آیا واقعا اراده ی پایان بخشیدن به جنگ وجود دارد؟

هفتمین کنفرانس بین المللی در باره ی افغانستان، طی هشت سال پس از سقوط طالبان که بتاریخ 28 جنوری سال 2010 در لندن دایر گردیده بود؛ بی آنکه به نتایج روشنی دست یافته باشد، بپایان رسید.
این کنفرانس در حالی دایر گردید که دامنه ی جنگ و وحشت در افغانستان نسبت به هشت سال قبل وسعت بیشتر یافته و فساد و نا امنی سراسر جامعه ی ما را فرا گرفته است.

این کنفرانس در حالی دایر گردید که افغانستان انتخابات همراه با تقلب ریاست جمهوری را پشت سر گذاشته و هنوز دارای هیأت مکمل کابینه ی حکومت نشده است.

 و بالاخره این کنفرانس در حالی دایر گردید که در افغانستان امروز نسبت به هشت سال قبل، در پیش چشم و زیر نظر انگلیسان و امریکاییان، کشت و قاچاق مواد مخدر رونق بیشتر یافته؛ بیش از 90 در صد مواد مخدر جهان در آنجا تولید میگردد.

 پیش از این ما شاهد تدویر کنفرانسهای بین المللی زیر برای افغانستان طی هشت سال گذشته بوده ایم:

ــ کنفرانس بن در ماه د سمبر سال 2001 درست چند روز پس از سقوط حکومت طالبان که به هدف تشکیل دولت موقت برهبری حامد کرزی تدویر یافته بود.

ــ کنفرانس توکیو در ماه جنوری سال 2002 که طی آن افغانستان یک تعهد 4/5 میلیارد دالری از کشور های جهان در یافت نمود.

ــ کنفرانس برلین در ماه مارچ سال 2004 که جامعه ی جهانی به ادامه تعهدات قبلی، 8 میلیارد دیگر را نیز برای بازسازی افغانستان تعهد سپردند.

ــ کنفرانس لندن، در ماه فبروری سال 2006 که همچنان تعهد 10 میلیارد دالر کمک کشور های مختلف را در پی داشت.

ــ کنفرانس روم، در ماه جولای سال 2007 که بمنظور کمک به نظام قضایی افغانستان تدویر یافته بود.

ــ کنفرانس پاریس، درماه جون سال 2008 که باز هم تعهد 10 میلیارد دالر کمک را در قبال داشت.

ــ کنفرانس لندن که ظاهرا به هدف دستیابی سریعتر به صلح تدویر یافته بود؛ قصد و نیت منحرف نمودن افکار عامه را از حقایق موجود در افغانستان نیز دنبال نمود.

آنگونه که جریان کنفرانس لندن نشان داد، طی آن هرگز در باره ی علل و عوامل اصلی تشدید جنگ و تقویت روز افزون طالبان و القاعده سخن گفته نشد.

 درین کنفرانس ا ز گسترش روز افزون دامنه ی فساد طی هشت سال سرپرستی جامعه ی جهانی از حکومت افغانستان و ضرورت مبارزه ی قاطع علیه آن، حرفی بمیان نیامد.

 همچنان درین کنفرانس در مورد توسعه ی روز افزون کشت وقاچاق مواد مخدر، علل و عوامل گسترش آن طی هشت سال گذشته ــ بخصوص در هلمند و قندهار ــ و راههای اساسی جلوگیری آن هرگز سخن زده نشد و تصمیمی اتخاذ نگردید.

 چگونه ممکن است به برخورد های دو پهلوی جامعه ی جهانی باور کرد؟

آنان تا چه زمانی به چشمان مردم خود و مردم ما خاک میپاشند؟

 هرگاه دایر کننده گان کنفرانس صادقانه آرزوی دستیابی سریع به صلح را داشته و خواهان بازگشت سربازان شان بخانه هایشان بودند، باید طی همین کنفرانس، عوامل اصلی جنگ و خشونت وفساد ونابسامانیها را شناسایی و مشخص میکردند و از همینجا بخاطر از میان برداشتن آن اقدامات عملی را آغاز مینمودند.

هرگاه گرداننده گان کنفرانس لندن صادقانه علاقمند ختم جنگ و تأمین و تحکیم صلح پایدار در افغانستان هستند، باید بر دولت پاکستان فشار آورده، ریشه های جنگ و خشونت را که واضحا در آنسوی مرز قرار داشته و خود ایجادگر آن هستند، بخشکانند. نه آنکه بازی گرگ و میش را ادامه داده، با پرداخت رشوه های سیاسی به پاکستان ( وحالا به حکومت افغانستان و طالبان ) آگاهانه سبب ادامه ی نا امنی و جنگ در افغانستان ومنطقه شوند.

