظاهری نظر به وقت و زمان ضرورت پنداشته شده و بخاطر منحرف ساختن افکار عمومی توجیه پذیر می باشد.
وقتی با بسیار خوشنودی و رضایت آقای وزیر خارجه پاکستان صحبت میکند این خود میرساند که پاکستان در بازی که پیش انداخته بود، موفق و کامیاب بدرآمد و یک بار دیگر سرنوشت افغانستان را در دست خود گرفته، و اهداف که پاکستانی ها در نظر داشتند، رسیدند. پاکستان در شرایط فعلی چند هدف مشخصی در افغانستان دارد و میخواهد به آن نایل آید.
1. کم رنگ ساختن حضور پر رنگ کشور هندوستان در افغانستان. البته در همه عرصه ها به خصوص سیاسی و اقتصادی. چون کشور هندوستان روابط بسیار نیک و خوبی با حکومت و مردم افغانستان داشته و در عرصه بازسازی افغانستان نقش قابل ملاحظه یی دارد.
2. تلاش های پاکستان برای اینکه کشور های کمک کننده به قضایای افغانستان باید از عینک پاکستان به مبارزه در افغانستان نگریسته، نه برعکس آن. (منافع اقتصادی، سیاسی، راهبردی)
3. هیچ کاری در مورد افغانستان بدون مشوره پاکستان، نباید انجام شود.
4. کشور های اروپایی و امریکا هر آنچه که پاکستان در مورد افغانستان میگوید، بپذیرند. البته کشور انگلستان ازین امر جداست چون سیاست انگلیس و پاکستان در مبارزه با دهشت افگنی در افغانستان، تا حد زیادی یکسان و به هم نزدیک هستند. دلیل این امر هم پافشاری کشور پاکستان و انگلیس بالای امریکا و حکومت افغانستان بخاطر مذاکره با دهشت افگنان است. در این مورد نخست وزیر انگلیس، وزیر خارجه آن کشور بار ها روی هم رفته تاکید کرده اند.
5. حذف نام های رهبران طالبان و رهبر حزب اسلامی گلبدین حکمتیار از فهرست سیاه ملل متحد و وزارت خارجه امریکا در این عرصه کار ها به شدت جریان دارد وتا چند وقت دیگر شاهد تحول های زیادی خواهیم بود. سیاستمداران پاکستان در تبانی با انگلیس در پنهان امریکا را به اشکال مختلف تحت فشار گرفته اند تا نام رهبران طالبان و به خصوص گلبدین حکمتیار را از فهرست سیاه وزارت خارجه امریکا، حذف نماید. دلیل که پاکستانی ها ارایه میدهند، حکمتیار را خیلی با نفوذ بر امریکایی ها جلوه میدهند و قسمی به امریکایی ها وانمود میکنند، که حکمتیار میتواند در عرصه آوردن صلح در افغانستان مؤثر واقع شود. (البته این دیدگاه پاکستانی هاست که برای امریکا در دید و وادید های پنهانی به آنها ارایه میدارند. چون آی اس آی به طور کامل بالای گلبدین حکمتیار دست رسی دارد و بخاطر ضربه زدن منافع هندوستان در افغانستان، حکمتیار را یگانه مهره موثر در آینده میداند. حکمتیار همیشه شخص قابل اعتماد آی اس آی و سیاستمدار های پاکستانی بوده و درست دریافتن دکه حکمتیار با دیدگاه های تندروانه خود، هرگز با هندوستان جور آمد نخواهد داشت. چون در وقت جهاد آی اس آی از حکمتیار در مسأله کشمیر خیلی استفاده میبرد. حتی افراد را هم بخاطر جهاد به کشمیر در مقابله با هندوستان فرستاده بود. ازین جهت پافشاری پاکستان بخاطر حذف نام حکمتیار از فهرست سیاه وزارت خارجه امریکا قابل توجیه می باشد. پس سوال که پیدا میشود ؛کشور های دیگری که در افغانستان بخاطر جنگ با دهشت افگنی آمده اند، چه واکنشی از خود نشان خواهندد داد؟
من فکر میکنم هر تصمیمی که امریکا و انگلیس در تبانی قضیه جنگ افغانستان بگیرند، کشور های دیگر نظر به منافع وابسته گی که به همین دو کشور (امریکا و انگلستان) دارند، مجبور به دنباله روی از سیاست های آنها میباشند. انگلستان و امریکا همیشه در بین کشور های غربی حرف اول را زده و میزنند. پس هر تصمیم آنها تصمیم کشور های غربی دیگر و حتی اکثر کشور های دیگری جهان می باشد. در شرایط فعلی هیچ کشور اروپایی متکی به خود نبوده، مستقیم و یا هم غیر مستقیم وابسته گی اقتصادی، نظامی و دفاعی به یکی از همین دو کشور ابرقدرت اقتصادی و نظامی (امریکا و انگلستان) دارند. حتی جرمنی و فرانسه که در ظاهر خود را مستقل فکر میکنند، ولی در اصل سیاست اقتصادی و نظامی شان وابسته به امریکا و انگلستان است. پس پاکستان شبانه روزی در تلاش قانع ساختن امریکا در برداشتن نام ملا عمر و حکمتیار از فهرست سیاه وزارت امور خارجه آن کشور است.
پاکستان خوب میداند زمانیکه نام های این دهشت افگنان از فهرست سیاه وزارت امور خارجه امریکا حذف شود، چند وقت بعد از فهرست سیاه ملل متحد هم حذف خواهد شد. چون باز هم حرف اول را کشور های ابر قدرتی مثل امریکا و انگلستان میزنند. اگر ملل متحد است و یا هم کدام مرجع دیگر. چون پاکستان از اول میدانست اگر موضوع را از طریق ملل متحد پیش ببرد و امریکا و انگلستان قانع نباشند، هیچ نتیجه مطلوبی را در بر نخواهد داشت.
پس در یک نتیجه گیری کلی پاکستان تا حد زیادی در برنامه های خود موفق بوده و تا جای توانسته با همکاری متحد دایمی خود (انگلستان) امریکا را تحت فشار گرفته تا نام های ملاعمر و گلبدین حکمتیار از فهرست سیاه وزارت خارجه آن کشور حذف شود. و ازین مسأله کشور هندوستان آگاهست و بسیار ناخشنود می باشد. باید گفت که امریکا تاحدی مجبور است که روابط نیک خود را با هندوستان برقرار داشته و مناسبت های که در چند سال اخیر در روابط امریکا و هند به میان آمده، به یکباره گی رو به تیرگی نگراید. بدین ملحوظ امریکا در بین هر دوقرار گرفته، ازیک سو کشور هندوستان و از طرف دیگر فشار های مستقیم و غیر مستقیم پاکستان و انگلستان. با گذشت زمان معلوم خواهد شود که ایالات متحده امریکا کدام یک را بر دیگری ترجیح میدهد.
سیداکرام الدین "طاهری"
این ایمیل آدرس توسط Spambot ها محافظت شده، برای مشاهده آن باید جاوا اسکریپت را فعال کنید
www.isteqlal.blogfa.com
|
نشریهء سیاسی، فرهنگی، تاریخی و اجتماعی افغانستان