 از سوی دیگر، گرداننده گان کنفرانس لندن بخوبی میدانند که برای تأمین وتحکیم صلح در افغانستان، قبل از همه به یک حکومت قانونی، کارآمد و غیر فاسد ضرورت است؛ نه حکومتی که بر اساس مصلحتهای قومی ــ تنظیمی و مصلحتهای کشور های خارجی بمیان آمده باشد. آنان به این هم آگاهند که تا زمانیکه فساد اداری با چنین شدت و حدتی در دستگاه دولت افغانستان وجود دارد، نه جنگ و نا امنی بپایان خواهد رسید و نه رفاه و آسایش واقعی نصیب مردم افغانستان خواهد شد.

 کنفرانس لندن که با هیاهوی بیشتر تبلیغاتی براه افتیده بود، بی آنکه به مسایل بنیادی بپردازد، مهمتر از همه، مسأله ی آشتی با طالبان و ادغام مسالمت آمیز آنان را در دولت، یکی از اهداف اصلی خویش تعین نموده و طرحی را نیز در زمینه به تصویب رسانید. بر اساس این طرح، دولت افغانستان با تشکیل جرگه های فرمایشی صلح و آشتی و ایجاد صندوق مالی نیرومند، زمینه های پیوستن طالبا ن به اصطلاح میانه رو و آزرده خاطر را بدولت و زنده گی صلح آمیز میسر خواهد ساخت.

هرچند غیر عملی بودن این طرح را بساده گی و از قبل میتوان درک کرد؛ اما آنچه از همه بیشتر بی پایه بودن این طرح را به نمایش گذاشته، ناظران را از قبل نسبت به آن بی باور میسازد، موجودیت اختلاف نظر شدید در سخنرانیهای حامد کرزی رییس جمهور افغانستان و گوردون براون صدراعظم انگلستان در مورد برخورد با طالبان بود. و آن بدینگونه که: گوردون براون بعنوان اولین سخنران کنفرانس لندن، خشمگنانه خواستار مبارزه ی شدیدتر در برابر طالبان شده اعلام نمود که: " باید ماشین جنگی طالبان را در هم شکست. " اما حامد کرزی با نرمش تمام خواهان ادغام طالبان در قدرت شده، وعده سپرد که بخاطر تحقق این امر بازهم لویه جرگه و شورای صلح دیگری را براه خواهد انداخت و صندوق مالی خاصی را بکمک جامعه ی جهانی برای کمک به طالبان برگشته بدولت، تأسیس خواهد نمود. طرح آشتی و ادغام طالبان که به پشتوانه ی مالی جهانی نیازمند است، خواستار کمک مادی ومالی به آنعده طالبانی میشود که سلاح بزمین گذاشته، با رهبران بنیاد گرای خویش قطع رابطه نمایند. باساس این طرح، دولت و حامیان جهانی اش آرزو دارند تا به گفته ی رییس جمهور کرزی، هفتاد و پنج در صد طالبان را از صفوف همقطاران افراطی شان جدا کرده به زنده گی نورمال و صلح آمیز برگردانند.

 به نظر میرسد که این طرح، نتنها طرحی دور از حقیقت غیر عملیست؛ بلکه حتی میتواند سبب تشویق عده ی بیشتری به پیوستن به صفوف طالبان گردد. تا با بازگشتن به گویا زنده گی صلح آمیز امتیاز مادی بدست آورده، دوباره با طالبان بپیوندند.

همچنان ایجاد صندوق مالی و پرداختن امتیازات خاص به برگشت کننده گان، میتواند بازهم زمینه های استفاده جویی و فساد بیشتر را برای گروهی مفسد و استفاده جو که این طرح را بعنوان دوکان جدیدی برای خویش باز مینمایند، مهیا سازد.

 از جانب دیگر براه انداختن جرگه های گونه گون نیز که بمنظور تطبیق نمودن طرح آشتی و ادغام، از سوی رییس جمهور وعده داده شده است؛ تا زمانیکه با صداقت همراه نباشد، مصرف نمودن بیجا، اتلاف وقت و تجارب ناکام را به تکرار گرفتن خواهد بود.

 برخی از ناظران به این باور اند که طرح ادغام طالبان در دولت که به مشوره و یاری مستقیم ویا غیر مستقیم آی اس آی پاکستان و ایادی و عمال شان در دستگاه دولت، آماده شده است؛ میتواند سبب پاکستانیزه شدن و در نتیجه طولانی شدن جنگ در افغانستان گردد.

 خلاصه، آنگونه که معلوم شد، در کنفرانس لندن نیز نیت روشنی برای پایان بخشیدن به جنگ، نا امنی و فساد در افغانستان، موجود نبود.

انگلیسان و امریکاییان که تا دیروز از فساد گسترده در حکومت حامد کرزی فغان و شکوه سر داده بودند، بخاطر منحرف نمودن افکار عامه ی کشور هایشان و جهانیان، کنفرانس لندن را براه انداختند تا " بینی خمیری " هم برای خود و هم برای آقای کرزی درست کرده و بازهم به این بازی ادامه بدهند.

 حقایق گواهی میدهد که انگلیسان طراح اصلی کنفرانس لندن و یاران امریکایی شان، بخاطر ادامه ی بازی بزرگ در افغانستان، بجای مبارزه ی قاطع و جدی علیه مخالفان دولت افغانستان و خشک نمودن ریشه های اصلی آنان در آنسوی مرز ویا بروی مزارع خشخاش، هنوز میخواهند آنانرا به نحوی شریک این بازی نگهدارند.

 آنان بخاطر اهداف توسعه طلبانه و آزمندانه ی شان، هنوز به بهانه های بزرگ مبارزه با تروریزم و خطر بقدرت رسیدن دوباره ی طالبان، ضرورت دارند. امریکاییان و انگلیسان تا هنوز آرزو ندارند این وسیله ی فشار بر حکومتهای مختلف منطقه ازجمله افغانستان را از میان بردارند.

 از جانب دیگر دولتهای امریکا، انگلستان و پاکستان که هر سه خواهان حکومتی ضعیف و بی ثبات در افغانستان هستند، موجودیت و حتی تقویت طالبان و سایر گروههای مخالف دولت را هنوز در سرلوحه ی پلانهای اجرایی خویش دارند.

حقایق به اثبات رسانیده است که تاهنوز نه از سوی امریکاییان، انگلیسان وپاکستانیان و نه از جانب دولت افغانستان، اراده ی واضح و قاطع سیاسی برای مصالحه یا قلع وقمع طالبان، وجود داشته است. آنان مثل آنکه بازی موش و گربه را به تمثیل گرفته باشند، با اردو های میلیونی و پیشرفته ترین سلاح های

شان، تا هنوز نتنها قادر به شکست طالبان نشده؛ بلکه سبب تقویت آنان نیز شده اند.

در غیر آن، آنگونه که باری خانم کلینتون وزیر امور خارجه ی ایالات متحده ی امریکا نیز ضمن دیدارش از پاکستان گفته بود: " نمیتوان باور کرد که مقامات پاکستان در باره ی محل زنده گی رهبران القاعده و طالبان اطلاع و آگاهی نداشته باشند "؛ همچونان که نمیتوان باور کرد دولت امریکا اراده ی از میان برداشتن طالبان را داشته باشند.

 آنگونه که رخدادها نشان میدهد، حکومت پاکستان نیز، با بکارگیری نیرنگهای گونه گون، امریکاییان را فریب داده، با انجام یکسلسله اقدامات نمایشی علیه طالبان و القاعده، از موقعیت به نفع خویش سو ء استفاده مینمایند.

 نظامیان پاکستان که هیچگاهی به امر صلح و ثبات در منطقه، بخصوص ثبات در افغانستان نیند یشیده اند، همواره در پی آن اند تا از هر موقعیتی به نفع تحکیم بیشتر قدرت خویش، استفاده نموده، افغانستان را بی ثبات تر و عقب مانده تر از پیش نگهدارند. آنان در راه رسیدن به این اهداف آزمندانه و دشمنانه ی شان از تمام وسایل و طریقه ها ی ممکن، استفاده میبرند.

 از سوی دیگر، بی ثباتی و موجودیت فساد گسترده در دستگاه دولت افغانستان، خود سبب میشود تا نقطه ی پایان جنگ، نا روشن باقی مانده، جامعه و مردم در حالت بلا تکلیفی و سر در گمی باقی بمانند. درین رابطه نیز آنگونه که حقایق گواهی میدهد، تا هنوز اراده ی روشن و قاطعی بخاطر ازمیان برداشتن فساد، نه از سوی دولت و نه از جانب جامعه ی جهانی، بوجود آمده است. حتی آنگونه که معلوم میشود، تا هنوز تمام جوانب در گیر در مسأ له ی افغانستان، منافع خود را در ادامه ی گسترش فساد، بی ثباتی و جنگ در افغانستان جستجو نموده، هر یک سعی بر آن دارند تا " از آب گل آلود ماهی بچنگ بیاورند. "

 متکی به همین دلایل و شواهد است که طرح آشتی با طالبان و ادغام انان در دولت، آنگونه که حامد کرزی، انگلیسان و امریکاییان آرزو دارند، طرحیست فریبنده و نا کار آمد. این طرح که مثل گذشته بازهم با مخالفت گروههای مخالف دولت روبرو خواهد شد، فقط میتواند افکار عامه ی کشور های در گیر در مسـأله افغانستان را فریب بدهد و بس؛ زیرا از یکسو عملی و صادقانه نیست و از جانب دیگر، آنگونه که تذکر داده شد، تا هنوز نیت و اراده ی حقیقی برای شریک کردن طالبان در قدرت و یا به گفته ی گوردون براون " درهم شکستن ماشین جنگی " آنان وجود ندارد.

 پـــایــــان

• جستجو
• نظر ها

تنها کاربران عضو شده می توانند نظر ارسال کنند!

!joomlacomment 4.0 Copyright (C) 2009 Compojoom.com . All rights reserved."